Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1271/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii zafałszowanego produktu.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniach 29 listopada i 1 grudnia 2011 r. Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] przeprowadził kontrolę w [...] w zakresie jakości handlowej mięsa drobiowego i przetworów drobiowych. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół nr [...] z dnia 1 grudnia 2011 r.
Kontroli znakowania poddana została m.in. partia produktu o nazwie "Paróweczki szkolne" - wielkość partii produkcyjnej 600 kg, stan magazynowy na dzień 29 listopada 2011 r. - 250 kg, data produkcji: 23 listopad 2011 r., termin przydatności do spożycia: 21 grudzień 2011 r., numer partii: [...].
Kontrolerzy zakwestionowali:
- 1. skład produktu podany na etykiecie, ponieważ wykaz składników na pierwszym miejscu zawierał "mięso z indyka 35,9%", podczas gdy z przedstawionej do wglądu receptury wynikało, że głównym składnikiem użytym do produkcji była emulsja drobiowa, tj. skóry indycze.
- 2. brak podania informacji, że jest to kiełbasa homogenizowana, podczas gdy informacja ta wskazana była w karcie produktu.
W związku z ustaleniami kontroli Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych po wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. wymierzył [...] karę pieniężną w wysokości 5000 zł na wprowadzenie do obrotu zafałszowanej partii artykułu rolno-spożywczego tj. "Paróweczek szkolnych". Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 40a ust. 4 i 5 w związku z art. 40 a ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 6 ust. 2, art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm., zwaną dalej ustawą o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych) w związku z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) numer 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) numer 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego oraz art. 104 k.p.a.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych z dnia [...] stycznia 2012 r.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ przytoczył treść art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ podał, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz. 966) skład produktu podaje się w formie wykazu składników użytych do produkcji środka spożywczego i nadal w nim obecnych, nawet w zmienionej formie z uwzględnieniem nazwy składnika, w porządku malejącym według ich masy, ustalonej w chwili użycia.
Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie zastosowana do produkcji emulsja drobiowa jest składnikiem złożonym w związku z czym, jej składniki uznaje się za składniki produktu, zgodnie z § 5 ust 3 cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych.
Odnosząc się do twierdzenia strony, że skład "Paróweczek szkolnych" został przeliczony w oparciu o definicję "mięsa" zawartą w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych oraz w dyrektywie Komisji 2001/101/WE organ przytoczył treść § 8 ust. 2, ust. 3, ust. 5, ust. 6 i § 9 ust 1 ww. rozporządzenia i zaznaczył, że warunkami stosowania definicji "mięsa" zawartej w rozporządzeniu oraz w dyrektywie Komisji 2001/101/WE jest występowanie w produkcie mięsa jako składnika zaś skóry indycze, będące głównym składnikiem emulsji drobiowej, a także "Paróweczek szkolnych" nie mieszczą się w ww. definicji mięsa. Z receptury na "Paróweczki szkolne" wynika, że emulsja drobiowa stanowi największy udział w składzie tego wyrobu.
Z kolei, jeżeli chodzi o skład emulsji drobiowej, to skóry indycze stanowią 74%. Z definicji "mięsa" jasno wynika, że odnosi się ona wyłącznie do mięsa jako składnika użytego do produkcji. Natomiast części zwierząt i ptaków inne niż mięso np. skóry indycze należy podać w wykazie składników z użyciem ich nazwy wraz z podaniem nazwy gatunku zwierzęcia, z którego pochodzą.
W ocenie organu odwoławczego, łączne przeliczenie skór indyczych oraz mięsa drobiowego z indyka, stanowiących dwa różne składniki produktu, jako mięso z indyka jest działaniem mającym na celu ukrycie rzeczywistego składu produktu, ponieważ w wyniku takiego działania wyszczególniona zawartość mięsa z indyka (35,9%) nie odnosi się do faktycznie dodanego mięsa z indyka. Z tego względu Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że przedmiotowy produkt jest artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.
Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914) nie nakłada obowiązku podawania stopnia rozdrobnienia. Niemniej jednak oznakowanie środka spożywczego nie musi wprowadzać konsumenta w błąd w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego (art. 46 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia). Z tych względów określenie ‘homogenizowane" na etykiecie produktu jest konieczne dla pełnej, jasnej i rzetelnie podanej charakterystyki produktu. Stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, niemniej jednak nieobligatoryjny charakter ich stosowania nie oznacza, że Polskie Normy stały się nieaktualne.
Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych podkreślił, że w sytuacji, gdy dany podmiot wprowadza do obrotu artykuły zafałszowane istnieje obowiązek nałożenia na niego kary pieniężnej stosownie do art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.
