Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 października 2016 r., sygn. akt II GSK 818/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt: III SA/Kr 900/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął za podstawę orzekania następujący stan faktyczny.

Naczelnik Urzędu Celnego w Krakowie decyzją z dnia [...] października 2011 r. nałożył na C. Spółka jawna z siedzibą w K. karę pieniężną w łącznej wysokości 3.200. zł za wykonanie w dniu [...] marca 2011 r. przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (w wysokości 3.000,00 zł) oraz za wykonanie przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia (w wysokości 200,00 zł).

Pismem z dnia [...] września 2013 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z dnia [...] października 2011 r. zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, które mało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i dokonanie błędnej oceny okoliczności faktycznych, a także rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 1 i 6a w związku z art. 93 ust. 1 ustawy transporcie drogowym i art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Rażące naruszenie prawa polegać miało na niezakwalifikowaniu pojazdu marki [...] – pompa do betonu, typ [...] o nr rej. [...] jako pojazdu specjalnego, w związku z czym, zdaniem skarżącej, wykonywanie działalności gospodarczej przy pomocy tego pojazdu nie stanowiło przewozu drogowego w rozumieniu art. 42 ust. 1 o transporcie drogowym, co z kolei wykluczało dopuszczalność nałożenia kary pieniężnej za działalność wykonywaną tym pojazdem.

Dyrektor Izby Celnej w Krakowie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie z dnia [...] października 2011 r.

Przedmiotowa decyzja została zaskarżona przez skarżącą odwołaniem, w wyniku rozpoznania którego Dyrektor Izby Celnej w Krakowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] stycznia 2014 r.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Dyrektor Izby w Krakowie stwierdził, że stosownie do przepisu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie każda zatem wada decyzji administracyjnej prowadzi do wyeliminowania jej z obrotu prawnego w trybie przepisu art. 156 k.p.a., a tylko wada kwalifikowana. Wady rozstrzygnięć nie noszące wskazanej cechy (a więc inne niż rażące) mogą być podstawą wzruszenia takich decyzji, ale w innym trybie - zwykle w trybie odwoławczym, z którego w niniejszej sprawie strona jednak nie skorzystała. Wskazano, że treść odwołania wskazuje, że istotą sporu jest ocena materiału dowodowego i wnioski sformułowane w oparciu o taka ocenę, nie zaś sama wartość i jakość materiału dowodowego.

Organ podał, że z treści decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie z dnia [...] października 2011 r. wynika, że oparł on swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten zawiera definicję niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne, z którym wiąże się obowiązek uiszczenia stosownej opłaty drogowej oraz posiadanie na tę okoliczność karty takiej opłaty (art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym), oraz obowiązek posiadania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (art. 87 ust. 2 w związku z art. 33 ust. 1 i ust. 10 ustawy o transporcie drogowym).

Zdaniem organu w pierwszej kolejności ustalenia wymaga, czy Naczelnik Urzędu Celnego w Krakowie prawidłowo przyjął, że Spółka wykonywała w ramach krajowego transportu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym) przewóz drogowy, w szczególności zaś niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne (art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym).

Wskazano, że krajowy transport drogowy oznacza - w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne oznacza natomiast każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

1. - pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników;
2. - przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi;
3. - w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin;
4. - nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Samo pojęcie przewozu drogowego (art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym) oznacza natomiast, między innymi, niezarobkowy przewóz drogowy, w rozumieniu przepisów rozporządzenia unijnego nr 561/2006. Przewozem drogowym w rozumieniu przepisu art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 jest każda podróż odbywana w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

Fakty potwierdzone dowodami zgromadzonymi w trakcie postępowania przez Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie, dostarczonymi przede wszystkim przez stronę tego postępowania, pozwoliły na uznanie, że:

