Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 1609/15 oddalił skargę M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO, Kolegium) z dnia [...] stycznia 2015 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Prezydent m.st. Warszawy, działając jako wierzyciel, nie uwzględnił zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, zgłoszonego przez M. S. w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu [...] nr rej. [...] na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego w Warszawie w okresie [...]. Postanowienie zostało skutecznie doręczone 19 maja 2014 r.
W dniu 27 maja 2014 r. M. S. wniosła zażalenie.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. SKO, orzekając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.), stwierdziło – na zasadzie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. – uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Biorąc pod uwagę datę dręczenia postanowienia, 19 maja 2014 r., oraz datę wniesienia zażalenia, 27 maja 2014 r., Kolegium stwierdziło, że zostało ono wniesione z uchybienie terminu 7 dni, określonym w art. 141 § 2 k.p.a.
W skardze do sądu M. S. zakwestionowała zasadność poniesienia opłat objętych tytułami wykonawczymi. Nie odniosła się do kwestii uchybienia terminu.
Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracjami (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem.
W ocenie Sądu, Kolegium zasadnie uznało doręczenie za skuteczne, biorąc pod uwagę, że zostało ono dokonane przez podmiot profesjonalnie zajmujący się usługami pocztowymi, a ponadto skarżąca nie przytoczyła żadnych okoliczności mogących świadczyć o nieskuteczności doręczenia. Zgodnie z art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) zażalenie na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia.
Zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął 26 maja 2014 r. Strona zaś wniosła zażalenie 27 maja 2014 r. (data złożenia pisma), nie podając przy tym przyczyn uchybienia terminu do jego wniesienia. Zasadnie więc, orzekając na podstawie art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Ponadto Sąd zauważył, że argumenty skargi dotyczą zasadności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zatem pozostają bez związku z postanowieniem w sprawie uchybienia terminu.
Skargą kasacyjną M. S., reprezentowana przez adwokata z urzędu, domagała się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia wyroku i uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie:
- 1. art. 222 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a., co objawiło się niewszechstronnym zbadaniem okoliczności faktyczno-prawnych sprawy przez pominięcie okoliczności towarzyszących sprawie, w tym w szczególności brak rozpatrzenia sprawy nie wg treści pisma, a jedynie wg jego zatytułowania, gdzie przy wniesieniu pisma po terminie, organ administracji powinien wezwać skarżącego do sprecyzowania, czy pismo jest wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia właściwego środka, a czego organ administracji zaniechał;
- 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na uznaniu zaskarżonego postanowienia jako odpowiadającego przepisom prawa, pomimo że organ administracji nie wykonał obowiązków płynących z treści przepisu art. 222 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a., a tym samym naruszył zasadę załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.
SKO nie udzieliło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed NSA w dniu 23 listopada 2017 r. pełnomocnik organu wniosła wyłącznie o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego obydwa zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają skutecznie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie, który nie narusza prawa w sposób opisany w skardze kasacyjnej.
Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że wspomnianym wyrokiem Sąd oddalił skargę M. S. na postanowienie SKO z dnia [...] stycznia 2015 r., wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Sąd kontrolował zatem postanowienie organu podjęte w określonym stanie faktycznym i na podstawie ściśle określonych przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie ma to istotne znaczenie z punktu widzenia konstrukcji zarzutów skargi kasacyjnej. Na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie może z urzędu domyślać się intencji strony skarżącej kasacyjnie, korygować zarzutów skargi kasacyjnej lub uzupełniać zarzutów. Bacząc na powyższą zasadę stwierdzić należy, że nie dająca się usunąć ułomność skargi kasacyjnej polega przede wszystkim na tym, iż jej autor nie sformułował pod adresem zaskarżonego wyroku zarzutów naruszenia tych przepisów prawa, które przedmiotem rozważań uczynił Sąd I instancji.
Oznacza to, że skarga kasacyjna została sporządzona bez uchwycenia istoty sprawy, niejako obok niej, poza nią. Niemniej jednak zasada związania granicami skargi kasacyjnej obliguje także Naczelny Sąd Administracyjny do odniesienia się do wszystkich zarzutów tej skargi, zaś zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Jakkolwiek więc postawione w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty skargi kasacyjnej nie dotykają istoty sprawy i z tego względu nie mogły odnieść zamierzonego skutku, należy odmówić im trafności również z poniższych powodów.
Zarzucając naruszenie licznych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a.), niezupełność materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) oraz brak wezwania strony do sprecyzowania czy w treści zażalenia zawarła też wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia (art. 58 § 1 k.p.a. i art. 222 k.p.a.), skarżąca kasacyjnie zdaje się zupełnie pomijać, że w treści odręcznie sporządzonego zażalenia z 27 maja 2014 r. (patrz akta administracyjne, karty nienumerowane), na postanowienie wierzyciela z dnia [...] maja 2014 r., oczywiście nie sformułowała wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, czego jednoznacznie dowodzi lektura tego pisma, kwestionowała jedynie zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko jej osobie, załączając oświadczenie, iż według jej wiedzy ostatnim użytkownikiem samochodu był A. S. Zwrócić należy uwagę, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nawet nie pokuszono się o bliższe wyjaśnienie w jaki sposób zażalenie skarżącej miałoby równocześnie przybrać częściowo formę wniosku o przywrócenie terminu, ani który konkretnie przepis prawa (u.p.e.a. czy k.p.a.?) miałby zobowiązywać organ do wezwania podmiotu wnoszącego zażalenie do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, ewentualnie, do sprecyzowania klarownego zażalenia.
Skoro nie została podważona ocena Sądu I instancji, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia, to uchybienie terminu miało miejsce, z wszystkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy. A skoro nie powiodła się próba, na etapie skargi kasacyjnej "przekształcenia" zażalenia skarżącej z 27 maja 2014 r. częściowo we wniosek o przywrócenie terminu, którego SKO jakoby mylnie nie rozpatrzyło, przedwcześnie stwierdzając postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, to wyrok Sądu oddalający skargę M. S. na wskazane wyżej postanowienie odpowiada prawu.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.