Oceniając stopień szkodliwości czynu i zakres naruszenia oraz stopień zawinienia strony Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych uznał je za znaczne. Mając na uwadze fakt, że decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] stycznia 2012 r. organ odwoławczy uznał, że przy wymierzaniu wysokości kary pieniężnej powinna być wzięta pod uwagę wielkość przychodu za 2011 r. a nie za 2010 r., tak jak to przyjął Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.
Mając na uwadze przychód osiągnięty przez stronę w 2011 r., który jest większy niż w 2010 r. oraz art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych uznał, że wysokość kary pieniężnej w niniejszej sprawie pozostaje bez zmian. Według jego oceny kara pieniężna w wysokości 5000 zł, stanowiąca aktualnie 0,065% kary maksymalnej (7680000 zł) jest karą adekwatną do popełnionego czynu, mieści się w dolnych granicach przewidzianych przez ustawodawcę oraz stanowi dla zobowiązanego podmiotu odczuwalną dolegliwość, powstającą jednocześnie w jego możliwościach finansowych.
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1271/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na ww. decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2012 r.
Sąd I instancji na wstępie wskazał, że podstawę prawną nałożenia na skarżącą kary pieniężnej stanowi przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z jego treścią, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie niższej jednak niż 1000 złotych. Kryteria wymiaru powyższej kary zawiera art. 40a ust 5 w/w ustawy. Z kolei jak stanowi art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych produkt rolno - spożywczy zafałszowany to taki, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów, albo jest to produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności, jeżeli:
- a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej
- b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno - spożywczych albo niezgodną z prawdą.
- c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej.
Sąd I instancji przypomniał, że jak stwierdziły organy administracji skarżąca wprowadziła do obrotu produkt zafałszowany pod nazwą "Paróweczki szkolne", albowiem w jego oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu tj. na etykiecie towaru na pierwszym miejscu podane zostało "mięso z indyka 35,9%", podczas, gdy z przedstawionej do wglądu receptury wynikało, że głównym składnikiem użytym do produkcji była emulsja drobiowa tj. skóry indycze. Natomiast strona w trakcie postępowania wywodziła, że skład produktu "Paróweczki szkolne" został przeliczony w oparciu o definicję "mięsa" zawartą w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych oraz w dyrektywie Komisji 2001/101/WE. Zawartość mięsa podana na etykiecie pochodzi z przeliczenia całego składu surowcowego. W recepturze na "Paróweczki szkolne" oprócz emulsji drobiowej znajduje się mięso drobne z indyka, mięso oddzielone mechanicznie z indyka oraz przyprawy i dodatki funkcjonalne.
Skóry indycze wchodzące w skład emulsji drobiowej zawierają 49,9% tłuszczu, 12,3% białka i 6,56% kolagenu, czyli 53,3% tkanki łącznej. Wobec tego, że zawartość tłuszczu i tkanki łącznej została przekroczona to w myśl § 8 ust 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych ta nadwyżka została podana jako tłuszcz i tkanka łączna. Według skarżącej podawany przez nią na etykiecie skład produktu "Paróweczki szkolne" był prawidłowy a zatem nie stanowią one produktu zafałszowanego, za wprowadzenie, którego do obrotu została nałożona kara pieniężna.
Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, gdyż jak to słusznie wywiódł Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, powołując się na uregulowanie § 8 ust 2,3,5,6, § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych w ramach definicji "mięsa" jako tkankę przynależną do mięśni szkieletowych można zaliczyć skóry indycze, które dodane są wraz z mięśniami szkieletowymi, niedopuszczalne jest natomiast kwalifikowanie skór indyczych "przypadających" dodatkowo. Taka zaś sytuacja w ocenie WSA miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż z przesłanej w dniu 4 kwietnia 2012 r. receptury na "Paróweczki szkolne" wynika, że oprócz emulsji drobiowej (120 kg) dodany jest MDOM z indyka, stek (drobne mięso z indyka) - 69 kg, skóry z indyka - 11 kg, woda/lód, przyprawy i dodatkifunkcjonalne.
Natomiast w skład emulsji drobiowej wchodzą: skóry indycze, woda, peklosól (na 120 kg emulsji drobiowej przypada 89 kg skór indyczych). W tym stanie rzeczy na 300 kg wyrobu przypada 89 kg skór indyczych z emulsji drobiowej i 11 kg skór indyczych dodawanych jako osobny składnik.
Wobec powyższego nie jest możliwe, aby 100 kg skóry indyczej przynależało do 69 kg mięsa indyczego dodanego do wyrobu "Paróweczek szkolnych". Zatem Sąd I instancji zgodził się z organami, że zamieszczenie emulsji drobiowej jako składnika recepturowego, który dodatkowo jest składnikiem złożonym i kwalifikowanie wszystkich skór indyczych wchodzących w jej skład jako tkanki przynależnej do danego mięsa nie może być uznane za prawidłowe działanie. Doprowadza to, bowiem do błędnego wyliczenia zawartości mięsa w produkcie, przez co konsument zostaje wprowadzany w błąd co do rzeczywistego składu produktu.