1. - pojazdem marki [...], typ [...], nr rejestracyjny: [...] wykonywano przejazd po drodze publicznej; wynika to wprost z treści protokołu kontroli z dnia [...] marca 2011 r. (miejsce kontroli a tym samym zatrzymania pojazdu przez upoważnionych funkcjonariuszy celnych do kontroli: Wawrzeńczyce, kategoria drogi: droga krajowa nr [...]); okoliczność ta jest niesporna zarówno po stronie organu celnego jak i odwołującej się Spółki;
2. - ani w chwili kontroli ani w toku postępowania nie stwierdzono, czy pojazd poruszał się po drodze publicznej z ładunkiem czy bez takiego ładunku, w świetle jednak powołanej wyżej definicji legalnej niezarobkowego przewozu drogowego nie jest to istotne; przepis dopuszcza bowiem zaistnienie obu możliwości w sposób alternatywny; podobnie jak poprzednia przesłanka, również i ta pozostaje niesporna w sprawie;
3. - pojazd marki [...], typ [...], nr rejestracyjny: [...]jest przeznaczony do nieodpłatnego krajowego przewozu drogowego rzeczy - stosownie do wpisów znajdujących się w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego w sprawie pojazdu wynika, między innymi, że jest to pojazd specjalny; jako przeznaczenie wpisano pompę do betonu; w rubryce na adnotacje urzędowe dodatkowo podano jako przeznaczenie pojazdu: pompa do betonu z betoniarką; z akt sprawy zgromadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie wynika także, że pojazd określany jako pompa do betonu marki [...], typ [...] wyposażony jest w gruszkę, która może przewozić beton; potoczna nazwa takiego pojazdu to pompogruszka. Różnica między pompogruszką a typową betoniarką (pojazdem wyposażonym jedynie w gruszkę) dotyczy pojemności gruszki, która w pierwszym przypadku (betoniarki z pompą) jest zwykle znacznie mniejsza, oraz funkcji jaką pojazdy te spełniają - tradycyjna betoniarka (pojazd z gruszką) służy wyłącznie do przewożenia i mieszania betonu, w przypadku pompogruszki - oprócz możliwości przewożenia i mieszania betonu, istnieje możliwość przepompowywania betonu. Wprawdzie z pisma Strony z dnia [...] lipca 2011 r. wynika, że beton na budowę basenu w P. został przywieziony betonomieszarkami, a nie spornym w sprawie pojazdem. Jednakże w żadnej ze swoich wypowiedzi Spółka nie zaprzeczyła, że pompa z betoniarką marki [...] skontrolowana w dniu [...] marca 2011r. nie jest przystosowana do przewozu betonu;
4. - w chwili kontroli przewóz wykonywany był przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej; stosownie do zapisów zawartych w odpisie z KRS z dnia [...] lutego 2011 r. przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest, między innymi, produkcja masy betonowej, roboty związane z fundamentowaniem jak również towarowy transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi; z zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia [...] stycznia 2010 r. wynika, że przeważająca działalność prowadzona przez przedsiębiorcę, wg Polskiej Klasyfikacji Działalności, polega na produkcji masy betonowej prefabrykowanej; zamówienie dokonane przez Spółkę C. Sp. z o. o. S.K.A. oraz faktura VAT z dnia [...] marca 2011 r. potwierdzają, że strona dokonała sprzedaży betonu oraz świadczyła usługę przepompowania pompą do betonu; zgodnie zaś z wyjaśnieniami strony z dnia [...] lipca 2011 r. w dniu kontroli, tj. w dniu [...] marca 2011 r., pojazd wracał z budowy basenu w P., gdzie miało miejsce przepompowanie betonu sprzedanego przez Spółkę C.; dowody te jednoznacznie wskazują, że przejazd przedmiotowym w sprawie pojazdem miał charakter pomocniczy (dojazd pompy na miejsce przepompowywania betonu) w stosunku do głównej działalności gospodarczej przedsiębiorcy (produkcji i sprzedaży betonu oraz - o czym pisze odwołująca się - robót związanych z fundamentowaniem);
5. - pojazd marki [...], typ [...], nr rejestracyjny: [...] był prowadzony w dniu [...] marca 2011 r. przez M. L., kierowcę zatrudnionego przez Spółkę C. na podstawie dostarczonej przez Stronę umowy o pracę z dnia [...] lipca 2007r.; zarówno protokół kontroli jak i protokół przesłuchania M. L. potwierdzają fakt, iż w dniu kontroli pojazdu był on prowadzony przez pracownika przedsiębiorcy; faktowi temu nie przeczyła strona postępowania;
6. - w aktach sprawy znajduje się kserokopia umowy użyczenia z dnia [...] sierpnia 2009r., której przedmiotem jest sporny w sprawie pojazd; podmiotem, który korzysta z pojazdu na podstawie tej umowy jest strona niniejszego postępowania, tj. C. sp. j. z siedzibą w K.; kwestia tytułu prawnego do pompy do betonu z betoniarką nie była kwestionowana ani przez stronę ani przez organ celny;
7. - przesłanka odnosząca się do przejazdu pojazdu załadowanego ma charakter alternatywny, co wynika z tego, że ustawodawca nie wymaga, aby w każdym przypadku ładunek faktycznie był przewożony w pojeździe; koniecznym jest, aby pojazd umożliwiał przewóz osób lub rzeczy; w niniejszej sprawie nie stwierdzono, aby w chwili kontroli pojazd przewoził masę betonową lub inny towar;
8. - oczywistym jest także, że realizowany w niniejszej sprawie przewóz drogowy nie był przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Powyższe wskazuje, zdaniem organu, że w sprawie miał miejsce niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany w ramach krajowego transportu drogowego. Ustalenia Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie są więc w tym zakresie prawidłowe.

