Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. W. "T." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Cz. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "400" [...].
Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
B. O. prowadząca A. P. K. – M. w Rz. wniosła do Urzędu Patentowego RP sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na słowno - graficzny znak towarowy "400" [...] w zakresie czasopism, czasopism szaradziarskich i krzyżówek. Uprawnionym do powyższego znaku była A. W. T. Sp. z o.o. z siedzibą w Cz. W uzasadnieniu sprzeciwu zarzucono, iż rejestracja tego znaku nastąpiła z naruszeniem art. 4 oraz art. 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych obowiązującej w dacie zgłoszenia tego prawa.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr Sp. [...], Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP, orzekło o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy "400" pod numerem [...] dla następujących towarów w klasie 16: czasopisma zawierające szarady, czasopisma szaradziarskie i krzyżówki, w pozostałej części sprzeciw oddaliło. W punkcie trzecim decyzji organ przyznał A. P. K. – M. B. O. z siedzibą w Rz. od A. W. T. Spółka z o.o. z siedzibą w Cz. kwotę 2000 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.
Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium Orzekające uznało, iż w sprawie zasadny jest zarzut udzielenia prawa na znak towarowy "400" o numerze [...] z naruszeniem art. 7 ustawy o znakach towarowych w zakresie czasopism zawierających szarady, czasopism szaradziarskich i krzyżówek. Ponadto Kolegium Orzekające uznało za zasadne przyznać B. O. A. P. K.-M. z siedzibą w Rz., jako stronie wygrywającej sprawę, kwotę 2000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.
Oddalając skargę na powyższe orzeczenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła po przeprowadzeniu postępowania o unieważnienie prawa ochronnego, wszczętego na skutek wniosku złożonego w dniu 20 sierpnia 2001 r., a więc w okresie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.; dalej: u.z.t.). W myśl art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.), zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. W ocenie Sądu poza sporem pozostaje, że w sprawie zdolność rejestracyjną omawianego znaku należy ocenić według przepisów ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.
Sąd zauważył, że skarga na decyzję Urzędu Patentowego zawiera dwojakiego rodzaju zarzuty: naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa, art. 255 ust. 4 Prawo własności przemysłowej oraz art. 100 kpc a także prawa materialnego tj. art. 7 ustawy o znakach towarowych poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy.
W ocenie Sądu zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 107 § 1 kpa nie są zasadne, bowiem organ prawidłowo przyjął, iż słowno-graficzny znak towarowy "400" nie ma dostatecznych znamion odróżniających w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego w zakresie czasopism zawierających szarady, czasopism szaradziarskich i krzyżówek z uwagi na to, że posiada charakter informacyjny tj. wskazuje na ilość łamigłówek w ww. publikacjach. Grafika tego znaku jest na tyle uboga, że nie przyciąga uwagi odbiorców i nie przeważa nad elementem słownym. Z pewnością odbiorca w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego przy tak zminimalizowanej grafice, oznaczenie 400 będzie traktował jako wskazówkę co do ilości krzyżówek czy szarad w danej publikacji. Zatem zasadne jest twierdzenie o istnieniu bezpośredniego i konkretnego związku pomiędzy znakiem a oznaczanymi towarami.
W ocenie Sądu pierwszej instancji nie jest również trafny zarzut, że w zaskarżonej decyzji organ przyjął, że liczba 400 była powszechnie używana jako oznaczenie czasopism szaradziarskich. Urząd Patentowy RP bowiem podniósł, że na rynku publikacji szaradziarskich istniała praktyka wydawania krzyżówek czy też szarad w formie zbiorowej, a w związku z tym posługiwanie się różnymi liczbami w
Sygn. akt: II GSK 780/11 odniesieniu do tych czasopism wskazywało na ilość znajdujących się tam krzyżówek, szarad itd. Sąd zauważył także, że wbrew twierdzeniom skarżącej nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 kpa, albowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, jaki stan faktyczny organ wziął pod uwagę i jaką zastosował podstawę prawną. W szczególności Urząd Patentowy RP wyjaśnił z jakich powodów nie uwzględnił twierdzeń skarżącej w kwestii serii znaków. Argumentował to tym, że liczba "400" nie stanowi elementu żadnego ze znaków powoływanych przez skarżącą oraz, że w świetle orzecznictwa wspólnotowego z serią znaków mamy do czynienia, gdy zawierają one ten sam element odróżniający.
