Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Lu 451/14, w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: SKO; Kolegium) z dnia [...] lutego 2014 r. cofającą zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, uchylił decyzję zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oraz zasądził od Kolegium na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f, art. 90 pkt 4, art. 24 ust. 4 pkt 2 i art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.), utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia [...] listopada 2013 r., cofającą Z. K. zezwolenie z dnia [...] stycznia 2004 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej [...]. Kolegium uznało, że w sprawie doszło do zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane, która polegała na tym, iż umowa pomiędzy stroną a Gminą [...] w sprawie zasad korzystania z przystanków znajdujących się na terenie Miasta [...] była zawarta na czas określony od 15 czerwca 2007 r. do 14 czerwca 2012 r. i nie została przedłużona.
W konsekwencji przewoźnik nie miał prawa do korzystania z trzech przystanków w L. [...], co wykazała kontrola przeprowadzona w dniu [...] czerwca 2013 r. i nie przedstawił umowy na korzystanie z nich. Przewoźnik naruszył również obowiązek zgłaszania na piśmie organowi zezwalającemu wszelkich zmian danych, między innymi w zakresie uzgodnień odnośnie do korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, a ponadto obowiązek wystąpienia z wnioskiem o zmianę zezwolenia w związku ze zmianą danych w nim zawartych, dotyczących utraty możliwości korzystania z przystanków. SKO nie zgodziło się z zarzutami co do wadliwości uzasadnienia decyzji i braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu sprawy.
Uwzględniając skargę i uchylając decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), WSA uznał, że decyzje te wydano z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, ponieważ rozstrzygając sprawę organy nie wzięły pod uwagę istotnych zmian zasad świadczenia usług w zakresie publicznych przewozów osób, jakie wprowadziła ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 ze zm.; dalej: u.p.t.z.), a w szczególności zawartych w niej przepisów przejściowych.
Sąd dokonał wykładni art. 78 u.p.t.z. i stwierdził, że mimo wejścia w życie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, wprowadzającej nowe zasady organizacji regularnego przewozu osób, dotychczasowe zezwolenia obowiązują nadal i na ich podstawie może być wykonywana działalność w zakresie regularnego przewozu osób. Także nowe zezwolenia będą do dnia 31 grudnia 2016 r. wydawane na podstawie przepisów dotychczasowych, czyli przepisów ustawy o transporcie drogowym (art. 79 u.p.t.z.). Jak podkreślił Sąd, wykonywanie działalności na podstawie dotychczasowych uprawnień rozumieć należy w ten sposób, że przewoźnicy posiadający ważne zezwolenia, wydane na podstawie ustawy o transporcie drogowym, mogą wykonywać przewozy w zakresie dotychczasowym, na warunkach określonych w zezwoleniu obejmujących m.in. kwestie uzgodnienia korzystania z obiektów dworcowych i przystanków objętych rozkładem jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia.
Zdaniem Sądu, zezwolenie wydane w dotychczasowym stanie prawnym uprawnia przewoźnika do wykonywania przewozów na trasie określonej w zezwoleniu i korzystania z przystanków uzgodnionych z ich właścicielem lub zarządcą. WSA podkreślił, że uprawnienia tego przewoźnicy nie utracili po wejściu w życie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, z uwagi na treść przepisów przejściowych - art. 78 u.p.t.z. i art. 83 tej ustawy, w myśl którego rozkłady jazdy uzgodnione przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność przez okres, którego dotyczą, albo do czasu wprowadzenia w nich zmian przez przewoźnika.
Poglądu tego, jak stwierdził Sąd I instancji, nie zmienia fakt podjęcia przez Radę Miasta Lublin uchwały Nr 77/VIII/2011 z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych w Gminie Lublin, których właścicielem lub zarządcą jest Gmina Lublin, warunków i zasad korzystania z nich oraz ustalenia stawki opłat za korzystanie z tych przystanków (Dz. U. Woj. Lubel. z 2011 r. Nr 81, poz. 1545), zmienionej następnie uchwałą Nr 362/XVIII/2012 r. z dnia 23 lutego 2012 r. (Dz. U. Woj. Lubel. z 2012 r. poz. 1353). Uchwała została wydana na podstawie już nowych przepisów tj. art. 15 ust. 2 u.p.t.z., w myśl którego określenie przystanków komunikacyjnych i dworców oraz warunków i zasad korzystania z nich następuje w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego. Określenie w uchwale wykazu przystanków oznacza, że od chwili wejścia jej w życie przewoźnikom mogą być udostępniane tylko przystanki w uchwale wymienione, jednak dotyczy to tylko umów nowych, zawieranych po wejściu w życie uchwały.
