Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 lutego 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 1919/12 oddalił skargę Syndyka masy upadłości Marka Greli prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
I
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w upadłości likwidacyjnej (dalej: "skarżący" lub "strona") jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące październik, listopad, grudzień 2010 r. oraz styczeń i luty 2011 r.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Strona przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji, do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wnioski Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące: październik, listopad, grudzień 2010 r. oraz styczeń, luty 2011 r.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) - działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), art. 45 ust. 3a oraz art. 26a ust. 9a w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm. dalej: ustawa o rehabilitacji), jak również pkt 11 wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE C 244 z dnia 1 października 2004 r., str. 2; dalej: wytyczne wspólnotowe) - odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiące.
W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących udzielania pomocy publicznej.
Organ podniósł, że informacje o sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy przekazywane w formularzu przedstawianym wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy odnoszą się do okresu trzech lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem, a zatem okresu pozwalającego wiarygodnie ustalić sytuacje wnioskodawcy w chwili wystąpienia z wnioskiem o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W ocenie organu brak jest racjonalnych podstaw by twierdzić, że skarżący którego trudna sytuacja ekonomiczna w dniu wystąpienia z wnioskiem wykluczała go z grona podmiotów uprawnionych do otrzymania pomocy publicznej w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za dany miesiąc z powodu spełniania przesłanek z pkt 11 wytycznych wspólnotowych mógł nabyć prawo do otrzymania tej pomocy, gdy jego sytuacja ulegnie poprawie.
Orzekając na skutek odwołania skarżącego, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Zarządu PFRON.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3; dalej: rozporządzenie nr 800/2008).
Zgodnie z punktem 15 preambuły rozporządzenia nr 800/2008 pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa.
W związku z tym, iż w formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010 r., Nr 53, poz. 312; dalej: rozporządzenie Rady Ministrów) – strona wskazała, iż jest średnim przedsiębiorstwem (wielkość wnioskodawcy, zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia nr 800/2008), przy ocenianiu sytuacji finansowej organ zastosował uproszczoną definicję przedsiębiorstwa zagrożonego określoną w rozporządzeniu nr 800/2008.
Organ podał, że stosownie do przepisów cyt. rozporządzenia Rady Ministrów skarżąca składając wniosek o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych załączyła formularze informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Oceniając złożone przez stronę dokumenty finansowe oraz formularz informacyjny organ stwierdził, że zaistniały okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej oraz, że spełnia ona kryteria kwalifikujące do objęcia postępowaniem upadłościowym, co potwierdza fakt postawienia pracodawcy w stan upadłości likwidacyjnej.
Organ II instancji podniósł, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma również fakt, iż organ bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy. Wskazuje na to przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa UE dotyczących udzielania pomocy publicznej. Tym samym ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po dniu złożenia przez nią wniosku nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 lutego 2013 r. oddalił skargę [...].
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu nr 800/2008. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 cyt. rozporządzenia, gdzie w ust. 1 lit. i) wskazano, że rozporządzenie ma zastosowanie do pomocy dla pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych. W rozporządzeniu nr 800/2008 zostały również określone sytuacje, w których nie ma ono zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc, jako pomoc publiczna - niezgodna ze wspólnym rynkiem - nie może być udzielona.
Sąd I instancji wskazał, że rozporządzenie nr 800/2008 nie zawiera definicji "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej", o jakim stanowi art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone, stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit. c), że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną, niezgodną ze wspólnym rynkiem, która nie może być udzielona. Definicja zagrożonego MŚP (Małego, Średniego Przedsiębiorstwa) została sformułowana w art. 1 ust. 7 cyt. rozporządzenia Komisji nr 800/2008, który stanowi, że "Dla celów ust. 6 lit. c), MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki:
- a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub
- b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub
- c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności.
Przepis art. 1 ust. 7 rozporządzenia nr 800/2008 określając przesłanki uznania MŚP za zagrożone przedsiębiorstwo odwołuje się do przepisów krajowych w zakresie wyznaczającym zasady objęcia przedsiębiorstwa zbiorowym postępowaniem w sprawie niewypłacalności. Definicja niewypłacalności na gruncie prawa krajowego określona została w ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361, ze zm.; dalej jako p.u.n.).