Sąd podzielił stanowisko organu w powyższym względzie. Zarówno używane przez skarżącą różne liczby, jak i ich minimalistyczna grafika nie uzasadniają ich kwalifikacji jako serii znaków towarowych czasopism szaradziarskich.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, błędnie również skarżąca przyjmuje, że organ naruszył art. 255 ust. 4 ustawy Prawo własności przemysłowej z uwagi na to, że nie rozstrzygnął sprawy w granicach wniosku. Uczestnik postępowania domagał się unieważnienia czasopism, a zatem wyodrębnione przez organ z tej grupy czasopisma zawierające szarady mieszczą się w zakresie żądania uczestnika postępowania. W ocenie Sądu, Urząd Patentowy RP nie dopuścił się obrazy art. 100 k.p.c, mającego zastosowanie w związku z art. 256 ust. 2 Prawo własności przemysłowej uczestnik postępowania uległ tylko co do niewielkiej części swojego żądania, dlatego też Urząd Patentowy RP uprawniony był do obciążenia skarżącej wszystkimi kosztami postępowania w sprawie, które przywołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła spółka "T." i zaskarżając ten wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Wnosząca skargę kasacyjną spółka, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 7 ust. 2 u.z.t. - oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 255 ust. 4; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 246 ust. 1 p.w.p. oraz art. 6 i 8 pkt. 1 u.z.t.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa; a nadto art. 145 § 1 pkt 1
Sygn. akt: II GSK 780/11 lit. c p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji naruszenia przez Urząd Patentowy art. 100 k.p.c. mającego zastosowanie w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.
Pismem procesowym z dnia 4 czerwca 2012 r. spółka wnosząca skargę kasacyjną cofnęła skargę kasacyjną w części dotyczącej zarzutów zawartych w pkt. I 1-5; pkt I - 7 oraz w pkt II, podtrzymując zarzut odnośnie kosztów postępowania.
Jak wynika to z uzasadnienia skargi kasacyjnej, zarzut dotyczący kosztów postępowania - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji naruszenia przez Urząd Patentowy art. 100 kpc mającego zastosowanie w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. - poparty został następującą argumentacją. W ocenie autora skargi kasacyjnej Urząd Patentowy unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "400" w części dotyczącej "czasopism zawierających szarady, czasopism szaradziarskich i krzyżówek". W pozostałej części organ oddalił sprzeciw, jednakże orzekł o zasądzeniu na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania w kwocie 2000 zł. Zdaniem autora skargi kasacyjnej orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania jest błędne, gdyż narusza przepisy prawa - art. 100 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. Zgodnie z art. 100 k.p.c. organ winien zastosować zasadę kompensaty kosztów, skoro sprzeciw uczestnika postępowania został uwzględniony przez Urząd Patentowy tylko w znikomym zakresie, bowiem sprzeciw obejmował wszystkie czasopisma, a organ wyodrębnił z tej kategorii tylko czasopisma zawierające szarady.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Zgodnie z przepisem art. 256 § 2 p.w.p. w kwestii kosztów postępowania spornego przed Urzędem Patentowym stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym.
Zasadą określoną w przepisie art. 98 § 1 k.p.c. jest obowiązek zwrotu przeciwnikowi - na jego żądanie - przez stronę przegrywającą sprawę, kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
W myśl zaś przepisu art. 100 k.p.c, w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone, przy czym sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli
Sygn. akt: II GSK 780/11 jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.
Jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, rozstrzygając o kosztach postępowania Urząd Patentowy nie dopuścił się obrazy art. 100 k.p.c, mającego zastosowanie w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., gdyż uczestnik postępowania uległ tylko co do niewielkiej części swojego żądania i z tego powodu Urząd Patentowy uprawniony był do obciążenia skarżącej wszystkimi kosztami postępowania w sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten jest prawidłowy. Przede wszystkim należy zauważyć, że z mocy przepisu art. 256 § 2 p.w.p. przepisy o kosztach postępowania obowiązujące w postępowaniu cywilnym znajdują jedynie odpowiednie zastosowanie w zakresie kosztów postępowania spornego przed Urzędem Patentowym. Reguła ta umożliwia organowi orzekającemu w postępowaniu spornym dostosowanie owych zasad do specyfiki tego postępowania, w tym uwzględnienie właściwej oceny ostatecznego rezultatu tego postępowania, rozumianego - w okolicznościach tej sprawy - jako wynik rozstrzygnięcia żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozstrzyganej sprawy stwierdzić należy, że kwestią w niej sporną było to, czy słowno-graficzny znak towarowy "400" ma dostateczne znamiona odróżniające dla odpowiednich towarów. Zaakceptowany w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji pogląd Urzędu Patentowego o braku takich znamion był decydujący dla rozstrzygnięcia sprawy, zarówno w postępowaniu spornym, jak i przed tym Sądem, co oznacza, że ocena tej właśnie kwestii spornej przesądza o ustaleniu zakresu uwzględnionego żądania -w rozumieniu art. 100 kpc.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż kontrolowane przez ten Sąd rozstrzygnięcie Urzędu Patentowego odpowiadało wymogom art. 100 k.p.c, mającego zastosowanie w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.