Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 października 2013 r., sygn. akt II GSK 830/12

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi [...] w Sz. Sp. z o.o. z siedzibą w Sz. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu zdrowia z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, oddalił skargę.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu 1 marca 2010 r. [...] Oddział Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił postępowanie prowadzone w trybie rokowań w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, na obszarze rejonu operacyjnego: 0810054, 0810055, 0810062, 0810074, 0810075 - powiat żagański - część wschodnia powiatu, na okres obowiązywania umowy od dnia 15 kwietnia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.

Do postępowania zostały złożone dwie oferty

1. - oferta [...] w Sz. - prowadzonego przez skarżącą spółkę [...] sp. z o.o., ul. H. [...],[...] Sz.;
2. - oferta [...], ul. S. [...],[...] Ż..

W dniu [...] marca 2010 r. Komisja konkursowa prowadząca przedmiotowe postępowanie podjęła decyzję o odrzuceniu oferty skarżącego. Przyczyną odrzucenia oferty było niespełnienie w ofercie złożonej przez stronę skarżącą wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków ustanowionych przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. 2008 nr 164 poz. 1027).

Po złożonym proteście przez stronę skarżącą, Komisja konkursowa w dniu [...] marca 2010 r. oddaliła protest.

W dniu 31 marca 2010 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, poprzez wybranie oferty złożonej przez NZOZ – [...] w Ż..

Pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r. strona skarżąca złożyła do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia.

Dnia [...] kwietnia 2010 r. Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu wydał decyzję, w której nie uwzględnił odwołania, wskazując w uzasadnieniu, że sporne postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. strona skarżąca wniosła do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia odwołanie od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Prezes NFZ decyzją z dnia [...] maja 2010 r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] kwietnia 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji Prezes NFZ wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie oferenci, którzy przystąpili do postępowania w sprawie zawarcia umów, prowadzonego w trybie rokowań musieli spełniać łącznie wymagania wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz wymagania określone przez Prezesa NFZ w zarządzeniu Nr 67/2009/DSC z dnia 3 listopada 2009 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotne i zarządzenia Nr 53/2009/DSM 28 października 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne.

Ocena ofert następowała w oparciu o zarządzenie Nr 73/2009/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Prezes NFZ wskazał, iż postępowanie przeprowadzone przez Komisję konkursową było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a na skutek odrzucenia oferty strony skarżącej podczas trwania postępowania, a tym samym niedokonania wyboru oferty tego świadczeniodawcy, nie doszło do naruszenia jego interesu prawnego. Organ odwoławczy podkreślił, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanej analizy porównania przedmiotowych ofert, uznać trzeba, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z kryteriami określonymi przez Prezesa Funduszu, w warunkach poszanowania zasady równego traktowania wszystkich oferentów.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdził, że w postępowaniu zapewniono równe traktowanie wszystkim świadczeniodawcom ubiegającym się o zawarcie umowy w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Zdaniem organu wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem udostępnione zostały oferentom na takich samych zasadach.

Prezes NFZ wskazał, że przystępując do postępowania, strona powinna zapoznać się z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców oraz kryteriami oceny ofert. Prezes NFZ podkreślił, że przyczyną odrzucenia oferty skarżącej było niespełnienie warunków określonych w przepisach prawa wskazanych przez Prezesa NFZ.

Strona w ofercie zaproponowała iż obsada wymaganych dwóch zespołów podstawowych zespołów ratownictwa medycznego stanowić będzie 15 ratowników medycznych, a każdy z nich będzie pracował 24 godziny tygodniowo. Łączny tygodniowy czas pracy ratowników medycznych wskazanych w ofercie strony skarżącej wynosił 360 godzin.

Organ odwoławczy podkreślił, że wskazany przez stronę czas pracy zespołów ratownictwa medycznego przez dwa podstawowe zespoły nie jest wystarczający dla realizacji świadczeń na obszarze rejonu operacyjnego 0810054, 0810055, 0810062, 0810074, 0810075 - powiat żagański - część wschodnia powiatu, gdyż pełna tygodniowa gotowość dobowa dla dwóch podstawowych zespołów ratownictwa medycznego wynosi 672 godzin. Czas pracy ratowników medycznych wskazany w ofercie przez skarżącego nie zapewnia podstawowego warunku wymaganego w tym postępowaniu.

[...] w Sz. – prowadzony przez skarżącą spółkę [...] sp. z o.o. z siedzibą w Sz. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając, że zarówno zaskarżona decyzja Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, jak i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] kwietnia 2010 r. – nie naruszyły przepisów prawa.