Według Sądu wysokość kary została ustalona prawidłowo z uwzględnieniem przesłanek z artykułu 40a ust 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Sąd podzielił stanowisko organu, że kara pieniężna w wysokości 5000 zł. jest karą adekwatną do popełnionego czynu, mieści się w dolnych granicach przewidzianych przez ustawodawcę, będzie również stanowić odczuwalną dolegliwość dla skarżącej, nie przekraczając jednak możliwości finansowych skoro w 2011 r. osiągnęła ona przychód w wysokości 76 800 000 zł. [...] złożyła skargą kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 1 p.p.s.a., art.145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 10 i art.40 ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w wyniku oddalenia skargi mimo jej zasadności, poprzez uznanie, iż skarżąca wprowadza do obrotu produkt zafałszowany pod nazwą "Paróweczki szkolne", ze względu na podanie w oznakowaniu niezgodnych z prawdą danych co do składu, podczas gdy będące składnikiem tego produktu skórki indycze są prawidłowo przez producenta opisywane jako składniki zaliczane do innych składników - mięsa, tłuszczu, tkanki łącznej itp. zgodnie z wykładnią odpowiednich przepisów pochodzącą od uprawnionego do tego organu, który nie jest organem I i II instancji.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który musi spełniać wymagania szczegółowo wskazane p.p.s.a. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (wskazanym w art. 46 § 1 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu zasadnego uchylenia lub zmiany.
Zarzuty skargi kasacyjnej należy oprzeć, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo formułując zarzuty, kasator powinien więc jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu, a która w rozpoznawanej sprawie nie występuje.
Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08, wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11).
Przypomnienie wymogów skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie istotne z uwagi na zawarte w niej uchybienia.
Mankamentem skargi kasacyjnej jest wskazanie przez jej autora na naruszenie przez Sąd I instancji wyłącznie przepisów prawa materialnego, pomimo że zarzuty oparto na obu podstawach kasacyjnych (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Prawidłowo formułując zarzuty, kasator powinien jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania.
Ponadto jak wynika z petitum skargi kasacyjnej jej autor zarzuca naruszenie art. 3 pkt 10 i art. 40 ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Wobec tak sformułowanych zarzutów należy podnieść, że art. 3 pkt 10 ww. ustawy składa się z kolejnych jednostek redakcyjnych (lit.). Natomiast w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, 382). Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a,), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony.
Powyższych wątpliwości nie wyjaśnia również uzasadnienie skargi kasacyjnej. Otóż na str. 5 uzasadnienia, kasator wskazuje na naruszenie art. 3a pkt 10c i art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Przede wszystkim w ustawie o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie ma przepisu art. 3a pkt 10c. Poza tym treść zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej nie koresponduje z jej uzasadnieniem. W tym miejscu należy podkreślić, że uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu (por. wyrok NSA z 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05, także por. J. Drachal, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red.
R. Hausera, Warszawa 2011, s. 600). Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych (por. A. Skoczylas, Glosa do postanowienia NSA z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04).
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie wyjaśnia precyzyjnie na czym by miało polegać naruszenie zarzucanych przepisów prawa materialnego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca polemizuje z ustaleniami poczynionymi przez organy, według których skarżąca wprowadziła do obrotu produkt zafałszowany pod nazwą "Paróweczki szkolne", albowiem w jego oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu tj. na etykiecie towaru na pierwszym miejscu podane zostało "mięso z indyka 35,9%", podczas, gdy z przedstawionej do wglądu receptury wynikało, że głównym składnikiem użytym do produkcji była emulsja drobiowa tj. skóry indycze. Taka polemika w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza kwestionowanie poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego ustalonych faktów oraz ich oceny, czego skutecznie w świetle obowiązujących przepisów prawa regulujących postępowanie kasacyjne uczynić nie można.
Wypada w tym miejscu zauważyć, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie można natomiast tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym przez kwestionowanie błędnej wykładni tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11, LEX nr 1082668, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, LEX nr 418209 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 920/07, LEX nr 468874). W sytuacji, w której skargi kasacyjnej nie oparto na drugiej podstawie określonej w art. 174 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym granicami skargi kasacyjnej, związany jest też oceną stanu faktycznego, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 291/04, LEX nr 246104).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 1 p.p.s.a. należy wskazać, że przepisy te mają charakter przepisów ustrojowych, które Sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, pomimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie miała natomiast miejsca.
W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.