W ocenie Sądu I instancji przedsiębiorstwo niewypłacalne w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego oznacza, że jest to przedsiębiorstwo zagrożone w rozumieniu cyt. rozporządzenia nr 800/2008. Zgodnie z art. 11 ust. 2 p.u.n. dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a więc stan, w którym wierzyciel ma prawną możność żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności (np. wskutek nadejścia terminu świadczenia). W stosunku do przedsiębiorstwa [...] toczy się postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku upadłego.
Niesporne bowiem w sprawie jest, iż postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie, IX Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt IX GU 7/08, ogłoszono upadłość [...] z możliwością zawarcia układu. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. Sąd zmienił sposób prowadzenia postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidację majątku dłużnika. Trudno w takiej sytuacji uznać, że postępowanie układowe prowadzone jest z powodzeniem jeżeli, pomimo prób naprawy sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa, została podjęta decyzja o zmianie formy prowadzenia postępowania upadłościowego na obejmujące likwidację majątku upadłego.
Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji nie podzielił argumentów skarżącej, że toczące się postępowanie upadłościowe nie oznacza, iż przedsiębiorstwo [...]znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej według przepisów prawa UE oraz wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2004/C 244/02), co skarżący uzasadnia faktem, iż przedsiębiorstwo mimo upływu ponad 4,5 lat od dnia ogłoszenia upadłości funkcjonuje i – w ocenie skarżącego - z roku na rok osiąga coraz to lepsze wyniki ekonomiczne.
Sąd I instancji podkreślił, że ogłoszenie upadłości w świetle przepisów krajowych jest konsekwencją niewypłacalności podmiotu. Zgodnie z art. 1 ust. 7 rozporządzenia nr 800/2008 - małe, średnie przedsiębiorstwo uważa się za zagrożone, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. W świetle powołanych regulacji fakt, że [...] znajduje się w upadłości likwidacyjnej jest wystarczający do uznania, że jest to przedsiębiorstwo zagrożone. Ponieważ rozporządzenie nr 800/2008 nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw (art. 1 ust. 6 lit c) rozporządzenia nr 800/2008), to pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona.
Jednocześnie Sąd I instancji uznał za nietrafny pogląd organu odwoławczego, że niedopuszczalność badania sytuacji ekonomicznej pracodawcy po dacie złożenia wniosku ma oparcie w treści art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Powyższe z tego względu, że z ww. przepisu wynika, że pomoc dla pracodawcy będącego w trudnej sytuacji ekonomicznej nie może mu w takim przypadku "zostać udzielona lub wypłacona", a więc odwołuje się wprost do momentu orzekania i wypłacenia pomocy, a nie dnia złożenia wniosku. Sąd zaznaczył, że powyższe nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Decydujące bowiem jest to, że [...] jest przedsiębiorstwem niewypłacalnym, co spowodowało ogłoszenie jego upadłości. Przy tym nie można uznać, że sytuacja finansowa przedsiębiorstwa ulega stopniowej poprawie wobec zmiany trybu postępowania upadłościowego.
W świetle przepisów rozporządzenia nr 800/2008 wystarczającą okolicznością dla wyłączenia zasadności przyznania pomocy publicznej w formie dofinansowania do wynagrodzeń niepełnosprawnych, jest ustalenie, że przedsiębiorstwo jest niewypłacalne – co uczyniono w niniejszej sprawie.