W ocenie Sądu, organy obu instancji, wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły zarówno przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm., nazywanej dalej ustawą o świadczeniach), w tym przede wszystkim art. 149 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy, jak również art. 134 ust. 1 i art. 148 tej ustawy, a także unormowań zawartych we wskazanych przez Prezesa NFZ zarządzeń regulujących postępowanie, tj. zarządzenia Nr 67/2009/DSOZ z dnia 3 listopada 2009 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz zarządzenia Nr 53/2009/DSM z dnia 28 października 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy nie dopuściły się również naruszenia norm postępowania administracyjnego, w tym przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 97, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Sąd I instancji uznał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił Prezesowi NFZ na jednoznaczne stwierdzenie, iż w spornym postępowaniu konkursowym nie doszło do naruszenia interesu prawnego strony skarżącej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Komisja konkursowa postąpiła słusznie, odrzucając ofertę skarżącej spółki prowadzącej NZOZ [...] w Sz., ponieważ oferta złożona przez stronę nie spełniała warunków określonych w przepisach prawa, a dotyczących wymaganego personelu, który zabezpieczyłby całodobowe udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Sąd I instancji ustosunkowując się do zarzutów dotyczących niewezwania oferenta przez Komisję konkursową do złożenia wyjaśnień odnośnie złożonej oferty uznał, iż nie doszło do naruszenia normy prawnej wynikającej z przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r., poz. 2724) w sprawie sposobu ogłoszenia o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zaproszenia do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań.

Zdaniem Sądu I instancji, wskazany przepis prawa nie nakłada na Komisję konkursową obowiązku wezwania oferenta do złożenia stosownych wyjaśnień w sprawie. Komisja konkursowa może zastosować § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia, jeśli ma wątpliwości co do informacji zawartych w ofercie. Sąd podniósł, że w omawianej sprawie przeprowadzona przez Komisję konkursową analiza dokumentacji ofertowej strony skarżącej nie wykazała występowania okoliczności wymagających składania wyjaśnień przez oferenta.

Sąd uznał za całkowicie nieuzasadnione stanowisko strony skarżącej, iż błędne podanie w ofercie informacji dotyczącej personelu powinno umożliwiać takiemu oferentowi dokonanie zmian w ofercie w zakresie wykazanego personelu. W ocenie Sądu uznać należało, że błędne podanie przez pracownika strony skarżącej przygotowującego ofertę, informacji dotyczących personelu, nie stworzyło stronie podstawy do skorzystania z możliwości podania nowych danych w tym zakresie. Zdaniem Sądu, organ II instancji słusznie przyjął, iż błędne podanie informacji należy określić jako niedbalstwo, które w żadnym wypadku nie może usprawiedliwiać oferenta i umożliwiać mu dokonywania zmian w ofercie.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że oferta świadczeniodawcy będącego konkurentem strony skarżącej została oceniona zgodnie ze wszystkimi kryteriami określonymi w art. 148 ustawy o świadczeniach, tj. kryterium jakości, kompleksowości oraz ciągłości udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, przy czym do każdego kryterium zostały odniesione szczegółowe parametry oceny określone w stosownej tabeli zawartej w załączniku do zarządzenia w sprawie określenia kryteriów oceny ofert.

Sąd I instancji uznał również, wbrew zarzutom strony skarżącej, iż zostały spełnione warunki równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wynikające z art. 134 § 1 ustawy o świadczeniach.

Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w opisywanej sprawie organy obu instancji, rozpatrując sprawę odwołania strony skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, w sposób prawidłowy poddały analizie całość materiału dowodowego w sprawie, co umożliwiło dokonanie pełnej kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania oraz ustalenie stanu faktycznego.

Skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną, żądając uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przypisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:

