Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, sygnatura akt I SA/Bk 371/14 oddalił skargę R. W. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w Łomży z dnia 19 maja 2014 r. w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na rok 2007.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2007 r. I. W. złożył wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007.
W toku postępowania administracyjnego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Au. wszedł w posiadanie dokumentów: umowy dzierżawy z dnia 24 czerwca 2002 r. między Il. W. (wydzierżawiającym), a – R. W. (dzierżawcą) zawartej na okres 10 lat obejmującej użytki rolne położone na działkach ewidencyjnych: 21/5 i 92/1 oraz wypowiedzenia w/w umowy dzierżawy z dniem 1 stycznia 2007 r.
Wskazana dokumentacja określała, iż grunty wykazanych przez Ildefonsa Waszkiewicza w złożonym wniosku o przyznanie płatności na rok 2007 działek 92/1 i 21/5 do dnia 31 grudnia 2006 r. pozostawały w posiadaniu podmiotu – R. W.. Jednocześnie, treść wskazanego wypowiedzenia umowy dzierżawy przez właściciela w/w nieruchomości wskazywała iż R. W. od zawarcia umowy nie uprawiał i nie użytkował działek. Pobierał tylko dopłaty, a I. W.dokładając z renty uprawiał ją sam.
I. W. oraz R. W. składając wnioski o przyznanie płatności na rok 2007 wykazali łączną powierzchnię działek rolnych przekraczającą całkowitą dostępną powierzchnię w/w działek ewidencyjnych 92/1 i 21/5. Powyższy fakt zobligował organ do ustalenia w czyim posiadaniu w roku 2007 są użytki rolne położone na wskazanych działkach.
Dnia 12 czerwca 2010 r. R. W. złożył pismo w sprawie wraz z odpisem skróconego aktu zgonu Il. W.. W dniu 2 sierpnia 2010 r. R. W. złożył w BP ARiMR w A. wniosek o przejęcie prawa do płatności za rok 2007 po zmarłym I. W. wraz z załączonym wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku na mocy testamentu.
W dniu 6 lipca 2011 r. do BP ARiMR w A.wpłynęła dokumentacja w postaci: postanowienia Sądu Rejonowego w A. I Wydział Cywilny z dnia 13 kwietnia 2011 r. stwierdzające że spadek po I. W. podstawie testamentu holograficznego nabył w całości R. W.postanowienia Sądu Okręgowego w Suwałkach I Wydział Cywilny z dnia 15 czerwca 2011 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po I. W. postanawiające oddalić apelację od Postanowienia Sądu Rejonowego w A.z dnia 13 kwietnia 2011 r. złożoną przez A. D.. Zgodnie z powyższym spadek po zmarłym I. W. w całości nabył R.W..
Kierownik BP ARiMR w A. decyzją z dnia 6 lipca 2012r. odmówił prawa do płatności po zmarłym I. W.. Bezpośrednią przyczyną odmowy wnioskowanych płatności było naruszenie przez stronę 14-sto dniowego ustawowego terminu na złożenie prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez stronę terminowego odwołania od decyzji Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży decyzją uchylił objętą odwołaniem w/w decyzję oraz skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie pismem z dnia 26 listopada 2012 r. strona została poinformowania o uznaniu naruszonego 14-sto dniowego terminu na złożenie prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku za termin porządkowy, którego naruszenie nie powoduje żadnych negatywnych konsekwencji w stosunku do uprawnień, strony postępowania. Dnia 18 marca 2013 r. strona złożyła w BP ARiMR w A. pismo zawierające żądanie: przeprowadzenia dowodu w postępowaniu w sposób szczególny i wyłączenia określonych pracowników BP ARiMR w A. od udziału w postępowaniu.
W odpowiedzi na powyższe Kierownik BP ARiMR w A. postanowieniem odmówił wyłączenia ARIMR od prowadzenia postępowania administracyjnego oraz postanowieniem odmówił przeprowadzenia dowodu w sposób szczególny. Po rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego, w dniu 14.06.2013 r. wydał decyzję w sprawie płatności do gruntów rolnych na rok 2007. Od powyższej decyzji R. W. złożył odwołanie.
Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży decyzją z dnia 29 sierpnia 2013r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w dniu 21 lutego 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. wydał decyzję od której Strona złożyła odwołanie. Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży decyzją z dnia 19 maja 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
R. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając między innymi wykorzystanie zeznań świadka, który wycofał swoje zeznania składając oświadczenie, stosowanie podczas przeprowadzenia dowodu materiałów kartograficznych pozbawionych cech kartometryczności, błędne ustalenie stanu faktycznego w związku z pojawieniem się nowych okoliczności, ujawnieniem nowego użytkownika w roku 2007 działki 92/1 w zeznaniu świadka K.T. z dnia 26.03.2013 r. przeprowadzonego w BP ARiMR w A..
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łomży, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, iż skarga jest niezasadna.
Sąd I instancji stwierdził, iż w sprawie przyznania Il. W. płatności do gruntów rolnych na 2007 rok nie doszło do doręczenia decyzji, w związku z czym w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 22 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej z mocą obowiązującą od dnia 27.02.2007r. Sąd I instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, iż I. W. zmarł w dniu 9 czerwca 2010r., i Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. winien był ustalić czy skarżący objął w posiadanie w 2010r. (po śmierci spadkodawcy) działki zgłoszone do płatności. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że przejmujący skarżący nie był w 2010 roku posiadaczem działek ewidencyjnych nr 21/5 i 92/1, w związku z czym nie zostały w sprawie spełnione przesłanki wymienione w art. 22 ust. 1 ustawy.
Sąd I instancji wskazał, iż jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności protokołów zeznań świadków, właścicielem ww. działek ewidencyjnych był I. W. jednak w 2010 r. działki nr 21/5 i 92/1 stanowiły przedmiot posiadania i użytkowania innych producentów rolnych. Sąd I instancji uznał, iż należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w wyniku postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w A., zasadnie stwierdzono, że z racji braku posiadania w 2010 r. działek rolnych zadeklarowanych i oznaczonych we wniosku lit. A, B, C, D i E w przedmiotowej sprawie doszło do zawyżenia powierzchni użytkowanej rolniczo na działkach ewidencyjnych nr 21/5 i 92/1 i powierzchnię w/w działek rolnych leżących na działkach ewidencyjnych nr 21/5 i 92/1, należy traktować jako powierzchnie zawyżoną.
W ocenie Sądu I instancji, w sprawie nie zostały naruszone także przepisy art. 7 i 77 Kpa, bowiem Organ w sposób rzetelny i całościowy zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie.
Sąd I instancji wskazał, iż nie można także uznać za zasadny zarzut skarżącego odnośnie wykorzystania zeznań świadka, który wycofał swoje zeznania składając oświadczenie. Sąd I instancji nadmienił, iż skarżący nie wskazał, którego świadka to dotyczy, przez co w istocie nie sposób odnieść się merytorycznie do tych zeznań. W ocenie Sądu I instancji, również niezasadny jest zarzut skarżącego odnośnie stosowania materiału kartograficznego pozbawionego cech kartometryczności. Sąd I instancji podniósł, że wykorzystywany w sprawie materiał dowodowy w postaci załączników graficznych przedmiotowych działek ewidencyjnych znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy służył jedynie do wskazania przez świadków w trakcie przesłuchań położenia działek i nie stanowił podstawy dokonywania jakichkolwiek pomiarów, do których niezbędne są cechy kartometryczności materiału kartograficznego. Zdaniem Sądu I instancji nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego co do kwestii pojawienia się w 2007 r. nowego użytkownika działki nr 92/1.
Rozpoznawana sprawa dotyczy bowiem roku 2010 i organy prawidłowo uznały, że skarżący nie był użytkownikiem tych działek w spornym roku. Nadto, Sąd I instancji wskazał, iż zagadnienie roku 2007 było już przedmiotem rozpoznawania przez tutejszy Sąd, który uznał w wyroku z dnia 3 grudnia 2012 r. (I SA/Bk 354/12), że w tym roku skarżący również nie użytkował przedmiotowych działek, a także ich nie posiadał. Ponadto zagadnienie posiadania i użytkowania w 2010 r. działek ewidencyjnych nr 21/5 i 92/1 były już także przedmiotem badania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku w sprawie o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 skarżącemu, gdzie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013r. (sygn. akt SA/Bk 422/12) Sąd utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora POR ARiMR w Łomży.
Sąd wskazał, iż z ustaleniami tej sprawy - rozpatrując sprawę przedmiotową - w całości się zgadza i je potwierdza. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie, na co słusznie wskazuje organ, nie znajduje również zastosowania art. 68 ust. 1 rozporządzenia Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r.).