Organ wskazał, że w odwołaniu zwrócono uwagę także na naruszenie przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zawiera on, między innymi, wyliczenie podmiotów, które pomimo wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej przewozu drogowego, zwolnione są z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Do grupy tych podmiotów należą: przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy taksówką, pojazdy transportu kombinowanego, pojazdy realizujące komunikację miejską, zakłady pracy chronionej i zakłady aktywności zawodowej w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne, pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton. Strona niniejszego postępowania nie mieści się w żadnej z kategorii podmiotów wyłączonych z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Podobne wyłączenia - jednak z zakresu regulacji całej ustawy - zawiera przepis art. 3 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, o którym to przepisie wspomniano w odwołaniu. Wyłączenie to odnosi się do konkretnych pojazdów (np. zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego itp.), które nie odnoszą się w żaden sposób do pojazdu poddanego w rozpatrywanej sprawie kontroli w dniu [...] marca 2011 r. Stąd wniosek, że przewóz realizowany w niniejszym przypadku mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o transporcie drogowym, a przedsiębiorca go wykonujący podlega obowiązkom wynikającym z ustawy i ponosi konsekwencje naruszeń obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych.

Odwołująca się Spółka argumentowała dodatkowo, że organ celny pominął fakt, że pompa do betonu (z betoniarką) jest pojazdem specjalnym, co wynika z zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, a tym samym nie podlega regulacjom ustawy o transporcie drogowym. Powołano się przy tym na pismo Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury (brak numeru i daty tego pisma; Strona nie przedstawiła tego pisma organom celnym), z którego wynika, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie znajdują zastosowania do pojazdów specjalnych w sensie ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zarzut ten w ocenie organu trudno uznać za uzasadniony, ponieważ organ celny nie dysponuje wspomnianym pismem Ministerstwa Infrastruktury, które zresztą nie ma charakteru wiążącego. Organ podkreślił, że w postępowaniu nie został zakwestionowany ani pominięty fakt, że pompa do betonu (z betoniarką) jest pojazdem specjalnym.

Wprost przeciwnie, organ celny pierwszej instancji powołał w uzasadnieniu swojej decyzji orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2007r., I OSK 969/06, w którym wyraźnie wskazano, że już sama możliwość wykonywania pojazdem specjalnym przewozu osób lub rzeczy związanych z wykonywaniem specjalnej funkcji przez pojazd, oznacza konieczność poddania takich pojazdów reżimowi ustawy o transporcie drogowym. Pojazd marki [...] skontrolowany w dniu [...] marca 2011 r. jest niewątpliwie pompogruszką, a więc pompą do betonu wyposażoną w betoniarkę, w której możliwe jest przewożenie masy betonowej. Powołany przepis art. 42 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym nie łączy faktycznego przewozu drogowego z koniecznością transportowania w danym momencie rzeczy bądź towarów. Każdy przewóz drogowy w rozumieniu powołanych regulacji prawnych podlega ustawie o transporcie drogowym i to niezależnie od tego, czy odbywa się on pojazdem z ładunkiem czy bez ładunku, jak i niezależnie od tego, czy w przypadku pojazdu specjalnego, w danym dniu (np. w dniu kontroli) korzystano z jego funkcji specjalnej czy też nie.

