Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 363/11, uwzględnił skargę Z. Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej i uchylił zaskarżoną decyzję, z następującym uzasadnieniem.
W dniu 17 lipca 2010 r. we W. dokonano kontroli pojazdu marki Renault (nr rej. [...]). Kierujący pojazdem J. O. okazał kartę dobową opłaty (nr seryjny CX [...]) przedziurkowaną w polu "dzień" na środku linii rozgraniczającej pola 16-17, a w polu "miesiąc" – lipiec, natomiast w polu "rok" brakowało stosownego przedziurkowania. Stwierdzono również, że wśród widniejących na przedniej szybie samochodu winiet nie było winiety samoprzylepnej o numerze seryjnym odpowiadającym karcie opłaty dobowej, która byłaby ważna w dacie kontroli. Mając na uwadze powyższe [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego we W. uznał, że Z. Sp. z o.o. we W. wykonała w dniu 17 lipca 2010 r. przejazd bez wniesienia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych i na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.) nałożył na Spółkę karę pieniężną w kwocie 3000 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Uchylając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wskazał, że została ona wydana bez rozpatrzenia istotnej dla wyniku postępowania okoliczności, a mianowicie możliwości zastosowania instytucji przewidzianych w art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji), co przeczy regule proceduralnej wyprowadzonej z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks posterowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Według art. 92a ust. 4 u.t.d., postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Stosownie zaś do dyspozycji art. 93 ust. 7 u.t.d., przepisów o nałożeniu kary pieniężnej na wykonującego przewóz drogowy (tj. art. 93 ust. 1-3 u.t.d.) nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji organ właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by organy odniosły się do wyjątkowych unormowań określających szczególne przesłanki niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej lub umorzenia wszczętego już postępowania w takiej sprawie. Brak zbadania i rozważenia, czy w rozpoznawanej sprawie wystąpiły okoliczności umożliwiające zniesienie odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz – zwłaszcza, że w odwołaniu Spółka wskazywała wprost na art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. – stanowi zdaniem Sądu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r.; poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji poprzez nieprawidłowe uznanie, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie rozpatrzył istotnej okoliczności, tj. przesłanek zawartych w art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d., pomimo iż na stronie trzeciej w akapicie czwartym decyzji odwoławczej odniósł się on do podniesionych zarzutów w odwołaniu w postaci zastosowania powyższych norm prawnych zwalniających przewoźnika z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego opiera się na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Za podstawę wyroku z 31 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 363/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z których wynika, że podczas kontroli pojazdu w dniu 17 lipca 2010 r. kierujący pojazdem okazał kartę dobową opłaty przedziurkowaną w polu "dzień" na środku linii rozgraniczającej pola 16-17, a w polu "miesiąc" – lipiec, natomiast w polu "rok" brakowało stosownego przedziurkowania. Stwierdzono również, że wśród widniejących na przedniej szybie samochodu winiet nie było winiety samoprzylepnej o numerze seryjnym odpowiadającym karcie opłaty dobowej, która byłaby ważna w dacie kontroli.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 92a ust. 4 i art. 93 ust.7 u.t.d. poprzez nieprawidłowe uznanie, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie rozpatrzył przesłanek zawartych w art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. Uzasadniając przytoczoną podstawę kasacyjną kasator wyjaśnił, że na stronie trzeciej w akapicie czwartym decyzji odwoławczej odniósł się do podniesionych zarzutów w odwołaniu w postaci zastosowania powyższych norm prawnych zwalniających przewoźnika z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjne we W. błędnie przyjął, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by organy wydające rozstrzygnięcia w sprawie odniosły się do wyjątkowych unormowań określających szczególne przesłanki nie wszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej lub umorzenia wszczętego już postępowania w takiej sprawie. Zarzucając organom administracji publicznej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które to naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organy administracji publicznej nie naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie decyzji ostatecznej zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu decyzji ostatecznej wyjaśnił, że uiszczenie wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych ciąży na pracodawcy (przedsiębiorcy), który powinien zagwarantować że kierowca będzie dysponował dowodem uiszczenia opłaty.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.