Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 274/08, wydanym w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie zgłoszenia znaku towarowego, oddalił skargę.
Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
W dniu 14 stycznia 1999 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynęło podanie M. P., dalej: "skarżąca" o zarejestrowanie znaku towarowego słowno -graficznego GAP (zgłoszenie nr Z-196671). Postanowieniem z dnia 11 lutego 2000 r. organ wezwał skarżącą do nadesłania w terminie do dnia 10 maja 2000 r. dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej z daty dokonania zgłoszenia znaku towarowego, a to w celu wyjaśnienia prawidłowej nazwy zgłaszającego, ponieważ występuje niezgodność pomiędzy pkt 1 podania (nazwa zgłaszającego) a pieczątką (nazwą widniejącą na pieczątce firmowej, którą podanie zostało opatrzone). Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 41 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), dalej: "u.z.t". W myśl tego przepisu w toku rozpatrywania podania Urząd Patentowy wydaje postanowienia wzywające zgłaszającego do uzupełnienia braków lub usunięcia usterek podania i dokumentów w terminie trzech miesięcy pod rygorem umorzenia postępowania.
Termin ten na wniosek zgłaszającego może być przedłużony na dalszy okres do trzech miesięcy, a w uzasadnionych wypadkach - ponadto dwukrotnie przedłużony na dalsze okresy trzymiesięczne, po wniesieniu stosownych opłat. Organ zastrzegł, jednocześnie pouczając skarżącą o możliwości zaskarżenia postanowienia do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym, że w razie niezastosowania się do niniejszego postanowienia, postępowanie o zarejestrowanie znaku towarowego zostanie umorzone. Powyższe postanowienie, doręczone skarżącej 16 lutego 2000 r., nie zostało wykonane. Skarżąca nie zaskarżyła też tego postanowienia w drodze zażalenia.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. Urząd Patentowy, mając za podstawę powołany wyżej art. 41 u.z.t., umorzył postępowanie w sprawie rejestracji znaku towarowego, a to z powodu niewykonania postanowienia organu z dnia 11 lutego 2000 r. Jednocześnie organ pouczył skarżącą o prawie odwołania się od decyzji umarzającej postępowanie do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym. Skarżąca nie skorzystała z tego prawa.
W dniu 16 sierpnia 2006 r. wpłynął do Urzędu Patentowego wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r. Jak wskazała niewykonanie postanowienia organu z dnia 11 lutego 2000 r. było spowodowane obowiązywaniem prawa ochronnego na znak towarowy GAP nr R-71548, które zostało uznane za wygasłe dopiero na mocy decyzji Urzędu Patentowego z dnia 5 września 2002 r., wydanej w sprawie o sygn. akt [...]. W ocenie skarżącej do momentu trwania prawa ochronnego na ww. znak towarowy GAP nr R-71548 nie było podstaw do pozytywnego załatwienia podania o zarejestrowanie znaku towarowego zgłoszonego za nr Z-196671. Poza tym, zdaniem skarżącej, w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Wydając ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2000 r. organ powołał się bowiem na art. 41 u.z.t. w sytuacji, gdy obowiązujące wówczas przepisy, jak również treść podania skarżącej z dnia 12 stycznia 2000 r., nie dawały podstaw do zastosowania powołanego wyżej przepisu.
Argumentując wniosek skarżąca przytoczyła treść art. 39 ust. 2 i 4 u.z.t. oraz § 2 ust. 2 pkt 5 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych (Mon Pol. Nr 31, poz. 217 ze zm.), dalej "zarządzenie". W świetle art. 39 ust. 2 u.z.t. w podaniu o zarejestrowanie znaku towarowego wymienia się zgłaszającego, wskazuje znak towarowy oraz towary, dla których znak jest przeznaczony, a stosownie do treści § 2 ust. 2 pkt 5 zarządzenia, podanie powinno również zawierać wskazanie prowadzonej działalności gospodarczej zgłaszającego.
Natomiast w myśl art. 39 ust. 4 u.z.t. Prezes Urzędu Patentowego określa wymagania, jakim powinno odpowiadać prawidłowo sporządzone podanie, oraz ustala klasyfikację towarów mającą zastosowanie do znaków towarowych.
