Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 marca 2010 r. o sygnaturze VI SA/Wa 127/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę J. K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. o nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
Sąd I instancji uznał, że cofnięcie licencji było uzasadnione bez obowiązku poprzedzenia pisemnym ostrzeżeniem, skoro zaistniała sytuacji, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c/ ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 127, poz. 874 ze zm.). Chodzi o odstąpienie licencji osobie trzeciej jako obligatoryjnym przypadku. Podstawą wszczęcia postępowania było ustalenie wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdami oznakowanymi niezgodnie z zapisami ustawy o transporcie drogowym, poprzez umieszczenie na dachu pojazdów podświetlonego banera z napisem "T. T." przewóz osób oraz numer telefonu [...], wystawianie przez kierowcę paragonu za przejazd zawierającego logo firmy T. T. Spółka z o.o., posługiwanie się przez kierowców zatrudnionych w T. T. wypisami z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego przewozu osób, wydanemu przedsiębiorcy "O." P. J. K.. Fakty te stanowią naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b/ i c/ powyższej ustawy, a udokumentowane zostały protokołami kontroli kierujący pojazdami zatrudnieni w firmie T. w dniach 12 grudnia 2007 r. i 16 stycznia 2008 r. Prowadzącemu działalność gospodarczą "O." J. K.i P. w dniu 8 grudnia 2008 r. została udzielona licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób o nr [...] z datą ważności do 7 grudnia 2053 r.
W ocenie Sądu I instancji wyczerpująco zbadano wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Bezpodstawny jest zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego.
Niezasadność zarzutów skargi oraz niestwierdzenie przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę oddalono.
W skardze kasacyjnej J. K. P. zaskarżył w całości wyrok, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z uwzględnieniem zwrotu kosztów postępowania na jego rzecz wg norm przepisanych. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzucił błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b/ i c/ oraz ust. 2 tego przepisu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 127, poz. 874 ze zm.). Naruszenie zaś przepisów postępowania w zakresie istotnym i mającym wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a także art. 7, 75 § 1, 77, 80, 107 § 1 i 3, 138 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.).
W uzasadnieniu podał, że zaniechano dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przyjęto dowolną ocenę materiału dowodowego o zaistnieniu przesłanki do cofnięcia licencji. Dowody o cofnięciu są sprzeczne z prawem. Chodzi o zeznania świadka kierowcy Spółki T. Sp. z o.o., który mógł zostać przesłuchany na etapie postępowania wyłącznie w charakterze strony postępowania. Nie wykazano dowodów, którym dano wiarę oraz na podstawie których ustalono okoliczności istotne w sprawie. W sprawie pominięto ostrzeżenie jako koniecznego warunku wszczęcia postępowania administracyjnego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby rażąco naruszono warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, aby skarżący odstąpił licencję na wykonywanie transportu drogowego osobom trzecim. Oznacza to, że sprawa powinna być uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania bądź umorzona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie skorzystało z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.
Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione.
Podniesione zarzuty procesowe odwołują się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Związane są z kwestionowaniem poprawnych ustaleń faktycznych i oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji. Kwestionowanie ustaleń stanu faktycznego skarżący upatruje w innej ocenie tych samych dowodów, a odwołanie się do nich spowodowane jest próbą wykazania, że w sprawie nie zachodzą podstawy do cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.
Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, wyraźnie wskazuje jakie dowody były podstawą przyjętych ustaleń. Niewątpliwie Sąd I instancji dał temu wyraz w uzasadnieniu wyroku. Zaliczył do nich protokoły kontroli z 12 grudnia 2007 r. i 16 stycznia 2008 r. Tym samym należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji w przedmiotowym zakresie. Specyfika kontroli w zakresie przewozów drogowych i regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie przemawiają za uznaniem dopuszczalności przeprowadzenia takiego dowodu z zachowaniem ich pełnej mocy dowodowej w toku postępowania.