1. I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj; (1) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie uchylenie wydanej w sprawie zaskarżonej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], podczas gdy decyzje te zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa, a w szczególności z naruszeniem norm materialnoprawnych i proceduralnych zawartych w art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) i utrzymanie w obrocie prawnym decyzji w sposób istotny naruszających prawo, które to naruszenie polegało na przyjęciu, iż istniały podstawy do odrzucenia oferty Skarżącej na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...), z uwagi na to iż oferta skarżącej nie spełniała warunków określonych przez Prezesa Funduszu w Zarządzeniu nr 53/2009/DSM z dnia 28 października 2009 r., podczas gdy na podstawie art. 149 ust.l pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej odrzuca się ofertę jeśli oferent lub oferta nie spełniają warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3, a w niniejszej sprawie zarówno oferta jak i oferent spełniały wymogi prawa, zaś przywołane przez Sąd Zarządzenie nr 53/2009/DSM nie może stanowić podstawy odrzucenia oferty, bowiem nie określa - i w związku z treścią art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy nie może określać - warunków wymaganych od oferty, a jedynie od świadczeniodawców, a w przedmiotowym postępowaniu Skarżąca jako świadczeniodawca te warunki spełniała, a zatem czynność odrzucenia oferty przez komisję nie znajdowała podstawy w żadnym przepisie prawa, w szczególności podstawy tej nie mogła stanowić norma z art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...),
2. b) art. 149 ust, 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...), i utrzymanie w obrocie prawnym decyzji w sposób istotny naruszających prawo, które to naruszenie polegało na przyjęciu, że Komisja konkursowa była uprawniona do odrzucenia oferty Skarżącej wskutek dokonania przez komisję merytorycznej oceny oferty w zakresie spełnienia przez nią kryterium ciągłości, a zatem wykraczającej poza weryfikację spełnienia wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3, podczas gdy ocena oferty pod kątem kryterium ciągłości może nastąpić dopiero na etapie późniejszym i skutkować jedynie wyborem korzystniejszej oferty, a nie jej odrzuceniem,
3. c) art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, iż norma z art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art, 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, może stanowić podstawę prawną dla czynności komisji w przedmiocie odrzucenia oferty Skarżącej w związku z niespełnieniem warunków określonych przez Prezesa Funduszu w Zarządzeniu nr 53/2009/DSM z dnia 28 października 2009 r., podczas gdy podstawę taką może stanowić jedynie niespełnienie przez oferty warunków określonych w przepisach prawa, a takie warunki oferta spełniała,
4. d) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niezebranie oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co w konsekwencji doprowadziło do wyboru mniej korzystnej dla Zamawiającego oferty,
5. e) art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa (2) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia wyroku niespełniającego ustawowych wymogów, w szczególności z uzasadnienia wyroku nie wynikają przesłanki, na których Sąd I instancji oparł stanowisko, iż "Komisja konkursowa postąpiła słusznie odrzucając ofertę skarżącej spółki prowadzącej NZOZ [...] w Sz., ponieważ oferta złożona przez stronę nie spełniała warunków określonych w przepisach prawa, a dotyczących personelu (...)", bowiem nie zostały wskazane jakiekolwiek przepisy, które rzekomo naruszyła oferta Skarżącej lub sama Skarżąca, co pozwala przyjąć, że Sąd nie przeprowadził jakiejkolwiek wykładni właściwych w sprawie przepisów, a nadto uzasadnia stanowisko, iż ustalenia Sądu I instancji są w tym zakresie zupełnie dowolne
6. II. przepisów prawa materialnego, tj. (1) art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż istniały podstawy do odrzucenia oferty Skarżącej na tej podstawie, iż oferta Skarżącej nie spełniała warunków określonych przez Prezesa Funduszu w Zarządzeniu m 53/2009/DSM z dnia 28 października 2009 r., podczas gdy na podstawie art. 149 ust. pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej odrzuca się ofertę jeśli oferent lub oferta nie spełniają warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. pkt 3, a w niniejszej sprawie zarówno oferta jak i oferent spełniały wymogi prawa, zaś przywołane przez Sąd Zarządzenie nr 53/2009/DSM nie może stanowić podstawy odrzucenia oferty, bowiem nie określa - i w związku z treścią art. 146 ust. pkt 3 ustawy nie może określać -warunków wymaganych od oferty, a jedynie od świadczeniodawców, a w przedmiotowym postępowaniu Skarżąca jako świadczeniodawca te warunki spełniała, a zatem czynność odrzucenia oferty przez komisję nie znajdowała podstawy w żadnym przepisie prawa, w szczególności podstawy tej nie mogła stanowić norma z art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (..,), co w konsekwencji spowodowało, iż postępowanie w sprawie zawarcia umowy naruszało prawo i jego zasady, w wyniku których to naruszeń interes prawny Skarżącej doznał uszczerbku, (2) art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Komisja konkursowa była uprawniona do odrzucenia oferty Skarżącej wskutek dokonania przez komisję merytorycznej oceny oferty w zakresie spełnienia przez nią kryterium ciągłości, a zatem wykraczającej poza weryfikację spełnienia wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3, podczas gdy ocena oferty pod kątem kryterium ciągłości może nastąpić dopiero na etapie późniejszym i skutkować jedynie wyborem korzystniejszej oferty, a nie jej odrzuceniem (3) § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (...), poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji błędne niezastosowanie tego przepisu i przyjęcie, iż, przepis ten nie nakłada na komisje konkursową obowiązku wezwania oferenta do złożenia stosownych wyjaśnień, a zatem możliwość skorzystania z tego uprawnienia jest pozostawiona dowolnemu uznaniu komisji konkursowej, oraz błędne niezastosowanie tego przepisu, pomimo wskazania, iż Komisja konkursowa może zastosować ten przepis jeśli ma wątpliwości co do treści informacji zawartych w ofercie, podczas gdy złożona przez świadczeniodawcę (Skarżącą) oferta zawierała informacje wzajemnie się wykluczające (sprzeczne), które uznać należało za oczywistą omyłkę, i która to sprzeczność, dostrzegalna obiektywnie, aktualizowała po stronie komisji obowiązek skorzystania z uprawnienia do wezwania świadczeniodawcy do złożenia wyjaśnień odnośnie wykluczających się postanowień oferty, (4) art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) w związku z