Z przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym nie wynika bowiem, że podjęcie przez radę gminy uchwały powoduje wygaśnięcie umów określających zasady korzystania z przystanków zawartych przed wejściem w życie ustawy. Umowy te obowiązują nadal przez czas, na jaki zostały zawarte, chyba że zostaną wcześniej rozwiązane lub wypowiedziane.
Sąd stwierdził, że brak przeprowadzenia przez organy obu instancji rozważań odnoszących się do przepisów przejściowych u.p.t.z. w zakresie możliwości kontynuacji wykonywania działalności na dotychczasowych zasadach oznacza naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie w sprawie przepisów przejściowych tej ustawy.
Ponadto Sąd zwrócił uwagę na fakturę VAT nr [...], wystawioną przez Zarząd Transportu Miejskiego w L. na skarżącego jako nabywcę, w treści której wskazano: "Opłata za korzystanie z przystanków za okres: 01/05/13 do 31/05/13" i zaznaczył, że organy nie odniosły się do tego elementu materiału dowodowego, a może on mieć istotne znaczenie, bowiem może wskazywać, iż skarżący uzgodnił warunki korzystania z przystanków objętych rozkładem jazdy, skoro ponosił za nie opłaty. Konieczne było ustalenie, jakich przystanków dotyczy opłata udokumentowana fakturą. Organ nie ustosunkował się także do twierdzeń odwołania, że podanie o uzgodnienie zasad korzystania z dotychczasowych przystanków pozostawiono bez rozpatrzenia. Brak odniesienia się do tych kwestii i przeprowadzenia czynności wyjaśniających doprowadził, zdaniem Sądu, do naruszenia przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Formułując wskazania co do dalszego postępowania WSA polecił organowi przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wziąć pod uwagę przepisy przejściowe u.p.t.z. oraz podjąć czynności wyjaśniające dotyczące wspomnianej wyżej faktury.
Skargą kasacyjną Kolegium domagało się uchylenia wyroku w całości i oddalenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego:
- – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 90 pkt 4 w zw. z art. 24 ust. 4 pkt 2, art. 20 ust. 1 i ust. 1a i art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i uznanie, że Kolegium oraz organ I instancji naruszyły te przepisy prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdy takiego naruszenia nie było;
- – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uznanie, że Kolegium oraz organ I instancji nie zastosowały art. 4 pkt 14, art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 3, art. 78 i art. 79 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym;
- – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uznanie, że Kolegium naruszyło art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie oceniając faktury VAT nr [...].
Uzasadniając zarzuty autor skargi kasacyjnej podkreślił, że zarówno organ I instancji, jak i Kolegium w swoich decyzjach stosowały przepisy art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f, art. 90 pkt 4, art. 24 ust. 4 pkt 2 i art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, do których odsyłają przepisy art. 78 i art. 79 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, czyli przepisy właściwe bez powoływania się na przepisy przejściowe, co można uznać za uchybienie, jednak niemające wpływu na wynik sprawy. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd przyłożył nadmierną wagę do wskazanej wyżej faktury VAT dot. opłaty za korzystanie z przystanków za okres 1 – 31 maja 2013 r. Faktura ta nie ma znaczenia w spawie. Nawet gdyby uznać, że przewoźnik miał z Gminą [...] ustną umowę (czego nie wykazał) na korzystanie z przystanku [...], to nie mógł mieć umowy na korzystanie z przystanków [...], gdyż nie przewidywała ich uchwała Rady Miasta Lublin z dnia 31 marca 2011 r. Nr 77/VIII/2011 w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2012 r. Tym samym Sąd błędnie przyjął, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Co więcej skoro ustalono, że przewoźnik (skarżący) nie posiadał aktualnej umowy na korzystanie z przystanków na terenie Miasta [...] od dnia 15 czerwca 2012 r. (poprzednia umowa wygasła 14 czerwca 2012 r.), to cofnięcie zezwolenia na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym było zasadne.