Należy podkreślić, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. organ w toku postępowania zobowiązany jest zebrać cały materiał dowodowy rozumiany jako sumę konkretnych dowodów w sprawie, by następnie po ich rozpatrzeniu wydać decyzję administracyjną. Postępowanie dowodowe ma na celu ustalenie faktów prawotwórczych. Należy zaznaczyć, że skarżący nie wskazał w toku postępowania dowodów, które mogłyby w sposób radykalny zmienić ustalenia faktyczne poczynione przez organ w przedmiotowej sprawie. Oznacza to, że skarżący takimi dowodami nie dysponował, a ustalony przez organ stan faktyczny odpowiada stanowi rzeczywistemu. Strona kwestionując ustalenia, powinna przedstawić własne dowody na poparcie swoich twierdzeń.
Skarżący takich dowodów nie przedstawił, a swoje działanie ograniczył jedynie do zakwestionowania przeprowadzonych przez organ. Ustawa mająca zastosowanie w sprawie, jak i również rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. z 2006 r. Nr 19, poz. 153 z późn. zm.) wydanego na podstawie delegacji tej ustawy, szczegółowo określiły warunki, tryb i sposób przeprowadzenia kontroli. A zatem, nie ma przeszkód, by przy dokonywaniu kontroli sporządzony był protokół i by po stwierdzonych naruszeniach, co zostało uwzględnione w protokole, wydano decyzję administracyjną o cofnięciu koncesji i by ten protokół stanowił dowód w sprawie. Jednakże, gdyby nie nastąpiło w wyniku kontroli naruszenie uzasadniające cofnięcie koncesji, to decyzja administracyjna nie byłaby wydana i to niezależnie, czy byłby sporządzony protokół kontroli, czy nie.
A zatem, decydujące dla wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu koncesji jest stwierdzenie naruszeń. Protokół kontroli sporządzony jest niezależnie od tego, czy stwierdzone zostało naruszenie, czy też nie.
W sprawie niniejszej jednoznacznie stwierdzono, że doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, stwierdzonego na skutek kontroli. W okolicznościach faktycznych sprawy istotnego znaczenia nabrała kwestia charakteru dowodowego protokołu z kontroli na okoliczność stwierdzonego przez organ kontrolujący naruszenia prawa przez skarżącego. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych kontrolujący sporządzili protokoły. W myśl art. 76 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wspomniany protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Potwierdzają niewątpliwie, czemu dał wyraz Sąd I instancji, że kierujący pojazdami, zatrudnieni w firmie T., podczas kontroli okazali wypis z licencji wydanej skarżącemu. Przypadek ten nie obciążał obowiązkiem poprzedzenia cofnięcia licencji pisemnym ostrzeżeniem ale skutkował obligatoryjnym cofnięciem licencji, o czym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c/ w związku z ust.
2. Przypadek ten, jak trafnie podkreślił Sąd I instancji, nie mieści się w art. 15 ust. 2 tej ustawy. Tak więc odwoływanie się skarżącego do braku pisemnego ostrzeżenia nie znajduje uzasadnienia. Przepis jednoznacznie zobowiązuje organ do cofnięcia licencji w sposób bezwzględny. Inne uchybienia, których dopuścił się skarżący, objęte są pisemnymi ostrzeżeniami ale zaistnienie tego przypadku, o którym mowa wyżej, wiązało organ wydaniem decyzji o cofnięciu.
Odwołanie się skarżącego do naruszenia przepisów prawa materialnego jest nieusprawiedliwione. Wymienione przepisy prawa materialnego ani w zarzutach skargi kasacyjnej, ani też w ich uzasadnieniu nie wskazują na czym polega ich naruszenie. W tym stanie rzeczy, skoro odwołują się tylko do naruszenia wyżej wymienionych i omówionych przepisów procesowych, to związanie granicami skargi kasacyjnej uniemożliwia ich wykładnię.
Powyższe oznacza, że dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga wobec tego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.