Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 370/14 oddalił skargę R.W. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w Łomży z dnia 19 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2007 r. I. W.złożył wniosek o przyznanie ONW na rok 2007.
W toku postępowania administracyjnego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. wszedł w posiadanie dokumentów: umowy dzierżawy z dnia 24 czerwca 2002 r. między I. W. (wydzierżawiającym), a – R.W.(dzierżawcą) zawartej na okres 10 lat obejmującej użytki rolne położone na działkach ewidencyjnych: 21/5 i 92/1 oraz wypowiedzenia w/w umowy dzierżawy z dniem 1 stycznia 2007 r.
Wskazana dokumentacja określała, iż grunty wykazanych przez I.W. w złożonym wniosku o przyznanie płatności na rok 2007 działek 92/1 i 21/5 do dnia 31 grudnia 2006 r. pozostawały w posiadaniu podmiotu – R. W.. Jednocześnie, treść wskazanego wypowiedzenia umowy dzierżawy przez właściciela w/w nieruchomości wskazywała iż R. W.od zawarcia umowy nie uprawiał i nie użytkował działek. Pobierał tylko dopłaty, a I. W. dokładając z renty uprawiał ją sam.
I. W. oraz R. W.składając wnioski o przyznanie płatności na rok 2007 wykazali łączną powierzchnię działek rolnych przekraczającą całkowitą dostępną powierzchnię w/w działek ewidencyjnych 92/1 i 21/5. Powyższy fakt zobligował organ do ustalenia w czyim posiadaniu w roku 2007 są użytki rolne położone na wskazanych działkach.
Dnia 12 czerwca 2010 r. R. W. złożył pismo w sprawie wraz z odpisem skróconego aktu zgonu I. W.. W dniu 2 sierpnia 2010 r. R. W. złożył w BP ARiMR w A. wniosek o przejęcie prawa do płatności za rok 2007 po zmarłym I.W. wraz z załączonym wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku na mocy testamentu.
W dniu 6 lipca 2011 r. do BP ARiMR w A. wpłynęła dokumentacja w postaci: postanowienia Sądu Rejonowego w A. I Wydział Cywilny z dnia 13 kwietnia 2011 r. stwierdzające że spadek po I. W. na podstawie testamentu holograficznego nabył w całości R. W., postanowienia Sądu Okręgowego w Suwałkach I Wydział Cywilny z dnia 15 czerwca 2011 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po I.W. postanawiające oddalić apelację od Postanowienia Sądu Rejonowego w A. z dnia 13 kwietnia 2011 r. złożoną przez A. D.. Zgodnie z powyższym spadek po zmarłym I. W. w całości nabył R.W.
Kierownik BP ARiMR w Augustowie decyzją z dnia 6 lipca 2012r. odmówił prawa do płatności po zmarłym I. W.. Bezpośrednią przyczyną odmowy wnioskowanych płatności było naruszenie przez stronę 14-sto dniowego ustawowego terminu na złożenie prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez stronę terminowego odwołania od decyzji Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży decyzją uchylił objętą odwołaniem w/w decyzję oraz skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie pismem z dnia 26 listopada 2012 r. strona została poinformowania o uznaniu naruszonego 14-sto dniowego terminu na złożenie prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku za termin porządkowy, którego naruszenie nie powoduje żadnych negatywnych konsekwencji w stosunku do uprawnień, strony postępowania. Dnia 18 marca 2013 r. strona złożyła w BP ARiMR w A. pismo zawierające żądanie: przeprowadzenia dowodu w postępowaniu w sposób szczególny i wyłączenia określonych pracowników BP ARiMR w A. od udziału w postępowaniu.
W odpowiedzi na powyższe Kierownik BP ARiMR w A. postanowieniem nr... odmówił wyłączenia ARIMR od prowadzenia postępowania administracyjnego oraz postanowieniem nr... odmówił przeprowadzenia dowodu w sposób szczególny. Po rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego, w dniu 14.06.2013 r. wydał decyzję nr... w sprawie płatności do gruntów rolnych na rok 2007. Od powyższej decyzji R.W. złożył odwołanie.
Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży decyzją z dnia 29 sierpnia 2013r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 21 lutego 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. wydał decyzję nr..., od której Strona złożyła odwołanie. W dniu 19 maja 2014 r. Dyrektor POR ARiMR w Łomży decyzją nr.... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
R. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, iż skarga jest niezasadna.
Sąd I instancji wskazał, iż w sprawie przyznania Ildefonsowi Waszkiewicz płatności do gruntów rolnych na 2007 rok nie doszło do doręczenia decyzji, w związku z czym w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", i Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. winien był ustalić czy Skarżący objął w posiadanie w 2010 r.(po śmierci spadkodawcy) działki zgłoszone do płatności.
W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że przejmujący skarżący nie był w 2010 roku posiadaczem działek ewidencyjnych nr 21/5 i 92/1, w związku z czym nie zostały w sprawie spełnione przesłanki wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy. Sąd I instancji wskazał, iż jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności protokołów zeznań świadków, właścicielem ww. działek ewidencyjnych był I. W. jednak w 2010r. działki nr 21/5 i 92/1 stanowiły przedmiot posiadania i użytkowania innych producentów rolnych. Sąd stwierdził, iż należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w wyniku postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w A., zasadnie stwierdzono, że z racji braku posiadania w 2010r. działek rolnych zadeklarowanych i oznaczonych we wniosku lit. A, B, C, D i E w przedmiotowej sprawie doszło do zawyżenia powierzchni użytkowanej rolniczo na działkach ewidencyjnych nr 21/5 i 92/1 i powierzchnię w/w działek rolnych leżących na działkach ewidencyjnych nr 21/5 i 92/1, należy traktować jako powierzchnie zawyżoną.
Sąd I instancji wskazał, iż nie zostały naruszone przepisy art. 7 i 77 Kpa. Organ w sposób rzetelny i całościowy zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie.
Sąd I instancji podniósł, iż nie można także uznać za zasadny zarzut skarżącego odnośnie wykorzystania zeznać świadka, który wycofał swoje zeznania składając oświadczenie. Sąd nadmienił, iż skarżący nie wskazał, którego świadka to dotyczy, przez co Sąd w istocie nie może się odnieść merytorycznie do tych zeznań. Sąd I instancji uznał, iż również niezasadny jest zarzut skarżącego odnośnie stosowania materiału kartograficznego pozbawionego cech kartometryczności. Wykorzystywany w sprawie materiał dowodowy w postaci załączników graficznych przedmiotowych działek ewidencyjnych znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy służył jedynie do wskazania przez świadków w trakcie przesłuchań położenia działek i nie stanowił podstaw dokonywania jakichkolwiek pomiarów, do których niezbędne są cechy kartometryczności materiału kartograficznego, co organ wyjaśniał w toku przeprowadzanego postępowania.
Zdaniem Sądu nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego co do kwestii pojawienia się, zdaniem skarżącego, w 2007 r. nowego użytkownika działki nr 92/1. Rozpoznawana sprawa dotyczy bowiem roku 2010 i organy prawidłowo uznały, że skarżący nie był użytkownikiem tych działek w spornym roku. Sąd I instancji wskazał, iż zagadnienie roku 2007 było już przedmiotem rozpoznawania przez tutejszy Sąd, który uznał w wyroku z dnia 3 grudnia 2012 r. (I SA/Bk 354/12), że w tym roku skarżący również nie użytkował przedmiotowych działek, a także ich nie posiadał.
Ponadto, Sąd I instancji podniósł, iż zagadnienie posiadania i użytkowania w 2010 r. działek ewidencyjnych nr 21/5 i 92/1 były już także przedmiotem badania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku w sprawie o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 skarżącemu, gdzie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 r. (sygn. akt SA/Bk 422/12) Sąd utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora POR ARiMR w Łomży. Sąd I instancji wskazał, iż z ustaleniami tej sprawy, rozpatrując sprawę przedmiotową w całości się zgadza i je potwierdza. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie, na co słusznie wskazał organ, nie znajduje również zastosowania art. 68 ust. 1 rozporządzenia Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r.).