Z. K. udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna, oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W niespornym stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy skarżący, wykonując w dacie kontroli przewóz w ramach regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym, na określonej zezwoleniem trasie, działał na podstawie ważnego zezwolenia z dnia [...] stycznia 2004 r. oraz rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia. Niekwestionowane jest, że określone rozkładem jazdy trzy przystanki w L. nie były na dzień kontroli potwierdzone, bowiem umowa zawarta z Gminą [...] na czas określony do 14 czerwca 2012 r. określająca zasady korzystania przez skarżącego z przystanków wygasła, przy czym zaznaczyć trzeba, że Rada Miasta Lublin w dniu 31 marca 2011 r. podjęła uchwałę w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych w Gminie Lublin, którą nie objęto tych trzech przystanków, z których korzystał skarżący w swojej działalności i których, jak oświadczył w toku postępowania administracyjnego, uzgodnić już nie mógł.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd, wskazując na przepisy przejściowe ustawy o publicznym transporcie zbiorowym i dokonując wykładni art. 78 oraz art. 83, nie podzielił stanowiska organu, że skarżący stracił możliwość korzystania z przystanków ujętych w rozkładzie jazdy, przez co naruszył art. 22 ust. 1 pkt 3 u.t.d. co skutkować musiało cofnięciem zezwolenia na podstawie art. 90 pkt 4 w zw. z art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d.
W świetle postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów istota problemu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym i prawnym właściwym na dzień kontroli i wydania decyzji, zachodziła podstawa do cofnięcia skarżącemu zezwolenia, na podstawie art. 90 pkt 4 u.t.d., w związku z naruszeniem warunków nim określonych. Sprowadza się to do kwestii wykładni przepisów art. 78 i 83 u.p.t.z. i oceny prawidłowości jej dokonania przez WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w niespornych okolicznościach stanu faktycznego sprawy, art. 78 i art. 83 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stały na przeszkodzie zastosowaniu art. 90 pkt 4 u.t.d., a stwierdzone w toku kontroli okoliczności nie mogły skutkować cofnięciem zezwolenia ze względu na wskazane przepisy przejściowe u.p.t.z.
Stosownie do treści art. 90 pkt 4 u.t.d. w wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ udzielający zezwolenia, stwierdzającej niespełnienie wymogów będących podstawą do wydania tego dokumentu, organ cofa zezwolenie z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 15 i art. 24 ust. 4 -6 tej ustawy. Z kolei, zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu.
Jak uznał skarżący kasacyjnie, stwierdzając brak aktualnego uzgodnienia trzech przystanków w L. i cofając zezwolenie na podstawie wskazanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym, a więc stosując przepisy tej ustawy, organ wypełnił dyspozycję art. 78 u.p.t.z.
Powyższe stanowisko nie jest prawidłowe z dwóch powodów.
Przede wszystkim art. 78 u.p.t.z. nie określa jakie przepisy stosuje się wobec podmiotów prowadzących działalność w zakresie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym i ogranicza się do przyznania prawa dalszego jej wykonywania do określonego czasu. Kwestię stosowania przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym w okresie przejściowym reguluje art. 79 ust. 1 tej ustawy, choć treść tej normy w jej literalnym brzmieniu odnosi się nie do tych podmiotów, które w dacie wejścia w życie ustawy już wykonują działalność przewozową, lecz do tych, którzy ją podejmują i wykonują po tej dacie. Kierując się wszakże wykładnią celowościową i racjonalną, należy przyjąć, iż jeśli w stosunku do podejmujących działalność w okresie po dacie wejścia w życie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym do dnia 31 grudnia 2016 r. stosuje się przepisy ustawy o transporcie drogowym, to te same przepisy należy stosować wobec podmiotów już prowadzących taką działalność – z jednym istotnym zastrzeżeniem wynikającym z treści art. 83 u.p.t.z.
Otóż stosowanie tych dotychczasowych przepisów nie może unicestwić przyznanego art. 78 i 83 cyt. ustawy prawa wykonywania działalności na podstawie dotychczasowych uprawnień i w oparciu o uzgodniony przed dniem wejścia w życie u.p.t.z. tj. przed 1 marca 2011 r. ważny rozkład jazdy przez okres jego ważności nie dłużej, niż do 31 grudnia 2016 r.
