Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 128/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę S. w H., N. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w myśl § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej: rozporządzeniem z dnia 16 grudnia 2003 r., wpis stały w sprawach skarg dotyczących m.in. pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi wynosi 3.000 złotych. W ocenie Sądu skarga na decyzję dotyczącą dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego podlega opłacie określonej w wymienionym przepisie. Wobec uiszczenia przez skarżącą - reprezentowaną przez radcę prawnego wpisu stałego od skargi w wysokości 200 zł zamiast w wysokości 3.000 zł, skarga podlegała odrzuceniu.
S. w H., N. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, a nadto rozpoznania sprawy na rozprawie, a w przypadku wyłonienia się zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości o skierowanie sprawy do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 221 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., polegające na uznaniu, że skarżąca wniosła skargę w sprawie dotyczącej koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu surowca farmaceutycznego następuje w drodze decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia. Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego nie jest w żaden sposób uzależnione od posiadania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu produktami farmaceutycznymi. Wpis zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. jest należny w sprawach ze skarg dotyczących zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi, czyli zezwoleń wydawanych na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271 ze zm.), zwanej dalej: Prawem farmaceutycznym, nie zaś pozwoleń na dopuszczenie do obrotu konkretnego produktu leczniczego. Według skarżącej wpis od skargi powinien być uiszczony w wysokości 200 zł, określonej w § 2 ust. 6 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Z treści art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Pismem, które podlega opłacie jest między innymi skarga. W wypadku gdy od skargi nie zostanie uiszczona należna opłata, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił opłatę w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Zgodnie zaś z art. 221 p.p.s.a. obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odrzucił skargę wniesioną przez pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego i opłaconą wpisem w wysokości 200 zł. Sąd wskazał, że skarga nie została opłacona prawidłowo, tj. w wysokości wskazanej w § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Powołany przepis określa wpis należny w sprawach skarg dotyczących zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi.
W tym stanie sprawy należało rozważyć, czy skarga na decyzję Ministra Zdrowia w przedmiocie odmowy przedłużenia okresu ważności pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego dotyczy zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi.
Stosownie do art. 75 pkt 17 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) podejmowanie i wykonywanie działalności w zakresie produkcji i obrotu hurtowego środkami farmaceutycznymi wymaga uzyskania zezwolenia w zakresie określonym w Prawie farmaceutycznym. Powołana ustawa, regulując kwestie związane z wytwarzaniem i obrotem produktami leczniczymi, wymaga dla podejmowania działalności polegającej na wytwarzaniu produktów leczniczych zezwolenia na wytwarzanie (art. 38 ust. 1 Prawa farmaceutycznego), a dla działalności polegającej na imporcie tych produktów - zezwolenia na import (art. 38 ust. 1a Prawa farmaceutycznego). Zezwolenie jest również konieczne dla podjęcia działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, zastrzeżonego dla hurtowni farmaceutycznych, składów celnych i konsygnacyjnych produktów leczniczych (art. 74 Prawa farmaceutycznego). W obu przypadkach organem właściwym do wydania pozwoleń jest Główny Inspektor Farmaceutyczny, a adresatem tych decyzji jest podmiot wyrażający wolę prowadzenia tego rodzaju działalności.
W rozpoznawanej sprawie skarga nie dotyczy zezwolenia na produkcję lub obrót hurtowy środkami farmaceutycznymi lecz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu konkretnego farmaceutyku. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 26 Prawa farmaceutycznego "pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu - jest decyzja wydana przez uprawniony organ, potwierdzająca, że dany produkt leczniczy może być przedmiotem obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Organem uprawnionym, zgodnie z art. 7 ust. 2 Prawa farmaceutycznego jest minister właściwy do spraw zdrowia. Z przytoczonej definicji ustawowej pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wprost wynika, że nie jest to decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wymienionym w § 2 ust. 2 pkt 20 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. W związku z tym określenie wpisu należnego od skargi na podstawie tego ostatnio wymienionego przepisu było bezzasadne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wpis od skargi powinien być ustalony na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w wysokości 200 zł. Skargę wniesioną przez radcę prawnego opłacono wpisem w wysokości 200 zł, a więc należało uznać, że uiszczono wpis od skargi w pełnej wysokości. W związku z prawidłowym opłaceniem skargi należało stwierdzić, że nie istniała podstawa do jej odrzucenia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do przedstawienia, w trybie art. 187 § 1 p.p.s.a., sformułowanego w zażaleniu zagadnienia prawnego budzącego, zdaniem strony skarżącej, poważne wątpliwości do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego sądu. W świetle dotychczasowych rozważań należało stwierdzić, że omawiane zagadnienie nie budzi poważnych wątpliwości.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 185 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W tym miejscu należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008/3/42) wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, wynika z mocy ogólnie wiążącej uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).