Zarządzeniem Prezesa NFZ nr 53/2009/DSM z dnia 28 października 2009 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów rodzaju ratownictwo medyczne poprzez przyjęcie, iż Zarządzenie to określa warunki jakie ma spełniać oferta, podczas gdy z jednoznacznej treści tego przepisu wynika, że na jego podstawie możliwe jest określenie wyłącznie warunków wymaganych od świadczeniodawców (Skarżącej), i taką też treść zawiera przedmiotowe Zarządzenie, a które to warunki po stronie Skarżącej należało uznać za spełnione (5) art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że oferta Skarżącej nie spełniała wymaganego warunku określonego tym przepisem (warunek dotyczący wymaganego personelu), podczas gdy po pierwsze przepis ten stanowi jedynie, iż w skład podstawowego zespołu ratownictwa medycznego wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny, a z oferty złożonej przez Skarżącą wynika, że w skład danego podstawowego zespołu ratownictwa medycznego wchodzą osoby posiadające uprawnienia ratownika medycznego, o którym stanowi ten przepis, a zatem warunek oferty Skarżącej należy uznać za zgodny z wymogiem wskazanym w tym przepisie, a po wtóre w świetle art. 63 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym nie było to wymogiem, który należało spełnić bezwzględnie (możliwość dostosowania), (6) § 17 ust. 4 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 67/2009/DSOZ z dnia 03 listopada 2009 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wezwanie świadczeniodawcy (Skarżącej) do złożenia wyjaśnień w trybie § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r, w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu (...), stanowiłoby modyfikację oferty skutkującą jej zmianą, podczas gdy wezwanie to mogłoby jedynie doprowadzić do sprostowania informacji wzajemnie się wykluczających (sprzecznych), które należałoby poczytać jako oczywistą omyłkę, i w żaden sposób nie stanowiłoby naruszenia zasady związania ofertą, bowiem zgodnie z oświadczeniami W niej zawartymi i załączonymi do niej umowami, Skarżąca spełniała wszelkie merytoryczne warunki aby przystąpić do dalszej części postępowania, (7) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) w zw. z art. 32

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w postępowaniu w przedmiocie zawarcia umowy o świadczenie usług opieki zdrowotnej nie naruszono zasady równego traktowania świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielania świadczeń opieki zdrowotnej oraz zasady prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, podczas gdy w sposób sprzeczny z tymi zasadami uprzywilejowano Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej — [...] i wezwano go do uzupełnienia braków formalnych oferty, natomiast, wbrew obowiązującym przepisom, zaniechano wezwania Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] w Sz. do złożenia wyjaśnień, w okolicznościach kiedy istniały ku temu obiektywne przesłanki (8) art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż zaskarżona decyzja oraz decyzją ją poprzedzająca, nie naruszają zasady dokonania oceny ofert zgodnie z wszystkimi wskazanymi tam kryteriami.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator podniósł szereg argumentów na poparcie zawartych w niej zarzutów.

Skarżąca spółka w skardze kasacyjnej zawarła również wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie jej w całości od wpisu od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów naruszenia zaskarżonych w skardze kasacyjnej przepisów procesowych tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a nie Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie może więc naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów, sąd badając legalność zaskarżonej decyzji kontroluje czy postępowanie prowadzone przez organ nie naruszało procedury obowiązującej w tym postępowaniu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organy wydające zaskarżone decyzje w sposób zgodny z przepisami Kodeku postępowania administracyjnego ustaliły stan prawny, odnosząc się do zebranego w sprawie materiału dowodowego a swoje decyzje uzasadniły zgodnie z uregulowaniami art. 107 § 3 kpa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu wojewódzkiego jest w pełni zasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać go za niezasadny. Przepis ten określa niezbędne elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku tj: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić skuteczny zarzut kasacyjny jeżeli jest sporządzone w taki sposób, że uniemożliwiona jest kontrola instancyjna. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszelkie wymagania wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a., a Sąd administracyjny odniósł się w szerokim zakresie do zarzutów skarżącego i uzasadnił swoje stanowisko. Polemika ze stanowiskiem sądu nie może skutecznie uzasadniać zarzutów naruszenia tego przepisu.

Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do wykazania, że wbrew stanowisku organu administracyjnego oraz Sądu pierwszej instancji złożona przez skarżącą spółkę oferta spełniała wymagane warunki określone w przepisach prawa oraz warunki określone przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Skarżąca spółka zarzuca nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu przez organ administracyjny, że podana w ofercie informacja o spełnieniu warunków wymaganych dla realizacji świadczeń w rodzaju: ratownictwo medyczne na obszarze rejonu operacyjnego: 0810054, 0810055, 0810062, 0810074, 0810075 - powiat żagański, część wschodnia powiatu, uzasadnia odrzucenie oferty w trybie art. 149 ust 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach.

Jak wynika z uzasadnienia zarzutów kasacyjnych skarżąca Spółka kwestionuje zasadność odrzucenia jej oferty wobec niespełnienia warunków. Skarżąca nie kwestionuje, że warunkiem podstawowym było zapewnienie personelu który zabezpieczałby całodobowe tygodniowe udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ratownictwa medycznego, a w tym postępowaniu warunek taki był spełniony jeżeli zapewniona byłaby całodobowe dobowa gotowość dwóch podstawowych zespołów ratownictwa medycznego

Zgodnie z ustawą z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. 2006 nr 191 poz. 1410) utworzono System Państwowe Ratownictwo Medyczne (art. 1). Natomiast z przepisu art. 18 tej ustawy wynika kompetencja wojewody organizacji ratownictwa medycznego oraz zadań w tej dziedzinie na terenie województwa. Do zadań wojewody, zgodnie z art. 19 ust. 2 należy planowanie, organizowanie, koordynowanie systemu oraz nadzór nad systemem na terenie województwa.

Z ustaleń wynikających z Wojewódzkiego Planu Działania Systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne dla województwa Lubuskiego na lata 2007-2010 na obszarze rejonu operacyjnego 0810054, 0810055, 0810062, 0810074, 0810075 - powiat żagański, część wschodnia powiatu, minimalna wymagana ilość podstawowych zespołów ratownictwa medycznego określona została jako dwa podstawowe zespoły zapewniające całodobowe tygodniowe zabezpieczenie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Oferta skarżącej spółki, w związku z zaproponowaniem niewystarczającej ilości obsady wymaganych dwóch podstawowych zespołów ratownictwa medycznego zapewniających całodobowe tygodniowe zabezpieczenie, nie spełniała warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków ustanowionych przez Prezesa narodowego Funduszu Zdrowia.

Jest faktem bezspornym, iż łączny tygodniowy czas pracy ratowników medycznych wskazanych w ofercie skarżącej spółki wynosił 360 godzin a w celu realizacji świadczeń opieki zdrowotnej przez dwa podstawowe zespoły ratownicze pełna tygodniowa całodobowa gotowość personelu powinna wynosić 672 godzin.

W związku z powyższym, nie ulega wątpliwości, że oferta skarżącej spółki nie spełniała podstawowego wymogu dotyczącego personelu, który zabezpieczyłby całodobowe udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ratownictwo medyczne na obszarze rejonu operacyjnego 0810054, 0810055, 0810062, 0810074, 0810075 - powiat żagański, część wschodnia powiatu.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w kontrolowanym orzeczeniu, iż w toku postępowania o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ratownictwa medycznego organ administracyjny nie naruszył zasad prowadzenia postępowania. Również zarzut naruszenie zasad równego traktowania jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach Fundusz jest zobowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Zasada równego traktowania świadczeniodawców przejawia się w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu. Naruszeniem omawianej zasady byłoby stosowanie w danym postępowaniu w stosunku do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiła.

Reasumując powyższe, wobec braku zasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.