Według skarżącej brak było podstaw do przyjęcia, iż w podaniu z dnia 12 stycznia 1999 r. występowała niezgodność pomiędzy pkt 1 tego podania a pieczątką, skoro wcześniejsze oznaczanie przez nią pism w taki sposób, tj. dwiema pieczęciami o treści: P. P. "G.", Ł., ul. P. [...], tel./fax [...] tel. [...] oraz M. P., właściciel - w korespondencji prowadzonej z Urzędem Patentowym od grudnia 1998 r. nie stanowiło dla organu przeszkody w kierowaniu korespondencji do skarżącej na adres: P. P. "G." M. P. Ponadto, jak podniosła skarżąca, w postanowieniu z dnia 11 lutego 2000 r. wyznaczono termin na wykonanie objętego tym postanowieniem polecenia w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu art. 41 u.z.t., przewidującego trzymiesięczny termin do uzupełnienia braków podania, który winien być liczony od momentu doręczenia postanowienia. Zatem, przy założeniu, iż strona otrzyma postanowienie w dniu 11 lutego 2000 r., termin, o którym mowa w ww. przepisie upłynąłby w dniu 11 maja 2000 r. (a nie jak wskazał organ 10 maja 2000 r.).
Po rozpoznaniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Urząd Patentowy odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zgłoszenia znaku towarowego GAP oznaczonego nr Z-196671. Decyzja została wydana na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej: "p.w.p". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł w szczególności, że był zobowiązany do wyjaśnienia, kto miał być podmiotem prawa, a zatem na czyją rzecz powinna nastąpić rejestracja omawianego znaku. Zgłoszenia znaku dokonała bowiem skarżąca M. P., natomiast na zamieszczonej u dołu pieczątce widniała nazwa firmy - P. P. "G." (bez wskazania osoby/osób ją tworzących). Podkreślając zasadność postanowienia z dnia [...] lutego 2000 r. organ wskazał na przepis art. 6 ust. 1 u.z.t., w myśl którego rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej.
Ponadto organ powołał przepis § 8 ust. 1 i 3 zarządzenia. I tak, stosownie do treści § 8 ust. 1 zarządzenia, wskazanie prowadzonej działalności gospodarczej, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 5, powinno określać rodzaj tej działalności oraz potwierdzać w formie oświadczenia posiadanie uprawnienia do jej prowadzenia, a także zgodność rodzaju i zakresu tej działalności z wykazem towarów, dla których zgłaszający ubiega się o rejestrację znaku towarowego. Zgodnie z § 8 ust. 3 zarządzenia, Urząd Patentowy może wezwać do nadesłania dokumentów potwierdzających dane zawarte w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1.
Organ podkreślił również fakt nieskorzystania przez skarżącą z prawa wniesienia zażalenia i odwołania na wydane postanowienie i decyzję. Skarżąca również nie skorzystała z możliwości przedłużenia terminu, stosownie do art. 41 u.z.t.
W następstwie wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., działając na podstawie art. 245 ust. 1 p.w.p., Urząd Patentowy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2007 r. Postanowienie z dnia [...] lutego 2000 r., jak podkreślił organ, dotyczyło wyjaśnienia rozbieżności w nazwie zgłaszającego podanie o zarejestrowanie znaku towarowego. Wypełnienie tego podania przez wpisanie w pkt 1 imienia i nazwiska skarżącej oraz zamieszczenie na drugiej stronie podania pieczątki o treści P. P. "G." nie świadczy o jednoznaczności, jaki faktycznie podmiot ubiega się o prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy. Urząd był więc obowiązany wyjaśnić na czyją rzecz powinna nastąpić rejestracja znaku, a podjęte w tym celu działania miały oparcie w art. 6 ust. 1 u.z.t. oraz § 8 ust. 1 i 3 zarządzenia.