W tym miejscu podkreślić należy wadliwość stanowiska organu, który w ogóle nie uwzględnia art. 83 u.p.t.z. stanowiącego, iż rozkłady jazdy uzgodnione przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność, przez okres którego dotyczą, albo do czasu wprowadzenia w nich zmian przez przewoźnika.
Całościowa analiza powyższych przepisów przejściowych u.p.t.z. (nie ma racji skarżący kasacyjnie, twierdząc że art. 83 przepisem przejściowym nie jest), pozwala stwierdzić, iż wpisując się w konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego i wynikającą z niej ochronę interesów w toku, chronią one działalność przewozową tych podmiotów gospodarczych, które podjęły ją na podstawie dotychczasowych przepisów. Udzielona przez prawodawcę ochrona wyraża się, jak to już wyżej podkreślono, umożliwieniem przewoźnikom wykonującym regularny krajowy przewóz drogowy na podstawie dotychczasowych zezwoleń, dalsze jej wykonywanie bez konieczności ponownego uzgadniania rozkładów jazdy przez cały okres ważności zezwolenia i stanowiącego załącznik do tej decyzji rozkładu jazdy, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2016 r. Warto w tym miejscu zauważyć, że jak stanowi art. 79 ust. 4 u.p.t.z. do umów, na podstawie których może być wykonywana dotychczasowa działalność w zakresie krajowego regularnego przewozu osób, stosuje się przepisy art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 [rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. U. UE z dnia 3 grudnia 2007 r. L 315, s. 1 ze zm.)].
Jak stanowi art. 8 ust. 3 tiret trzecie rozporządzenia, umowy o świadczenie usług publicznych mogą obowiązywać aż do wygaśnięcia, jeżeli ich rozwiązanie pociągnęłoby za sobą niepożądane skutki prawne lub gospodarcze i o ile Komisja wyraziła na to zgodę. Omawiane przepisy przejściowe art. 78, 79 i 83 u.p.t.z., zabezpieczając interesy w toku, przeciwdziałają niepożądanym skutkom prawnym. Dodać trzeba, że przepisy rozporządzenia wspólnotowego zostały w ustawie o publicznym transporcie zbiorowym uwzględnione, na co wskazuje treść art. 3 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy.
Organ błędnie wyłożył art. 78 i 79 u.p.t.z., a pomijając art. 83 u.p.t.z. doszedł do błędnych wniosków, stąd zarzuty skargi kasacyjnej, oparte na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu m.in. z art. 78 i 79 u.p.t.z., należało uznać za bezzasadne, przy czym za zupełnie chybione należało uznać zarzuty naruszenia art. 4 pkt 14, art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, które zostały jedynie przywołane przez WSA na wstępie rozważań, lecz które nie mają dla wyniku sprawy żadnego znaczenia. Dodać jeszcze trzeba, że nie stanowi uzasadnienia zarzutów przywołanie, jak to uczynił skarżący kasacyjnie, treści kwestionowanych przepisów; wyjaśnienie w czym wyraża się błędna wykładnia naruszonych przez WSA przepisów jest szczątkowe.
Nie podlegają uwzględnieniu zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie art. 90 pkt 4 u.t.d. w powiązaniu z art. 24 ust. 4, art. 20 ust. 1 i 1a oraz art. 22 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Zastosowanie tych przepisów wymagało uwzględnienia przepisów przejściowych ustawy o publicznym transporcie zbiorowym oraz wzięcia pod uwagę niespornych okoliczności stanu faktycznego sprawy. Na okoliczności te złożyły się m.in. ważne zezwolenie i ważny rozkład jazdy jakim posługiwał się skarżący, wygaśnięcie z dniem 14 czerwca 2012 r. zawartej z Gminą L. umowy na korzystanie z trzech przystanków oraz podjęte na podstawie art. 15 ust. 2 oraz art. 16 ust. 4, 5, 6 i 7 u.p.t.z. uchwały Rady Miasta Lublin z dnia 31 marca 2011 r. i z dnia 23 lutego 2012 r. w przedmiocie określenia przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządcą jest Gmina Lublin, warunków i zasad korzystania z nich oraz ustalenia stawki opłat za korzystanie z tych przystanków, którymi nie uwzględniono przystanków objętych uzgodnionym i ważnym rozkładem jazdy.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.t.z. określenie przystanków komunikacyjnych i dworców oraz warunków i zasad korzystania z tych przystanków udostępnionych dla operatorów i przewoźników następuje w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego. Zmienione uchwałą Rady Miasta Lublin przystanki nie mogły jednak podważyć samej ważności posiadanego przez skarżącego rozkładu jazdy, a także nie powinny w okresie przejściowym uniemożliwiać zatwierdzenia przystanków dotychczasowych, również ze względu na treść art. 46 ust. 1 pkt 4 u.p.t.z., który nie dozwala uwzględnienia innych poza określonymi przez organizatora przystanków i dworców – podkreślenia jednak wymaga, że przepis ten wchodzi w życie dopiero 1 stycznia 2017 r.