W ocenie Sądu I instancji zasadnie organ uznał, iż w sprawie nie ma podstaw do zastosowania powyższego zwolnienia od nałożenia sankcji finansowych. Wniosek nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym, a skarżący nie wykazał skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych. Wypełniając wniosek, to wnioskodawca określa zakres swojego żądania i to on ponosi odpowiedzialność za popełnione błędy, co w istocie potwierdza podpisem na formularzu na którym widnieje pouczenie i informacja w tym zakresie.
R. W. na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia 19 maja 2014 r. nr... w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 i poprzedzjącej jej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w A. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postęowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego.
Skargą kasacyjną skarżący zarzucił:
- a) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:
- - art. 22 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 26 stycznia 2007 r., poprzez przyjęcie, iż objęcie przez spadkobiercę w posiadanie gruntów rolnych, których dotyczył wniosek o przyznanie płatnosći winno nastąpić w roku śmierci spadkodawcy;
- b) naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenia przez Sąd I instancji niepełnego i niewyczerpującego uzasadnienia zapadłego wyroku, w szczegolnosci w zakresie wyjaśnienia wykładni art. 22 ust. 1 ustawy o płatnosciach w ramach systemów wsparcia bezposredniego z dnia 26 stycznia 2007 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.)
Ponadto zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04).
Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany.
Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygniecie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację, w której wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykaże, że wpływ ten mógł być istotny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Wskazanych wyżej wymogów nie spełnia wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna. Autor skargi kasacyjnej wbrew obowiązkowi wynikającemu z przywołanego wyżej przepisu art. 176 p.p.s.a. nie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji w zakresie o jakim mowa w tym przepisie prawa. W szczególności kasator nie wskazał, czy zgłaszając zarzut prawa materialnego, zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu powołanego w punkcie "a" petitum skargi kasacyjnej, czy też zarzut ten odnosi się do niewłaściwe zastosowania wskazanego przepisu prawa oraz nie wykazał czy naruszenie przepisu postępowania, wymienionego w punkcie "b" petitum skargi kasacyjnej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy należy podkreślić, że w ocenie NSA za całkowicie chybiony uznać należy zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. w zakresie braku wyjaśnienia wykładni art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Należy zauważyć i przypomnieć że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak wynika z powyższego, uzasadnienie wyroku stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego, realizując istotne, przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.
Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną (vide wyrok NSA z dnia 12.10. 2010 r., sygn. II OSK 1620/10).
Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, zawiera odniesienie do zarzutów skargi.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutu zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. przypomnieć należy, że z treści art. 4 ust.1 ustawy z dnia 17 lutego 2010 roku o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw wynika, że do postępowań w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do plantacji trwałych oraz pomocy do rzepaku, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do treści art. 9 ustawy zmieniającej weszła ona w życie z dniem 15 marca 2010 roku, a do tej daty postępowanie w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych za 2007 rok nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Oznacza to, że w sprawie znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy dnia 17 lutego 2010 roku o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw.
W związku z powyższym podkreślić należy, że przepis art. 22 ustawy o płatnościach odnosi się do sytuacji, gdy śmierć rolnika nastąpiła w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia doręczenia decyzji w sprawie przyznania płatności. Tak więc regulacja zawarta w tym przepisie prawa dotyczy przystąpienia do toczącego się już postępowania wszczętego na skutek wniosku innego podmiotu. Dalszy bieg postępowania o przyznanie płatności po śmierci podmiotu inicjującego to postępowanie uzależnione zostało od inicjatywy spadkobiercy. Stosownie bowiem do treści art. 22 ust.1 ustawy o płatności płatność przysługuje spadkobiercy, który objął w posiadanie grunty rolne, których dotyczył wniosek o przyznanie płatności i spełnia warunki do przyznania płatności. Spadkobierca wstępuje do toczącego się postępowania w oparciu o swój wniosek złożony w terminie, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o płatnościach.
Oznacza to, że przesłanką warunkującą przyznanie płatności jest posiadanie gruntów objętych tym wnioskiem. Trafnie Sąd pierwszej instancji podniósł, że z akt sprawy wynika, iż w 2010 roku grunty objęte wnioskiem nie znajdowały się w posiadaniu ani spadkodawcy ani spadkobiercy. Tym samym zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że brak było podstaw do przyjęcia, iż została spełniona ustawowa przesłanka warunkująca przyznanie płatności, o której mowa w art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie przepisów w/w ustawy zmieniającej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.