W treści odwołania Strona powołała, między innymi wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2006r., sygn. akt IV SA/Wr 748/05, który jakoby potwierdza stanowisko dotyczące wyłączenia spod regulacji ustawy pojazdów specjalnych w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005r., nr 108, poz. 908 ze zmianami). Podkreślono, że w wyroku tym sąd oparł się, między innymi, na założeniu, iż brak w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej transportu drogowego wyklucza stosowanie ustawy o transporcie drogowym do przewozu drogowego pojazdem specjalnym. Jest to więc sytuacja inna, niż będąca przedmiotem niniejszego postępowania. Z odpisu z KRS znajdującego się w aktach sprawy wynika bowiem, że przedmiotem działalności Spółki jest nie tylko produkcja wyrobów betonowych i masy betonowej, lecz także towarowy transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi oraz towarowy transport drogowy pojazdami uniwersalnymi.

Jak wynika z powyższej analizy, ustalenie spełnienia przesłanek istnienia niezarobkowego przewozu drogowego, a tym samym poddania zdarzenia związanego z kontrolą pojazdu w dniu [...] marca 2011 r. reżimowi ustawy o transporcie drogowym, w niniejszej sprawie opiera się przede wszystkim na wskazaniu obiektywnych faktów wynikających z konkretnych dokumentów stanowiących akta postępowania. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych a w konsekwencji merytorycznych okazały się nieuzasadnione. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Krakowie naruszenia takie nie miały miejsca, a skoro tak, to nie można mówić o ich rażącym charakterze. Słusznie zatem w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie z dnia [...] października 2011 r. Nie było bowiem podstaw do uznania, że kwestionowana decyzja o nałożeniu kar pieniężnych w oparciu o ustawę o transporcie drogowym obarczona jest wadą kwalifikowaną z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. powodującą wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego.

Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. w Krakowie złożyła w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie C. spółka jawna z siedzibą w K., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów sądowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów sądowych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie:
2. - art. 156 § 1 kt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w konsekwencji zaś przyjęcie, że ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie z dnia [...] października 2011 r. nie została dotknięta wadą kwalifikowaną, podczas gdy stan faktyczny ustalony w postępowaniu zwykłym na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego jest wystarczający do stwierdzenia, że powołana decyzja wydana została z oczywistym naruszeniem prawa, które jest nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa. Ustalenia faktyczne będące podstawą decyzji z dnia [...] października 2011 r. poczynione zostały w sposób dowolny, z rażącym naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego w zakresie oceny dowodów, a ponadto do działalności gospodarczej wykonywanej przez skarżącego pojazdem specjalnym marki [...] nr rej. [...] nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, wskazane przez organ jako podstawa nałożenia na skarżącego kary pieniężnej;
3. - art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w toku postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie z dnia [...] października 2011 r., organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonał zgodnego z zasadami logiki ustalenia okoliczności faktycznych, podczas gdy przyjęcie na podstawie adnotacji urzędowej w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu i niesprecyzowanych przez organ dowodów zgromadzonych w aktach sprawy przez Naczelnika Urzędu Celnego, że kontrolowany pojazd stanowiący pompę do betonu z betoniarką jest przeznaczony do nieodpłatnego przewozu drogowego rzeczy oraz przyjęcie przez organ na podstawie treści wpisu w KRS skarżącego, że skarżący wykonuje tym pojazdem przewóz drogowy rzeczy pojazdami specjalizowanymi ma charakter dowolnej oceny dowodów;
4. 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie:
5. - art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 4 w związku z art. 4 pkt 6a w związku z art. 42 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 4 lit. a/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str.