Jak zostało wywiedzione z treści przepisów art. 78, 79 i 83 u.p.t.z., przewoźnik uprawniony jest do prowadzenia działalności przewozowej – na podstawie ważnego zezwolenia i ważnego, uzgodnionego przed dniem wejścia w życie u.p.t.z. rozkładu jazdy – nie dłużej, niż do dnia 31 grudnia 2016 r. oraz niż wynika to z okresu ważności tych dokumentów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzenie przez udzielający zezwolenia organ, w okresie ważności rozkładu jazdy, upływu okresu uzgodnienia określonych w rozkładzie jazdy pojedynczych przystanków, w sytuacji niezachowania tych przystanków przez organizatora i odmowy lub niemożności dalszego ich uzgodnienia, nie może w okresie przejściowym zostać potraktowane jako niezachowanie warunków na jakich zezwolenie zostało wydane i w konsekwencji skutkować cofnięciem posiadanego zezwolenia na podstawie art. 90 pkt 4 u.t.d. w związku z art. 24 ust. 4 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. zezwolenie cofa się w razie naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu, zaś jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 3 tej ustawy do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi.
Gdyby przyjąć, że zmiana wykonywania zezwolenia polegająca na wykonywaniu przewozów regularnych w oparciu o zatwierdzony i ważny rozkład jazdy, lecz nieodpowiadający zmienionym przez organ stanowiący gminy przystankom, jest zmianą warunków na jakich zezwolenie zostało wydane, to zagwarantowane przepisem art. 78 i 83 u.p.t.z. prawo dalszego wykonywana działalności przewozowej w oparciu o uzgodniony przed wejściem w życie ustawy rozkład jazdy byłoby wyłącznie prawem blankietowym.
W przypadku skarżącego kwestionowane przystanki w L. zostały uzgodnione w oparciu o umowę w sprawie zasad korzystania przez niego z przystanków zawartą dnia 11 czerwca 2007 r. Umowa ta, załączona do wniosku o wydanie zezwolenia, służyła za podstawę uzgodnienia rozkładu jazdy od tego czasu i była znana organowi, stąd trudno skutecznie postawić skarżącemu zarzut naruszenia obowiązku określonego art. 22b ust. 1 u.t.d. polegającego na niezgłoszeniu organowi zmian danych, o których mowa w art. 22, tym bardziej, że kolejne uzgodnienie z Gminą Lublin przystanków dotychczasowych nie było możliwe ze względu na podjęte przez Radę Gminy Lublin uchwały, a organ nie zarzucił skarżącemu zatrzymywania się na innych przystankach poza ujawnionymi w rozkładzie jazdy. Korzystanie z przystanków określonych ważnym rozkładem jazdy potwierdza niejako faktura wystawiona przez ZTM w L. opiewająca na określoną nią kwotę za korzystanie z przystanków w L. za maj 2013 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzenie postępowania wyjaśniającego kwestię opłat za użytkowanie przez skarżącego przystanków w L. jest zbędne.
Nawiązując w tym miejscu do zarzutu naruszenia prawa procesowego należy przypomnieć, że uwzględnienie skargi kasacyjnej na tej podstawie może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy trafne zarzuty procesowe mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Taka zależność w niniejszej sprawie nie zachodzi. Można jedynie stwierdzić, że sformułowane przez WSA zarzuty naruszenia przepisów postępowania pozostają na uboczu istoty sprawy, którą określają przepisy prawa materialnego, co zostało wyjaśnione powyżej.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.