W okresie obowiązywania ustawy o znakach towarowych, jak wskazał organ, stosowano terminy tzw. dekadowe, aby uprościć kontrolę ich dotrzymania. Według ówczesnego stanowiska termin trzymiesięczny jest maksymalnym terminem, a to dlatego, że ustawa zapewniała możliwość przedłużenia na kolejne terminy trzymiesięczne. W ocenie organu rozważanie w przedmiotowej sprawie, czy termin na wykonanie postanowienia z dnia [...] lutego 2000 r. był wystarczająco długi jest bezprzedmiotowe. To nie brak czasu zaważył na tym, że skarżąca nie wykonała wspomnianego postanowienia. Gdyby tak było, skorzystałaby z możliwości przedłużenia terminu, bądź z możliwości złożenia zażalenia na postanowienie. Tymczasem główną przyczyną niewykonania postanowienia, którą zgłaszająca wskazała w pierwszej kolejności, było obowiązywanie prawa ochronnego na znak towarowy GAP nr R-71548, co według niej uniemożliwiało pozytywne załatwienie wniosku.
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2007 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 41 u.z.t., polegające na bezzasadnym przyjęciu, że w toku postępowania wywołanego wnioskiem zgłoszeniowym zaistniała konieczność żądania dokumentacji potwierdzającej prowadzenie działalności gospodarczej w celu wyjaśnienia nazwy zgłaszającego oraz bezzasadnym uznaniu, że termin 3-miesięczny, o którym mowa w ww. przepisie, może być liczony od momentu wydania przez Urząd Patentowy postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków podania w sytuacji, gdy termin ten może być liczony od momentu doręczenia postanowienia wnoszącemu podanie. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 37 u.z.t., w związku z art. 10 § 1 k.p.a., polegające na niezapewnieniu skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niewyznaczeniu terminu na wypowiedzenie się, przed wydaniem decyzji, co do zebranych materiałów, dowodów oraz zgłoszonych żądań.
Według skarżącej organ dopuścił się również naruszenia art. 37 u.z.t., w związku z art. 8 k.p.a., polegającego na nieprowadzeniu postępowania w niniejszej sprawie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. W ocenie skarżącej doszło także do naruszenia art. 37 u.z.t., w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 158 § 1 k.p.a., polegającego na niestwierdzeniu przez Urząd Patentowy nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r. w sytuacji, gdy decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała stanowisko, zgodnie z którym w sprawie ww. zgłoszenia brak było podstaw do zastosowania przez organ trybu przewidzianego w art. 41 u.z.t. Zarówno obowiązujące w tym czasie przepisy, jak i treść podania z dnia 12 stycznia 1999 r., nie przewidywały, zdaniem skarżącej, potrzeby żądania od zgłaszającego dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej. Organ nie zajął się też analizą postanowień zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 9 września 1992 r., przede wszystkim § 2 ust. 2 pkt 5. Zdaniem skarżącej organ zdawał sobie sprawę jaki podmiot ubiega się o rejestrację, jak również prowadzenie przez niego działalności gospodarczej. W kontekście tego twierdzenia skarżąca powołała się na skierowane do organu pismo z dnia 22 grudnia 1998 r., które zostało opatrzone takimi samymi pieczęciami jak w podanie o zarejestrowanie znaku towarowego z dnia 12 stycznia 1999 r., jednak nie stanowiło dla organu przeszkody w kierowaniu do skarżącej korespondencji na adres P. P. "G." M. P. Ponadto, jak wskazała skarżąca, określenie w postanowieniu z dnia [...] lutego 2000 r. trzymiesięcznego terminu, który upływa w dniu 10 maja 2000 r., nie spełnia wymagań przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, który stosownie do art. 37 u.z.t. stosuje się do postępowania przed Urzędem Patentowym w sprawach znaków towarowych.
Według skarżącej zasadą jest liczenie terminu od dnia doręczenia wezwania. Przyjęcie sposobu liczenia terminu od dnia wydania postanowienia w trybie art. 41 u.z.t. może prowadzić do sytuacji, iż stronie zostanie ono doręczone już po upływie wyznaczonego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jak to już wspomniano na wstępie, oddalił skargę, uznając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2007 r. za nienaruszającą prawa w sposób, który mógłby zaważyć na ostatecznym wyniku podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.