1. 1) w związku z art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez ich błędna wykładnię, w konsekwencji przyjęcie, że działalność gospodarcza wykonywana przez skarżącego w dniu [...] marca 2011 r. pojazdem specjalnym marki [...] nr rej. [...] - pompa do betonu, stanowi niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, podlegający przepisom ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy:
2. - skontrolowany pojazd specjalny nie jest pojazdem przeznaczonym do nieodpłatnego krajowego przewozu drogowego rzeczy. Wykładnia celowościowa przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje, że definiując pojazd specjalny ustawodawca położył nacisk na jego "specjalną funkcję", w tym przypadku funkcję przepompowywania betonu. Fakt wyposażenia pojazdu w pompogruszkę i potencjalna możliwość wykonywania nim przewozu betonu nie jest jednak wystarczający dla przyjęcia, iż pojazd jest przeznaczony do przewozu drogowego rzeczy;
3. - obowiązek uiszczania opłat za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych obciąża przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy osób lub rzeczy. Działalność taka nie jest wykonywana przez skarżącego kontrolowanym pojazdem specjalnym. Z treści wpisu zamieszczonego w Dziale 3 KRS skarżącego, na który powołuje się organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. wynika, że skarżący świadczy usługę towarowego transportu drogowego towarów pojazdami specjalizowanymi. Charakterystyka podklasy PKD, przy której zamieszczono powołany opis działalności gospodarczej skarżącego - PKD 49.41.Z oraz PKD 49.42.Z odnosi się jednakże do transportu drogowego towarów oraz działalności usługowej związanej z przeprowadzkami, wykonywanych przez skarżącego innymi należącymi do niego pojazdami samochodowymi. Kontrolowany pojazd specjalny nie jest przeznaczony do przewozu rzeczy, a działalność transportowa nie jest przez skarżącego wykonywana tym pojazdem. Przejazdy kontrolowanego pojazdu po drodze krajowej nie stanowią więc przewozu drogowego podlegającego opłacie.

W uzasadnieniu skargi spółka poparła argumentacją przedstawione powyżej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w całości podzielił stanowisko organu odwoławczego i uznał je za własne, przedstawiając je szczegółowo w części historycznej uzasadnienia wyroku. Oddalił wniesioną skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

Pełnomocnik skarżącej spółki C. spółka jawna z siedzibą w K. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Na zasadzie art. 174 ust. 1 oraz art 174 ust. 2 p: p.s.a. zarzucił: 1) naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, tj.:

1. a) art. 1 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt. 4 w zw. z art. 4 pkt 6a w zw. z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym dnia 6 września 2001 r. (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz.1414), dalej: u.t.d.) w zw. z art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102 z 11.04.2006 r., str.
2. 1) w zw. z art. 2 pkt. 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną ich wykładnię, skutkującą przyjęciem, że działalność gospodarcza wykonywana przez skarżącą w dniu [...] marca 2011 roku pojazdem specjalnym marki [...] nr rej. [...] - pompa do betonu, stanowi niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, ewentualnie przewóz pomocniczy, podlegający przepisom ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy skontrolowany pojazd specjalny nie jest przeznaczony do nieodpłatnego przewozu drogowego, podlegającego reżimowi ustawy o transporcie drogowym;
3. b) art. 92a ust 1 i 6 u.td. poprzez wadliwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że skarżąca wykonywała przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego powinna doprowadzić organ do wniosku, że działalność wykonywana przez skarżącą nie jest niezarobkowym przewozem drogowym, przewozem na potrzeby własne, w związku z czym, nie ma do niej zastosowania powyższy przepis;
4. c) norm oznaczonych kodem 49.42.Z oraz 23.63.Z, zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24.12.2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885 z późn. zm.) poprzez wadliwą interpretację i zastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, iż działalność prowadzona przez skarżącą w zakresie wytwarzania masy betonowej stanowi przewóz towarów, o którym mowa w opisie odnoszącym się do PKD 49.42.Z, a nie działalność opisaną w PKD 23.63.Z;
5. 2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), dalej: k.p.a. polegający na błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzącej do wniosku, iż przewóz wykonywany przez skarżącą odbywał się pomocniczo w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i stanowił niezarobkowy przewóz drogowy.

