Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 24 października 2014 r., oddalił skargę B. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej na 2013 rok.
I
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] maja 2013 r. B. P. (dalej: skarżący) złożył wniosek o przyznanie na rok 2013 jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 31,87 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) do działek rolnych o powierzchni 27,64 ha. W dniu [...] sierpnia 2013 r. producent złożył korektę wniosku - zmniejszył powierzchnię deklarowaną do płatności na działce nr 52.
W toku przeprowadzonej w dniach [...] - [...] grudnia 2013 r. kontroli na miejscu obejmującej weryfikację kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności gruntów oraz weryfikację przestrzegania norm i wymogów wzajemnej zgodności inspektorzy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (w skrócie: ARiMR) ustalili liczne nieprawidłowości dotyczące: przedeklarowania powierzchni działek zgłoszonych do płatności, zaniechania prowadzenia działalności rolniczej, niespójności działek oraz powiększenia zasięgu pola zagospodarowania. Stwierdzono również, że rolnik nie przeprowadził na gruntach ugorowanych koszenia lub innych zabiegów uprawowych w terminie, a na łąkach lub pastwiskach nie dokonał wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta.
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanych płatności.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że kontrola na miejscu w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy przeprowadzona została metodą inspekcji terenowej, która polega na weryfikacji w terenie położenia oraz granic zadeklarowanych przez rolnika we wniosku działek rolnych, pomiarze powierzchni upraw przy wykorzystaniu dopuszczalnych metod (pomiar za pomocą urządzenia GPS), odwzorowaniu dokonanych ustaleń na materiale graficznym i sporządzeniu dokumentacji fotograficznej. Wyniki kontroli utrwalone zostały w protokole spełniającym wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. Zdaniem organu, okoliczność, iż rolnik nie był obecny podczas kontroli, nie wpływa na wiarygodność dowodu z oględzin, gdyż zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 kontrole są przeprowadzane bez uprzedzenia.
Organ drugiej instancji stwierdził, że z treści protokołu oraz wykonanych w dniu kontroli fotografii wynika, że na działkach rolnych: A, D, E, K/K1, L, N, NN, P i PP zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Działki porasta wysoka niewykoszona roślinność, kilkuletnie krzewy i samosiejki drzew, które jednoznacznie wskazują, że w objętym wnioskiem 2013 roku, działki te nie były użytkowane rolniczo i na tej podstawie zostały wykluczone z płatności. Ponadto stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia działek rolnych jest większa od powierzchni stwierdzonej, różnica wyniosła 5,60 ha, co stanowi 21,3171% powierzchni stwierdzonej i dlatego, zgodnie z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009, odmówiono skarżącemu przyznania wnioskowanych płatności.
W ocenie organu, w sprawie nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 73 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, które uprawniałyby organ do odstąpienia od stosowania obniżek i wyłączeń. Złożony przez stronę wniosek nie był zgodny ze stanem faktycznym, na co wskazują wyniki kontroli na miejscu. Skarżący nie wykazał, że nie jest winny stwierdzonych nieprawidłowości, a we wniosku zgłosił działki, na których nie prowadził działalności rolniczej.
W skardze na powyższą decyzję B. P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zdaniem skarżącego błędnie zakwalifikowano działkę nr 279 o powierzchni 2 ha jako odłóg. Odnośnie działek nr 67 i 74 o powierzchni 10,91 i 0,43 ha skarżący stwierdził, że w całości były obsiane rzepakiem, pszenicą i żytem. Nigdy nie było drogi przebiegającej między działkami nr 67, 74 i 75. Działki nr 93/1 i 94/1 były wykoszone w całości, zaś działki nr 96, 98, 101 i 104 były wykoszone w około 75 %.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie przed Sądem pierwszej instancji skarżący oświadczył, że protokół kontroli otrzymał w styczniu albo lutym 2014 r. Nie składał zastrzeżeń do protokołu kontroli, ponieważ nie rozumiał jego treści, a kontrolujący poinformowali go tylko o drobnych uchybieniach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w skrócie: p.p.s.a., oddalił skargę.
Zdaniem Sądu, spór w sprawie dotyczy prawidłowości przeprowadzenia kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym skarżącego, w wyniku których stwierdzono nieprawidłowości w zakresie kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności działek oraz nieprawidłowości w zakresie przestrzegania norm i wymogów wzajemnej zgodności.
WSA odtworzył i szeroko omówił stan prawny obowiązujący w rozpoznawanej sprawie i stwierdził, że organy obu instancji dokonały wnikliwej oceny zgodności wniosku skarżącego z powyższymi wymaganiami prawnymi i prawidłowo uznały (po przeprowadzeniu kontroli działek na miejscu i sporządzeniu odpowiedniej dokumentacji fotograficznej), że grunty zadeklarowane przez skarżącego nie uprawniały go do otrzymania wnioskowanych przez niego płatności, a sam wniosek zawierał szereg nieprawidłowości, których konsekwencją było zawyżenie powierzchni zadeklarowanej we wniosku (31,87 ha) w stosunku do powierzchni stwierdzonej (26,75 ha).
Ponadto przeprowadzona kontrola wykazała, że na działkach B i C (łąki) rolnik nie przeprowadził w terminie wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej lub nie były wypasane na nich zwierzęta, a na działce G (grunty ugorowane) rolnik nie przeprowadził w terminie koszenia lub innych zabiegów uprawowych. Na działkach A, D, E, K/K1, L, N, NN, P i PP zaniechano prowadzenia działalności rolniczej, co potwierdza dokumentacja fotograficzna, na której widoczne są liczne samosiejki drzew i krzewów oraz niewykoszona roślinność. Powyższe wskazuje więc, że nie są to obszary, na których prowadzona jest działalność rolnicza, lecz są to grunty zaniedbane.
Sąd podkreślił przy tym, że to obowiązkiem producenta rolnego jest podanie faktycznych powierzchni użytkowanych rolniczo i utrzymywanych zgodnie z normami.
W ocenie WSA ustalenia organów są prawidłowe, a skarżący nie podważył ich skutecznie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Skarżący nie skorzystał z prawa zgłoszenia na piśmie umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w raporcie z kontroli. Nie kwestionował również wyników czynności kontrolnych weryfikujących powierzchnię poszczególnych działek rolnych oraz stwierdzających zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na wskazanych działkach.
W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przesłuchanie wskazanych w skardze świadków nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w sytuacji, gdy nieprawidłowości w zakresie powierzchni kwalifikującej się do płatności stwierdzone zostały przez inspektorów terenowych w ramach kontroli na miejscu i jednocześnie potwierdzone dokumentacją fotograficzną, faktów tych nie są w stanie podważyć zeznania świadków na okoliczność wykonywania na działkach określonych zabiegów agrotechnicznych.
Reasumując, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego, a podnoszone przez skarżącego w odwołaniu okoliczności dotyczące niemożności wypełnienia swoich zobowiązań zasadnie organ odwoławczy uznał za niezasługujące na uwzględnienie.
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. P., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 133 § 1 w zw. z art. 3 p.p.s.a i art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w skrócie: p.u.s.a., poprzez pominięcie przez WSA w Łodzi przy wydawaniu wyroku istotnej części akt sprawy - danych znajdujących się w aktach organu w postaci płyty CD oznaczonej symbolami [...];
- 2. art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez naruszenie przez WSA w Łodzi przesłanek prowadzenia postępowania dowodowego przed WSA, jak również poprzez oddalenie skargi pomimo niekompletnych akt sprawy, a to poprzez zastąpienie dowodu doręczenia skarżącemu Raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz Raportu z czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności (dalej: Raporty kontroli), który to dowód doręczenia dokonanego na podstawie przepisów Rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego powinien znajdować się w aktach organu, przesłuchaniem/odebraniem oświadczenia od skarżącego na rozprawie;
- 3. art.141 § 4 i art. 3 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez:
- - brak skontrolowania prawidłowości doręczenia skarżącemu Raportów kontroli, a w konsekwencji możliwości złożenia przez skarżącego zastrzeżeń do przeprowadzonej kontroli oraz prawidłowości pouczenia skarżącego o możliwości złożenia zastrzeżeń do przeprowadzonej kontroli;
- - brak skontrolowania prawidłowości ustaleń faktycznych Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi i niewykonanie obowiązku rzetelnej i rzeczywistej kontroli decyzji,
- - brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, czy Sąd przyjął stan faktyczny ustalony przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi i w jakim zakresie - co pozbawiło sąd administracyjny możliwości jego subsumcji do wzorca ustawowego,
- - przyjęcie bezkrytycznie oceny stanu sprawy, które Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi dokonał bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego;
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w skrócie: k.p.a., polegające na wydaniu rozstrzygnięcia oddalającego skargę pomimo, że decyzje organów obu instancji wydane zostały w następstwie dowolnej oceny zabranego materiału dowodowego.
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.
Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na naruszenie przepisów postępowania. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi pierwszej instancji niewłaściwe zrealizowanie funkcji kontrolnej oraz brak rozpoznania sprawy co do istoty.
Ocenę podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej poprzedzić należy koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że o ich skuteczności nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny.
Z punktu widzenia przedstawionych uwag wstępnych, postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść skutku.
Za nieuzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zarzut naruszenia art. 133 w zw. z art. 3 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. dotyczący pomięcia przez Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu wyroku istotnej części akt sprawy, tj. danych znajdujących się w aktach organu w postaci płyty CD oznaczonej symbolami [...] zawierającej informacje zgromadzone w trakcie postępowania administracyjnego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, "skoro płyta ta znajduje się w aktach sprawy to zapisane są na niej informacje służące do ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Jednocześnie brak jest w aktach sprawy informacji, choćby w formie adnotacji w protokole rozprawy o zapoznaniu się, tudzież odtworzeniu przez Sąd pierwszej instancji zapisu płyty CD". Natomiast, jak podkreślił skarżący, WSA był zobowiązany do zapoznania się z całym zebranym materiałem dowodowym, w tym z całą sporządzoną dokumentacją fotograficzną – czego nie uczynił.
W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że wskazany przez skarżącego przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Przepis ten nie może być podstawą do formułowania zarzutów co do nieprawidłowości w ustalaniu stanu sprawy i przeprowadzonej oceny stanu sprawy. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności, a wynikającego z akt sprawy. Sąd administracyjny nie prowadzi bowiem, co do zasady, postępowania dowodowego, które to postępowanie kończy się na etapie postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych w rozpoznawanej sprawie sporządzony został Raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w którym wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości.
W punkcie 6 danych z kontroli wskazana została, uwzględniona przy ustalaniu powierzchni działek rolnych, tolerancja pomiaru. Zawarte w protokole z czynności kontrolnych wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołu materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Na szkicach z pomiaru powierzchni działek, stanowiących załącznik do protokołu, kontrolujący nanieśli granice poszczególnych upraw oraz wskazali miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach. Należy wyraźnie podkreślić, że do protokołu – oprócz płyty CD – zostały dołączone wydruki zdjęć i szkiców zapisanych w formie elektronicznej na płycie CD. Kilkanaście wydruków zdjęć sporządzonych w trakcie czynności kontrolnych zostało dołączonych również do decyzji organu drugiej instancji.
Zatem zarzut, iż Sąd pierwszej instancji wydał wyrok w sprawie bez zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jest niezrozumiały i nieuzasadniony, bowiem Sąd miał do dyspozycji w aktach sprawy wydruki zdjęć, szkice sytuacyjne i jak wynika z treści zaskarżonego orzeczenia, oceniając prawidłowość wydanej przez organy ARiMR decyzji, uwzględnił całość materiału dowodowego.
Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw.
z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przesłanek prowadzenia postępowania dowodowego, jak również poprzez oddalenie skargi pomimo niekompletnych akt sprawy. Stosownie do przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające, ale tylko jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i mogą to być tylko dowody z dokumentów. Zestawienie treści tych dwóch przepisów p.p.s.a. jest zupełnie niezrozumiałe w kontekście stawianego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu.
Nie budzi wątpliwości, że kontrole działek były dokonywane bez obecności skarżącego, co pozostaje w zgodzie z prawem krajowym i wspólnotowym, gdyż nie jest to wymagane w przypadku, gdy dokonywane są pomiary działek. Natomiast raporty pokontrolne zostały przekazane skarżącemu drogą pocztową, co wynika z treści Raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni (str.
7) oraz z pisma z dnia [...] stycznia 2014 r. (kopię raportu przekazano rolnikowi). Powyższe potwierdziła również strona na rozprawie przed WSA w dniu [...] października 2014 r. Nie ma zatem racji autor skargi kasacyjnej, że "akta sprawy nie zawierają nawet dowodu próby dokonania doręczenia" (str. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Nie można się zgodzić także ze stanowiskiem skarżącego, że doręczenie raportu należy uznać w tej sytuacji za nieprawidłowe. A zupełnie niezrozumiały jest zarzut stawiany Sądowi pierwszej instancji, a dotyczący rzekomej "próby zastąpienia przez WSA w Łodzi braku dowodu doręczenia oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie". Należy w tym miejscu ponownie podkreślić, że skarżący odebrał Raporty z kontroli, w których znajdowała się informacja o 14-dniowym terminie do złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli. Natomiast skarżący nie wniósł uwag w przepisanym terminie. Dopiero w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący zawarł zastrzeżenia do ustaleń z czynności kontrolnych. Z kolei w skardze strona sformułowała zarzuty wobec protokołu z kontroli, przeciwstawiając ustaleniom w nim zawartym wniosek o przesłuchanie świadków celem potwierdzenia argumentów skarżącego. Jak wynika z powyższego prawidłowo organy przyjęły, że producent nie kwestionował wyników kontroli działek do tego momentu. Na rozprawie przed WSA w dniu [...] października 2014 r. skarżący oświadczył, że nie składał zastrzeżeń do protokołu kontroli, ponieważ nie rozumiał jego treści. Powyższe, w ocenie Sądu pierwszej instancji nie zasługiwało na uwzględnienie, ponieważ w Raporcie kontroli zamieszczony jest opis znaczenia kodów pokontrolnych w zakresie kwalifikowalności. Skarżący miał możliwość zapoznania się z treścią Raportu, sprawdzenia jakie nieprawidłowości zostały stwierdzone w trakcie czynności kontrolnych i przede wszystkim ustosunkowania się do nich w toku postępowania przed organami ARiMR – bez konieczności uprzedniego wezwania ze strony organu – tak jak błędnie sugeruje to autor skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do oceny zasadności zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., z którymi skarżący wiąże zarzut dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że postępowanie administracyjne dotyczące przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego opiera się na zmodyfikowanych zasadach – innych niż "tradycyjne" zasady postępowania administracyjnego. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164), w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej oraz płatności uzupełniającej, to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Oznacza to, że ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. zgodnie z którą to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jak wynika z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania.
W związku z powyższym zarzuty skarżącej kasacyjnie dotyczące dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego przez organy obu instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybione. W świetle art. 3 ust. 3 cytowanej ustawy, to do skarżącego należała inicjatywa dowodowa i przedstawienie dokumentów, które mogłyby potwierdzić wykonywanie przez niego prace na spornych gruntach w 2013 r. Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, że skarżący na etapie postępowania przed organami nie zgłaszał wniosków dowodowych, nie złożył również zastrzeżeń do protokołu z kontroli. W związku tym, zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji prawidłowość działania organów administracji, polegająca na ustaleniu stanu faktycznego sprawy na podstawie złożonych do akt sprawy dokumentów oraz ocena tych dowodów odpowiadała prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także stanowiska skarżącego, że wyrok WSA naruszyć miał art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. i art. 1 p.u.s.a., który to zarzut sformułowano w pkt. 3 petitum skargi kasacyjnej. Z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że określa on elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku i w tym zakresie wskazuje, iż chodzi tutaj o zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona, uzasadnienie winno zawierać wskazania, co do dalszego postępowania.
Nadto w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony tylko w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd pierwszej instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010, z. 3, poz. 39).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie zawiera uchybień, o których wyżej jest mowa. Należy podkreślić, że w motywach wyroku WSA przedstawił opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przyjęty stan faktyczny był kompletny, a ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budziła wątpliwości co do prawidłowego zastosowania wskazanych w zaskarżonej decyzji przepisów będących podstawą odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanych płatności.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.