W ocenie Sądu zasadnie Organ uznał, iż w sprawie nie ma podstaw do zastosowania powyższego zwolnienia od nałożenia sankcji finansowych. Wniosek nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym, a skarżący nie wykazał skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych.
R. W. na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia 19 maja 2014 r. nr.... w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postęowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego.
Skargą kasacyjną skarżący zarzucił:
- a) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:
- - art. 22 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 26 stycznia 2007 r., poprzez przyjęcie, iż objęcie przez spadkobiercę w posiadanie gruntów rolnych, których dotyczył wniosek o przyznanie płatności winno nastąpić w roku śmierci spadkodawcy;
- b) naruszenie przepisów postępowania:
art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenia przez Sąd I instancji niepełnego i niewyczerpującego uzasadnienia zapadłego wyroku, w szczegolnosci w zakresie wyjaśnienia wykładni art. 22 ust. 1 ustawy o płatnosciach w ramach systemów wsparcia bezposredniego z dnia 26 stycznia 2007 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.)
Ponadto zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04).
Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany.
Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygniecie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację, w której wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykaże, że wpływ ten mógł być istotny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
Wskazanych wyżej wymogów nie spełnia wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna. Autor skargi kasacyjnej wbrew obowiązkowi wynikającemu z przywołanego wyżej przepisu art. 176 p.p.s.a. nie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji w zakresie o jakim mowa w tym przepisie prawa. W szczególności kasator nie wskazał, czy zgłaszając zarzut prawa materialnego, zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu powołanego w punkcie "a" petitum skargi kasacyjnej, czy też zarzut ten odnosi się do niewłaściwe zastosowania wskazanego przepisu prawa oraz nie wykazał czy naruszenie przepisu postępowania, wymienionego w punkcie "b" petitum skargi kasacyjnej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy należy podkreślić, że w ocenie NSA za całkowicie chybiony uznać należy zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. w zakresie braku wyjaśnienia wykładni art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Należy zauważyć i przypomnieć że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak wynika z powyższego, uzasadnienie wyroku stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego, realizując istotne, przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.
Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną (vide wyrok NSA z dnia 12.10. 2010 r., sygn. II OSK 1620/10).
Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, zawiera odniesienie do zarzutów skargi. Ponadto zauważyć należy, że w postępowaniu przed Sądem I instancji kontroli zgodności z prawem poddana została decyzja organu administracji publicznej wydana w sprawie, której przedmiotem było przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Tak określony przedmiot postępowania uzasadniał ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu przepisów prawa regulujących zagadnienia wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Natomiast powołany w punkcie "b" i "a" petitum skargi kasacyjnej przepis prawa został zamieszczony w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, której zakres przedmiotowy został wyraźnie określone w art.1 tej ustawy i nie obejmuje on kwestii będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Uwzględniając poczynione na wstępie uwagi, a także wskazując na zakres przedmiotowy niniejszej sprawy uznać należy, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego jest całkowicie bezpodstawny. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego winny być skierowane do tych przepisów prawa materialnego, które z uwagi na przedmiot postępowania znajdują w sprawie zastosowanie lub które winny znaleźć zastosowanie w tej sprawie. Natomiast skierowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego do przepisu prawa, który z racji umiejscowienia go w akcie prawnym nie znajdującym zastosowania do płatności ONW, skutkuje tym, iż nie może być on poddany ocenie z punktu widzenia jego zasadności w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. Poza sporem pozostaje bowiem okoliczność, że Sąd pierwszej instancji kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, odniósł się do treści § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, które to rozporządzenie wydane zostało na podstawie ustawowej delegacji zawartej w art. 29 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.
Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dokonując oceny spełnienia przez skarżącego ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie płatności ONW, nie odnosił swojej oceny do treści art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a do treści wskazanego wyżej przepisu § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 roku. Ponadto podkreślić należy, że w skardze kasacyjnej brak jest argumentacji wskazującej na konieczność zastosowania w niniejszej sprawie regulacji opisanej w art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia prawa materialnego jest bezzasadny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.