W związku z powyższymi zarzutami wniósł na zasadzie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku p.p.s.a. - o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, i zasądzenie kosztów postępowania.

Dyrektor Izby Celnej w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta, wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a., oznacza, iż podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji determinują zakres jego kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny poza wypadkami nieważności postępowania, która w tej sprawie nie występuje, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej – wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Podkreślenia wymaga, że jednym ze szczególnych wymagań jakie ustawodawca stawia skardze kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno określać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzutu naruszenia prawa procesowego należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że jego celem jest wykazanie słuszności zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" wskazanej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd pierwszej instancji, lecz również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe zastrzeżenia na uwadze należy stwierdzić, iż brak jest w skardze kasacyjnej zarzutów, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku.

W związku utrwalonym orzecznictwem, w pierwszej kolejności należało odnieść się do stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania (vide – m.in. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie sygn. akt: I GSK 1023/14, LEX nr 2032542).

Tak więc, odnosząc się do zarzutu procesowego, zawartego w punkcie 2) petitum skargi kasacyjnej, zaważyć należy, iż, jak podniósł Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w postępowaniu nadzorczym - nieważnościowym - organ administracji nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie, o jakim mowa w art. 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a., lecz dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k,p.a. według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Dlatego też zarzut naruszenia powyższych przepisów nie może być uznany za zasadny.

Zarzut naruszenia powyższych przepisów nie może także, w świetle przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., być uznany za prawidłowo sprecyzowaną podstawę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżony wyrok nie stosował bowiem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Czyniły to wyłącznie organy administracyjne i to w postępowaniu "zwykłym", które zakończone było nałożeniem na stronę kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Niemniej jednak należy zauważyć, iż istotą zarzutu procesowego był odmienny pogląd strony na kwestię spełnienia przesłanek przewozu na potrzeby własne – a kwestia powyższa łączy się z zarzutem naruszenia prawa materialnego, podniesionego w punkcie1 petitum skargi, o czym będzie mowa poniżej.

Rozpatrując zarzut naruszenia prawa materialnego, należy na wstępie zauważyć fakt powołania przez pełnomocnika ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 roku - tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, podczas, gdy w dacie zdarzenia kontroli drogowej, która miała miejsce w dniu 25 marca 2011 roku - obowiązywał tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.

W powołanym przez pełnomocnika Dzienniku Ustaw z 2013 r., poz. 1414, przytoczony jako naruszony, przepis skargi kasacyjnej - art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - utracił moc, a przytoczone przez pełnomocnika przepisy art, 92a ust 1 i 6 jak również art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym - zmieniły brzmienie.

Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego podniesiony w punkcie 1 a) petitum skargi, odnoszący się do przepisów art. 1 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 1 w zw. z art.4 pkt 4 w zw. z art.4 pkt 6a w zw. z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w zw. z art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym – należy uznać za niezasadny.

Zaznaczenia wymaga, iż przepis art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym zawiera definicję niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne, z którym wiąże się obowiązek uiszczenia stosownej opłaty drogowej oraz posiadanie na tę okoliczność karty takiej opłaty (art.87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym), oraz obowiązek posiadania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (art.87 ust. 2 w związku z art. 33 ust. 1 i ust. 10 ustawy o transporcie drogowym).

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, karze pieniężnej podlega, między innymi ten, kto wykonuje przewóz drogowy naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy. Zdaniem organów celnych, jak również Sądu pierwszej instancji, Spółka wykonywała w ramach krajowego transportu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym) przewóz drogowy, w szczególności zaś niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne (art.4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym). Krajowy transport drogowy oznacza - w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne oznacza natomiast każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub beż, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

1. - pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników;
2. - przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samo-chodowymi;
3. - w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wy-produkowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin;
4. - nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Samo pojęcie przewozu drogowego (art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym) oznacza natomiast, między innymi, niezarobkowy przewóz drogowy, w rozumieniu przepisów wspomnianego wyżej rozporządzenia nr 561/2006. Przewozem drogowym w rozumieniu przepisu art.4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 jest każda podróż odbywana w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

W rozstrzygnięciu organu celnego przedstawiono w sposób szczegółowy analizę zaistnienia przesłanek, o których mowa wyżej, w powiązaniu z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazać należy chociażby na w pełni uzasadnione ustalenie organu celnego, że pojazd marki [...], typ [...], nr rejestracyjny: [...], wbrew twierdzeniom pełnomocnika, jest przeznaczony do nieodpłatnego krajowego przewozu drogowego rzeczy. Stosownie bowiem do wpisów znajdujących się w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego w sprawie pojazdu, jest to pojazd specjalny. Jako przeznaczenie wpisano pompę do betonu; w rubryce na adnotacje urzędowe dodatkowo podano jako przeznaczenie pojazdu: pompa do betonu z betoniarką; z akt sprawy zgromadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie wynika także, że pojazd określany jako pompa do betonu marki [...], typ [...] wyposażony jest w gruszkę, która może przewozić beton; potoczna nazwa takiego pojazdu to pompogruszka.

Różnica między pompogruszką a typową betoniarką (pojazdem wyposażonym jedynie w gruszkę) dotyczy pojemności gruszki, która w pierwszym przypadku (betoniarki z pompą) jest zwykle znacznie mniejsza, oraz funkcji jaką pojazdy te spełniają - tradycyjna betoniarka (pojazd z gruszką) służy wyłącznie do przewożenia i mieszania betonu, w przypadku pompo- gruszki - oprócz możliwości przewożenia i mieszania betonu, istnieje możliwość przepompowywania betonu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów celnych, zgodnie z którym możliwość przewożenia betonu, a więc przewozu rzeczy w pompogruszce, jest jedną z funkcji, do których pełnienia przeznaczony jest sporny w sprawie pojazd, obok funkcji przepompowania oraz mieszania. Przepisy ustawy o transporcie drogowym, mające zastosowanie w niniejszej sprawie, dopuszczają sytuację, w której przejazd pojazdu realizującego przewóz rzeczy stanowi czynność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności danego podmiotu. Innymi słowy, przewóz rzeczy po drogach krajowych przez pojazd, którego konstrukcja umożliwia tego rodzaju transport, mieści się w definicji przewozu drogowego, który uzasadnia ocenę prawidłowości takiego przewozu w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym.

W treści skargi pełnomocnik powołał, między innymi wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2006r. sygn. akt IV SA/Wr 748/05, który jakoby potwierdza stanowisko dotyczące wyłączenia spod regulacji ustawy pojazdów specjalnych w rozumieniu przepisu art.2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005r., nr 108, poz. 908 ze zmianami). Podkreślić jednak należy, że w wyroku tym Sąd oparł się, między innymi, na założeniu, iż brak w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej transportu drogowego wyklucza stosowanie ustawy o transporcie drogowym do przewozu drogowego pojazdem specjalnym. Jest to więc sytuacja odmienna, aniżeli zaistniała w kontrolowanym postępowaniu.

Jak wynika z treści odpisu z KRS z dnia [...] lutego 2011 r. znajdującego się w aktach sprawy, przedmiotem działalności Spółki jest nie tylko produkcja wyrobów betonowych i masy betonowej, lecz także towarowy transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi oraz towarowy transport drogowy pojazdami uniwersalnymi.

Stosownie do zapisów zawartych w ww. odpisie z KRS, przedmiotem działalności gospodarczej skarżącej spółki jest, między innymi, produkcja masy betonowej, roboty związane z fundamentowaniem jak również towarowy transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi. Z zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia [...] stycznia 2000 r. wynika, że przeważająca działalność prowadzona przez przedsiębiorcę, wg Polskiej Klasyfikacji Działalności, polega na produkcji masy betonowej prefabrykowanej. Zamówienie dokonane przez Spółkę C. Sp. z o. o. S.K.A. oraz faktura VAT z dnia [...] marca 2011 r. potwierdzają, że skarżąca spółka dokonała sprzedaży betonu oraz świadczyła usługę przepompowania pompą do betonu. Zgodnie zaś z wyjaśnieniami strony z dnia [...] lipca 2011r. w dniu kontroli, tj. w dniu [...] marca 2011r., pojazd wracał z budowy basenu w P., gdzie miało miejsce przepompowanie betonu sprzedanego przez Spółkę C. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów celnych, według których dowody te jednoznacznie wskazują, że przejazd przedmiotowym w sprawie pojazdem miał charakter pomocniczy (dojazd pompy na miejsce przepompowywania betonu) w stosunku do głównej działalności gospodarczej przedsiębiorcy (produkcji i sprzedaży betonu oraz robót związanych z fundamentowaniem).