II [...] prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] w upadłości likwidacyjnej wystąpił ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- I. Naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 26a ust. 9a w zw. z art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 7 rozporządzenia nr 800/2008, o ile Sąd I instancji uznał, iż w świetle przepisów unijnych skarżący jest przedsiębiorstwem zagrożonym i znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, co w konsekwencji spowodowało odmowę przyznania dofinansowania skarżącemu;
- II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez:
- a) dokonanie błędnego ustalenia, iż skoro toczy się postępowanie upadłościowe wobec skarżącego, to już z samej tej przyczyny przedsiębiorstwo jest zagrożone w rozumieniu przepisów unijnych, a ściślej, że fakt prowadzenia postępowania upadłościowego w każdym przypadku skutkuje wygaśnięciem bytu prawnego podmiotu pozostającego w upadłości,
- b) niezasadne przyjęcie, iż zmiana trybu postępowania upadłościowego – z postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidację majątku - świadczy w każdym przypadku o pogorszeniu sytuacji ekonomicznej oraz
- c) nieuwzględnienie skargi, mimo że w toku postępowania administracyjnego organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, wskazanych przez skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:
- - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji poprzez uchybienie obowiązku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
- - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego o ile Sąd I instancji uznał, iż organ rozpoznający sprawę zbadał sytuację ekonomiczną skarżącego w sposób prawidłowy także na dzień wydania decyzji, a przede wszystkim że przeanalizował dowody przedstawione przez skarżącego, w szczególności:
- - sprawozdanie finansowe za rok 2011 na okoliczność poprawy sytuacji przedsiębiorstwa [...] i niespełnienia przez niego kryteriów zawartych w przepisach prawa UE do uznania za przedsiębiorstwo zagrożone, w szczególności niespełnienia przez niego kryteriów zawartych w wytycznych wspólnotowych, dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2004/C 244/02) jak również
- - dowody wskazujące na planowaną sprzedaż przedsiębiorstwa skarżącego.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.
Z uwagi na to, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle wiążą się z zarzutami naruszenia przepisów prawa procesowego, zasadne i celowe jest łączne odniesienie się do tych zarzutów zwłaszcza, że umożliwia to ich komplementarny charakter.
Autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, jednakże w istocie skarżący kasacyjnie zarzuca dokonanie błędnej wykładni art. 26a ust. 9a w zw. z art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 7 rozporządzenia nr 800/2008 prowadzącej do uznania, że skarżący jest przedsiębiorstwem zagrożonym i znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, co w konsekwencji spowodowało odmowę przyznania skarżącemu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.
Istota sprawy sprowadza się do przesądzenia kwestii, jaki stan jest miarodajny dla uznania pracodawcy będącego przedsiębiorcą za znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, tj. w prawie unijnym za przedsiębiorcę zagrożonego, a mianowicie, czy jest to data złożenia wniosku, jak to przyjęły organy, czy też stan z daty podjęcia ostatecznej decyzji, jak to przyjmuje skarżący. Ponadto, rozważenia wymaga, czy prowadzenie wobec skarżącego jako przedsiębiorcy – na mocy postanowienia sądowego – postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku skarżącego jako upadłego (upadłość likwidacyjna) uzasadnia przyjęcie, iż skarżący jako przedsiębiorca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej i spełnia kryteria uznania go za przedsiębiorcę zagrożonego w rozumieniu prawa unijnego.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że skarżący jako pracodawca niepełnosprawnych pracowników, po spełnieniu ustawowych wymogów, w tym m.in. wykazania, że nie jest przedsiębiorstwem zagrożonym, może na podstawie art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji domagać się, co wymaga podkreślenia, comiesięcznych transz dopłat ze środków Funduszu na dofinansowanie wynagrodzenia omawianych pracowników. Na comiesięczny charakter tych środków wskazuje również tytuł rozporządzenia wykonawczego do omawianej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2009 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w punkcie II lit. c) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uznanie przez Sąd I instancji, iż organ rozpoznający sprawę zbadał sytuację ekonomiczną skarżącego w sposób prawidłowy także na dzień wydania decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie zarówno względy normatywne, jak i uwarunkowania gospodarcze, przemawiają za przyjęciem, iż ubiegając się o dofinansowanie do wynagrodzenia niepełnosprawnych pracowników, w odniesieniu do ściśle określonego miesięcy, skarżący obowiązany był za ten właśnie okres wykazać spełnienie ustawowych wymogów dla ubiegania się o wnioskowane dofinansowanie, w tym, że nie jest przedsiębiorstwem zagrożonym.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela wyrażony przez ten Sąd pogląd w orzecznictwie, że sytuację ekonomiczną przedsiębiorcy ubiegającego się o dofinansowanie do wynagrodzeń niepełnosprawnych bada się na datę złożenia przez niego wniosku. Decydujący jest więc tutaj stan faktyczny z daty złożenia wniosku. Wprawdzie dopiero w dacie wydania decyzji, w tym także ostatecznej, organ dokona oceny wniosku, a w szczególności, czy zostały spełnione wymogi dla ubiegania się o wspomnianą pomoc za konkretny miesiąc, jednak zawsze dla takiej oceny, co wymaga podkreślenia, miarodajny jest stan faktyczny z daty złożenia wniosku, nie zaś z daty wydania decyzji przez organ (wyroki NSA: z 28 listopada 2013 r., II GSK 1107/12; z 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 765/12).
Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż przedsiębiorstwo skarżącego jest przedsiębiorstwem zagrożonym, tj. zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności w rozumieniu art. 1 ust. 7c rozporządzenia nr 800/2008, a w konsekwencji nie może być mu udzielona - stosownie do art. 1 ust. 6c rozporządzenia - pomoc dla pracowników niepełnosprawnych, o której mowa w art. 1 lit. i rozporządzenia.
Zgodnie z art. 1 ust. 6 lit. c rozporządzenia nr 800/2008, rozporządzenie to nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw. Zaś w myśl art. 1 ust. 7 c cyt. rozporządzenia, dla celów art. 1 ust. 6 lit. c MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności.
Powyższa sytuacja ma miejsce w odniesieniu do skarżącego. Definicję "niewypłacalności" na gruncie prawa krajowego określa ustawa - Prawo upadłościowe i naprawcze. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 10 p.u.i.n. upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, natomiast jak stanowi art. 11 ust. 1 p.u.i.n. dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.
Niesporny w rozpoznawanej sprawie jest fakt, iż postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie, IX Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt IX GU 7/08, ogłoszono upadłość [...] z możliwością zawarcia układu. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. Sąd zmienił sposób prowadzenia postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidację majątku dłużnika. Trudno w takiej sytuacji uznać - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie - że postępowanie układowe prowadzone jest z powodzeniem jeżeli, pomimo prób naprawy sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa, została podjęta decyzja o zmianie formy prowadzenia postępowania upadłościowego obejmujące likwidację majątku upadłego. Celem zaś prowadzonego postępowania upadłościowego jest upłynnienie majątku upadłego i de facto zakończenie działalności.
W związku z powyższym za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w punkcie II lit. a) i b) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.
Reasumując stwierdzić należy, że odmowa wypłaty miesięcznego dofinansowania stosownie do art. 26a ust. 9a ustawy o rehabilitacji zawodowej dotyczy przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej, o którym mowa w art. 48a ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy, według kryteriów określonych w przepisach prawa unijnego, tj. w art. 1 ust. 7 lit. c w zw. z art. 1 ust. 6 lit. c rozporządzenia nr 800/2008. Przedsiębiorstwo znajdujące się w upadłości likwidacyjnej jest przedsiębiorstwem zagrożonym w rozumieniu art. 1 ust. 7 lit. c rozporządzenia nr 800/2008, gdyż zgodnie z prawem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Sytuację ekonomiczną przedsiębiorcy ubiegającego się o dofinansowanie do wynagrodzeń niepełnosprawnych bada się na datę złożenia przez niego wniosku o dofinansowanie.
Nie ulega wątpliwości, że w dacie złożenia wniosku o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, skarżący nie wykazał, aby nie był przedsiębiorcą zagrożonym. Nie sposób byłoby bowiem zasadnie twierdzić, a to na potrzeby spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji dla ubiegania się o pomoc publiczną, iż skarżący, który jest przedsiębiorstwem niewypłacalnym, a w konsekwencji zagrożonym znajduje się w dostatecznie dobrej sytuacji ekonomicznej. W każdym zaś razie w dacie złożenia wniosku o dofinansowanie nie było wobec spółki zakończone postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku upadłego.
Z tych też względów za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowane w punkcie I petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji - podzielając stanowisko organów - dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 26a ust. 9a w zw. z art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 7c rozporządzenia nr 800/2008.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.