Omawiany znak słowno - graficzny GAP został zgłoszony do rejestracji 14 stycznia 1999 r., a więc pod rządami obowiązującej wówczas ustawy o znakach towarowych. Zatem, czynności organu podjęte w związku ze zgłoszeniem podlegają ocenie według przepisów tej ustawy i przepisów wykonawczych, które wyznaczały treść i zakres czynności podejmowanych w sprawie. Stosownie bowiem do art. 315 ust. 2 i 3 p.w.p. do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (to jest przed 22 sierpnia 2001 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 2), a ustawowe warunki wymagane do uzyskania m.in. prawa ochronnego na znak (poprzednio prawa z rejestracji) ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku do rejestracji (ust. 3).
Natomiast wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu podjętej w zakresie postępowania zgłoszeniowego, złożony po wejściu w życie przepisów p.w.p., bez względu na datę zgłoszenia znaku do rejestracji podlega rozpoznaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie (a do takich spraw należy kwestia stwierdzenia nieważności decyzji w postępowaniu zgłoszeniowym) stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy wspomnianego kodeksu. Prawidłowo zatem organ rozpatrzył wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r., umarzającej postępowanie zgłoszeniowe, w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś prawne przesłanki jej podjęcia zbadał - pod kątem wskazanego we wniosku rażącego naruszenia prawa - w świetle przepisów ustawy o znakach towarowych.
Stwierdzenie nieważności decyzji, jak podkreślił Sąd I instancji, jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Stanowi odstępstwo od wyrażonej w przepisie art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Istota stwierdzenia nieważności sprowadza się do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi, wymienionymi w sposób wyczerpujący w art. 156 § 1 k.p.a., które powodują nieważność tych decyzji od chwili ich wydania (ex tunc).
Postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zasadniczo różni się od zwykłego postępowania administracyjnego. Ma ono na celu jedynie wyjaśnienie, czy decyzja ta jest obarczona ww. wadami prawnymi. W postępowaniu tym nie dochodzi więc do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Nie ma też proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy, czy poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych. Działanie organu orzekającego w tym postępowaniu jest bowiem ograniczone do zajmowania się kwestami stricte prawnymi, tj. do weryfikacji decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Sprowadza się zatem wyłącznie do poszukiwania uchybień i wadliwości weryfikowanej decyzji, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego.
Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie znaku towarowego słowno - graficznego GAP, zgłoszonego do rejestracji dnia 12 stycznia 1999 r., którą skarżąca wskazała we wniosku, jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa ma miejsce, gdy podstawa prawna do wydania decyzji istnieje, jednak rozstrzygnięcie zawarte w decyzji w sposób oczywisty odbiega od obiektywnie istniejącego i możliwego do zastosowania stanu prawnego. W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, co na podstawie jego brzmienia jest od razu zauważalne, i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako naruszenia "rażącego" może nastąpić wyjątkowo, mianowicie gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji.
Decyzja umarzająca postępowanie została wydana w następstwie niewykonania przez skarżącą wezwania organu (postanowienie z dnia [...] lutego 2000 r.) do nadesłania dokumentu, potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej z daty dokonania zgłoszenia znaku towarowego, w zakreślonym terminie, co zostało obwarowane rygorem umorzenia postępowania zgłoszeniowego. W ocenie Sądu I instancji, a wbrew zarzutom skargi, wezwanie organu znajdowało uzasadnienie w art. 41 u.z.t. Przepis ten dotyczył badania formalnego zgłoszenia znaku do rejestracji. Na jego podstawie można było żądać wyłącznie usunięcia braków formalnych i uzupełnień zgłoszenia, które nie prowadzą do zmiany istoty zgłoszonego znaku; mają jednak zasadnicze znaczenie dla sposobu rozpoznania podania o zarejestrowanie znaku. Zmierzając do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, organ mógł zatem zobowiązać stronę do uzupełnienia braków, usunięcia usterek podania, jak również do dołączenia stosownych dokumentów, jeżeli ich treść takie wyjaśnienie umożliwiała czy też determinowała.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu w kwestii powinności przedstawienia przez skarżącą objętego postanowieniem z dnia [...] lutego 2000 r. dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.z.t. rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej, przy czym pod pojęciem przedsiębiorstwa należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną upoważnioną do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji, handlu i usług (art. 5 pkt 1 u.z.t.).
W świetle tych przepisów rejestracja znaku towarowego może nastąpić na rzecz przedsiębiorstwa uprawnionego do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji towarów objętych wnioskiem o rejestrację. Przedsiębiorstwo należy do rzędu przesłanek warunkujących zdolność rejestrową znaku towarowego. Znak towarowy ma zaś wejść w skład przedsiębiorstwa i służyć do oznaczenia towarów i usług objętych zakresem jego działania. Zatem, minimalną przesłanką z art. 6 ust. 1 u.z.t., jaką musi spełnić przedsiębiorca zgłaszający znak towarowy i uzyskujący w następstwie tego zgłoszenia wyłączne prawo do tego znaku, jest zamiar jego używania. O tym zamiarze może świadczyć pokrycie towarów lub usług, objętych zgłoszeniem i rejestracją znaku, w przyjętym przez przedsiębiorcę przedmiocie jego działalności gospodarczej, wynikającym z aktu założycielskiego i wpisu do ewidencji lub rejestru (por. wyroki NSA: z dnia 13 marca 2007 r. II GSK 275/06 - LEX nr 321279 i z dnia 15 stycznia 2008 r. II GSK 169/07 - niepublikowany).
Skoro więc rejestracja znaku towarowego możliwa jest tylko w sytuacji spełnienia przez zgłaszającego powyższych warunków, organ nie naruszył prawa wzywając skarżącą do wyjaśnienia w sposób niewątpliwy, czy omawiane wyżej warunki zostały spełnione przez skarżącą, gdyż od tego zależał sposób załatwienia sprawy rejestracji znaku. Toteż, stosownie do przepisów § 8 ust. 1 i 3 ww. zarządzenia wykonawczego z dnia 9 września 1992 r. do ustawy o znakach towarowych, wskazanie w podaniu o zarejestrowanie znaku prowadzonej działalności gospodarczej zgłaszającego powinno określać rodzaj tej działalności oraz potwierdzać w formie oświadczenia uprawnienia do jej prowadzenia, a także zgodność rodzaju i zakresu tej działalności z wykazem towarów, dla których zgłaszający ubiega się o rejestrację znaku; organ może przy tym wezwać do nadesłania dokumentów potwierdzających dane zawarte w oświadczeniu.
Z powyższych względów za bezzasadny Sąd I instancji uznał zarzut skargi o braku podstaw do zastosowania przez organ trybu postępowania przewidzianego w art. 41 u.z.t. Również okoliczność wcześniejszego kierowania przez organ korespondencji na adres wskazany w podaniu z dnia 12 stycznia 1999 r. nie zwalniała organu z obowiązku zbadania zgłoszenia pod kątem wymagań/warunków rejestracji znaku wynikających z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 pkt 1 u.z.t. i wydania odpowiedniego postanowienia wzywającego stronę zgłaszającą do uzupełnienia braków i usunięcia usterek podania. Tak samo bez wpływu na możliwość zastosowania w sprawie art. 41 u.z.t. pozostawało akcentowane przez skarżącą w sprawie obowiązywanie w tym czasie prawa ochronnego na znak towarowy GAP nr R-71548, gdyż była to okoliczność niezwiązana z rozpatrywaniem zgłoszenia objętego zakresem omawianej sprawy.
Skarżąca, nie zgadzając się z treścią postanowienia z dnia [...] kwietnia 2000 r., mogła je kwestionować w ramach odwołania od decyzji umarzającej postępowanie zgłoszeniowe w następstwie niewykonania wezwania. Sąd I instancji zauważył, że Urząd Patentowy wadliwie pouczył skarżącą, iż na postanowienie z dnia [...] lutego 2000 r. służy zażalenie do Komisji Odwoławczej. W wyroku z dnia 30 września 2004 r. GSK 715/2004 (LEX nr 141460) NSA stwierdził bowiem, że postanowienia, o których mowa w art. 41 u.z.t., mogą być zaskarżone jedynie w odwołaniu od decyzji umarzającej postępowanie. Niemniej, fakt wadliwego pouczenia skarżącej o środku zaskarżenia ww. postanowienia, nie ma istotnego wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji umarzającej postępowanie zgłoszeniowe. Poza sporem pozostaje bowiem okoliczność, że skarżąca nie zastosowała się do wezwania objętego wspomnianym postanowieniem, ani w żaden sposób nie starała się tego wezwania podważyć przed organem.
Nie ubiegała się też o przedłużenie zakreślonego w tym wezwaniu terminu na dalszy okres, co przewidywał art. 41 u.z.t. W tych warunkach organ zasadnie wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie ww. znaku zgłoszonego do rejestracji, gdyż taki rygor przewidywał powołany wyżej przepis. Prawidłowości decyzji umarzającej postępowanie zgłoszeniowe nie podważał również fakt wadliwego określenia przez organ w ww. wezwaniu terminu na złożenie objętego nim dokumentu. Ma rację bowiem skarżąca podnosząc, że termin trzech miesięcy, o którym mowa w art. 41 u.z.t., powinien być liczony od dnia doręczenia postanowienia wzywającego do wykonania czynności, o której mowa w wezwaniu. Określenie końca terminu w samym wezwaniu, jak uczynił to organ, może bowiem, skutkiem przykładowo opóźnienia w doręczeniu postanowienia, doprowadzić do jego skrócenia, czy wręcz do paradoksalnej sytuacji doręczenia tego postanowienia po upływie określonego w nim terminu.
Tymczasem termin, o którym mowa, jest terminem wyznaczanym dla zgłaszającego, musi być więc realny do spełnienia, a przede wszystkim nie może w praktyce okazać się krótszy od zagwarantowanych ustawą trzech miesięcy (z możliwością przedłużenia). Skoro art. 41 u.z.t. nie sprecyzował, jak wyznaczyć i liczyć termin trzech miesięcy obwarowany rygorem umorzenia postępowania, należało w tej mierze kierować się przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności, w świetle przepisu art. 110 w zw. z art. 126 k.p.a., data doręczenia lub ogłoszenia stanowi datę wprowadzenia decyzji/postanowienia do obrotu prawnego i związania organu ich treścią. Od tej daty rozpoczyna się zatem prawny byt decyzji/postanowienia na zewnątrz, a w konsekwencji także bieg wszelkich terminów, nie tylko do ich zaskarżenia, ale także terminów, które akty te wyznaczają adresatom na wykonanie określonych czynności, jak w tej sprawie postanowienie wzywające do uzupełnienia braków podania przez złożenie stosownego dokumentu.
Jednak w stanie faktycznym niniejszej sprawy wzmiankowany wyżej mankament postanowienia organu z dnia [...] lutego 2000 r. nie może być uznany za mający istotny wpływ na decyzję umarzającą postępowanie zgłoszeniowe, której stwierdzenia nieważności z tego m.in. powodu skarżąca domagała się w tej sprawie i zaważyć na ocenie jej prawidłowości. Postanowienie z dnia [...] lutego 2000 r. zostało bowiem skarżącej doręczone 16 lutego 2000 r., natomiast organ wydał decyzję umarzającą postępowanie zgłoszeniowe w dniu [...] czerwca 2000 r., a więc po upływie trzech miesięcy od doręczenia postanowienia.
Z powyższych względów, w ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja organu, odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie zgłosze-niowe z dnia [...] czerwca 2000 r., jest zgodna z prawem. W szczególności, w świetle powyższych wywodów, prawidłowo organ nie dopatrzył się w tej decyzji naruszenia prawa, które miałoby charakter naruszenia rażącego. Stąd Sąd I instancji skargę oddalił.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W oparciu o treść art. 174 pkt 1 p.p.s.a., podtrzymując w całej rozciągłości stanowisko prezentowane w postępowaniu administracyjnym, skarga kasacyjna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, to jest art. 41 u.z.t., polegające na bezzasadnym przyjęciu, że w toku postępowania dotyczącego zgłoszenia znaku słowno - graficznego GAP zaistniała konieczność żądania od skarżącej dokumentacji potwierdzającej prowadzenie działalności gospodarczej w celu wyjaśnienia nazwy zgłaszającego, wobec istniejącej w ocenie organu niezgodności pomiędzy pkt 1 podania a pieczątką firmową.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 10 k.p.a. polegające na jego bezzasadnym niezastosowaniu i w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzją z dnia [...] marca 2007 r. w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej kwestionowane przez nią rozstrzygnięcie organu wydane zostało z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca zarzuca Sądowi I instancji niedokonanie właściwej oceny dowodów, w świetle których organ w sposób nieuzasadniony piętrzył skarżącej trudności na etapie zgłoszenia do rejestracji omawianego wyżej znaku towarowego, poprzez potwierdzanie dokumentem faktu prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy organ miał świadomość prowadzenia przez skarżącą takiej działalności i wcześniej nie wskazywał na wspomnianą konieczność. W działalności organu dopatruje się naruszenia art. 8 i 10 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna, jak to już wyżej wskazano, zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 i 10 k.p.a. Jednakże skarga kasacyjna nie sprecyzowała bliżej na czym miało polegać naruszenie przepisów art. 8 i 10 k.p.a. przez organ, a także i Sąd I, a to w związku z ewentualnym zarzutem niezakwestionowania przez Sąd tych naruszeń prawa dokonanych przez organ, przy założeniu że rzeczywiście miały one miejsce, czego skarga kasacyjna nie wykazała. I tak, w końcowym akapicie uzasadnienia skargi kasacyjnej (str. 7-8), w którym powołano wskazane wyżej przepisy, dla uzasadnienia naruszenia powołanych przepisów zamieszczono jedynie dwa zdania o treści: "Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd na str. 14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że skoro ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie był przez skarżącą kwestionowany i nie budził wątpliwości, (...) to ewentualne uchybienia organu na tle stosowania w postępowaniu tych przepisów, nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
W ocenie skarżącej nie może być jednak tak, że nawet bezsporność stanu faktycznego danej sprawy uchyla potrzebę przestrzegania przez organ zasad ogólnych wynikających z k.p.a.". Takie uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skontrolować zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia powołanych wyżej przepisów. Natomiast można dodać, o czym już skarga kasacyjna dalej już nie pisze, że w ocenie Sądu I instancji ewentualne uchybienia organu na tle stosowania w postępowaniu tych przepisów, nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
Natomiast na etapie rozpatrywania skargi kasacyjnej powinnością kasatora jest wykazanie, że uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. art. 174 pkt 2 in fine). Takiego zaś wywodu skarga kasacyjna nie zawiera. Ponadto skarga kasacyjna nie dostrzega, a na co trafnie wskazał Sąd I instancji, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji nie była decyzja Urzędu Patentowego, której wzruszenia skarżąca domagała się w trybie stwierdzenia nieważności. Toteż, aby zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji organu administracji publicznej, naruszenie prawa winno mieć charakter rażący (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Takich naruszeń prawa nie stwierdził Sąd I instancji, zaś skarga kasacyjna nie zakwestionowała tych ustaleń.
Nie jest także oparty na usprawiedliwionej podstawie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 41 u.z.t. Po pierwsze, sprecyzowanie wspomnianego zarzutu, jako polegającego na bezzasadnym przyjęciu, że w toku postępowania przed Urzędem Patentowym zaistniała konieczność żądania od skarżącej dokumentacji potwierdzającej prowadzenie działalności gospodarczej, nie może być uznane za skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak zredagowany zarzut mógłby być co najwyżej próbą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Tym niemniej i tak postawiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Organ administracji publicznej, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a., ma nie tylko prawo, ale i obowiązek, wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, które uzna za konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Jeżeli więc w okolicznościach sprawy Urząd Patentowy powziął wątpliwość, czy skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, nie można mu skutecznie zarzucić naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego, w zażądaniu od skarżącej przedłożenia odpowiedniego dowodu na tę okoliczność. Na gruncie ustawy o znakach towarowych takie uprawnienie dawał organowi przepis art. 41, który nakładał na zgłaszającego powinność zadośćuczynienia omawianemu żądaniu, pod rygorem umorzenia postępowania.
Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną i dlatego orzekł jak w wyroku, stosownie do art. 184 p.p.s.a.