Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1604/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A. K, reprezentowany przez adwokata, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu stwierdził, że wniosek ten jest uzasadniony ze względu na okoliczność, iż skarżący nie posiada zasobów pieniężnych wystarczających do zapłaty nałożonej na niego kary. Z tych względów ewentualne podjęcie przez organ administracji czynności zmierzających do wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje – zdaniem pełnomocnika strony – że wobec skarżącego zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji, co niewątpliwie doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.").
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
W rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazano argumentów, które w jakikolwiek sposób świadczyłyby o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Jako wykazanie takich okoliczności nie może być uznane gołosłowne stwierdzenie we wniosku, że skarżący nie posiada zasobów pieniężnych wystarczających do zapłaty nałożonej na niego kary oraz że do wyrządzenia znacznej szkody doprowadzi "niewątpliwie" wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez organ. Z uwagi na nieprzedstawienie jakichkolwiek dowodów przemawiających za wystąpieniem w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (w szczególności dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego), