Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę J. R. na ocenę L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w przedmiocie negatywnego rozparzenia protestu.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wniosek J. R. o dofinansowane projektu "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez wprowadzenie nowych usług budowlanych" złożony w ramach I Osi Priorytetowej, Działania 1.3 RPO WL 2007–2013 w odpowiedzi na konkurs 05/RPOWL/1.3/2009, w rezultacie oceny merytorycznej uzyskał 61 punktów i został umieszczony na liście rezerwowej. Skarżący w proteście zarzucił dokonanie oceny projektu niezgodnie z kryteriami:
- 1. Realność osiągnięcia prognozowanych wyników finansowych,
- 2. Gotowość realizacji projektu,
- 3. Zastosowanie ICT.
Negatywnie rozpatrując protest Agencja podkreśliła, że opiniujący jednoznacznie wskazali podstawy przyznanej punktacji z odwołaniem się do treści obowiązujących kryteriów. Przyznanie "0" punktów w ramach kryterium "Realność osiągnięcia prognozowanych wyników finansowych" zostało uzasadnione przez wskazanie błędów lub uchybień wpływających bezpośrednio na ocenę wiarygodności przyjętych założeń, dotyczących wyników finansowych przedsiębiorstwa J. R. Oceniający odwołali się do treści kryterium "Gotowość realizacji projektu". Zgodnie z jego treścią, przyznanie 5 punktów jest uzależnione od dołączenia do wniosku kopii dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomością lub lokalem, gdzie usytuowane zostaną zakupione w ramach projektu środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne. Oceniający odnieśli się do dokumentu objętego załącznikiem nr 18, który nie dowodzi prawa J. R. do nieruchomości opisanej we wniosku.
Załączony akt notarialny potwierdza nabycie w [...] r. nieruchomości, identyfikowanej przez nazwę miejscowości oraz numer działki. Dokument ten nie dowodzi prawa do dysponowania nieruchomością opisaną w dacie składania wniosku o dofinansowanie. Oceniający uzasadnili przyznanie punktów w ramach kryterium "Zastosowanie ICT". Stanowisko oceniających, zgodnie z którym zastosowanie technologii ICT nie jest samoistnym celem projektu, a jedynie dodatkowym efektem jego realizacji, odpowiada treści rozdziału 1.5 Wytycznych. Zgodnie z tym dokumentem przez technologie informacyjno-komunikacyjne /ICT/ należy rozumieć wszelkie działania związane z produkcją i wykorzystywaniem urządzeń telekomunikacyjnych i informatycznych oraz usług im towarzyszących, a także gromadzenie, przetwarzanie, udostępnianie informacji w formie elektronicznej z wykorzystaniem techniki cyfrowej i wszelkich narzędzi komunikacji elektronicznej.
J. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., zarzucając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W ocenie skarżącego, jego wniosek powinien uzyskać co najmniej 70 punktów.
Uznając, że skarga jest nieuzasadniona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. stwierdził, że ocena projektu nie została przeprowadzona w warunkach naruszenia prawa.
W skardze kasacyjnej na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skarżący zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. Na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię oraz przepisów postępowania i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy:
- 1) art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to norma prawa powszechnie obowiązującego doznała obrazy przez działanie Instytucji Zarządzającej a także:
- 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu 134 § 1 p.p.s.a., polegające na braku rozważenia i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, rzutujących na treść rozstrzygnięcia, a zwłaszcza zaniechanie rzetelnego zbadania zgodności wniosku o dofinansowanie projektu z kryteriami merytorycznymi zawartymi w Kryteriach Wyboru Projektów RPO WL na lata 2007–2013.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej opisany został przebieg postępowania w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W rozpoznawanej sprawie ocena zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wymaga kilku uwag o charakterze ogólnym.
Skarga kasacyjna powinna odpowiadać warunkom formalnym i materialnym określonym w art. 176 p.p.s.a. Do szczególnych wymagań skargi kasacyjnej należy zaliczyć między innymi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga powołania w niej konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem skarżącego, uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w wypadku podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak już wspomniano, istotnym wymogiem materialnym (konstrukcyjnym) skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Brak w tym zakresie nie podlega konwalidacji, czyniąc skargę nieskuteczną oraz uniemożliwiającą dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia.
Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest ważnym elementem skargi kasacyjnej również dlatego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisów stanowiących podstawę skargi kasacyjnej, co wynika ze wspomnianego związania sądu granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.).
Określenie podstaw kasacyjnych polega na jednoznacznym wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które – zdaniem skarżącego – zostały naruszone przez Sąd I instancji, z jednoczesnym orzeczeniem formy tego naruszenia. Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom postępowania należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej.
W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać znaczenie interpretowanego przepisu (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04, lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04, lex nr 238595; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05, lec nr 173263; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06, lex nr 281385).
Przystępując do oceny podstaw kasacyjnych i zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, przede wszystkim stwierdzić należy, że pomimo twierdzenia, że skarga kasacyjna ma swoje podstawy oparte na zarzutach naruszenia prawa materialnego i procesowego, to ani z petitum skargi, ani z jej uzasadnienia nie wynika, które przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez Sąd I instancji i pomimo twierdzenia, że do tego naruszenia doszło przez błędną wykładnię, nie sposób rozważać tej błędnej wykładni, skoro nie wiadomo do jakich przepisów prawa materialnego należy ją odnosić.
Wyrokowi Sądu I instancji zarzucono naruszenie prawa przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., która to norma prawa powszechnie obowiązującego doznała obrazy przez działanie Instytucji Zarządzającej.
Obydwa wymienione artykuły są przepisami procesowymi, zatem twierdzenie, że ich naruszenie nastąpiło przez błędną wykładnię powinno być w skardze kasacyjnej wyjaśnione, czego jednak autor skargi kasacyjnej nie uczynił. Zwłaszcza nie wyjaśniono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powiązania art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z art. 141 § 4 p.p.s.a. Ten ostatni przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazane naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w żaden sposób nie zostało powiązane z postępowaniem prowadzonym przez Sąd I instancji. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości odniesienia się do tego zarzutu.
Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., polegający na braku rozważenia i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, należy podkreślić, że art. 134 § 1 p.p.s.a. określa zakres rozpoznawania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskazując, że sąd I instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Oznacza to, że sąd I instancji powinien rozpoznać sprawę w jej granicach również w zakresie nieobjętym skargą. Formułując powyższy zarzut, strona skarżąca zobligowana jest do wykazania, która to w jej ocenie kwestia związana ze sprawą a niepodniesiona w skardze została przez Sąd I instancji pominięta. Tymczasem strona skarżąca w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zarzuca Sądowi, iż nie odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych w skardze, co czyni tak sformułowany zarzut nieuzasadnionym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.