Powyżej wskazane zapisy w KRS dotyczące rodzaju działalności gospodarczej odsyłają do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.12.2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) - Dz. U. z 2007r., Nr 251, poz. 1885 ze zmianami. Z opisów odnoszących się do PKD 49.41.Z oraz PKD 49.42.Z wynika, że podklasa 49.41.Z obejmuje, między innymi, przewozy towarów realizowane środkami transportu drogowego przystosowanymi do przewozu towarów masowych. W katalogu wyłączeń dotyczących przedmiotowej podklasy nie zawarto żadnych transportów, które wiązałyby się z okolicznościami niniejszej sprawy; pozostają one zatem nieistotne w sprawie. Podklasa PKD 49.42.Z obejmuje natomiast transport drogowy związany z przeprowadzkami świadczony na rzecz przedsiębiorstw i gospodarstw domowych. O ile zatem działalność ujęta w PKD 49.42.Z nie ma związku przedmiotowego w rozpatrywaną sprawą, o tyle rodzaj działalności zakodowany w podklasie PKD 49.41.Z w pełni odnosi się do analizowanej sytuacji.

Jednocześnie ani organ celny ani Sąd nie zakwestionował prowadzonej działalności ujętej w PKD pod kodem 23.63Z - Produkcja masy betonowej prefabrykowanej, która pozostaje w niniejszej sprawie poza sporem. Czyni to niezasadnym również zarzut sformułowany w pkt 1 c) skargi kasacyjnej. Odnoszący się właśnie do wadliwej interpretacji norm oznaczonych ww. kodami i w konsekwencji błędne zakwalifikowanie charakteru działalności skarżącej jako przewóz towarów.

Jak wynika z powyższej analizy, ustalenie spełnienia przesłanek istnienia niezarobkowego przewozu drogowego, a tym samym poddania zdarzenia związanego z kontrolą pojazdu w dniu [...] marca 2011r. reżimowi ustawy o transporcie drogowym, w niniejszej sprawie opiera się przede wszystkim na wskazaniu obiektywnych faktów wynikających z konkretnych dokumentów stanowiących akta postępowania. Konsekwencją było zastosowanie art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. sankcjonującym karami pieniężnymi fakt wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zarzut naruszenia powyższego przepisu przez wadliwe jego zastosowanie, zawarty w punkcie 1 b) petitum skargi kasacyjnej, musi być w tej sytuacji również uznany za chybiony.

Podkreślić należy, że w postępowaniu nie był pominięty, ani też zakwestionowany fakt, że przedmiotowy pojazd marki [...] jest pojazdem specjalnym. Zarówno organy celne, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie natomiast zajęły prawidłowe stanowisko, że przepisy art. 3 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 u.t.d. (obowiązującej w dacie kontroli drogowej) nie wyłączają tego typu pojazdów spod regulacji ustawy o transporcie drogowym.

Końcowo można stwierdzić, iż w powyżej opisanym stanie rzeczy prawidłowo wykazał Sąd pierwszej instancji brak podstaw do przyjęcia, aby ustalenia w zakresie wykonywania przez skarżącego w dniu [...] marca 2011 r. na drodze krajowej E [...] w miejscowości W. przewozu drogowego bez karty opłaty za przejazdy po drogach krajowych oraz przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia, miały charakter ustaleń dowolnych, a tym samym aby decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie z dnia [...] października 2011 r. wydana w wyniku tych ustaleń była decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.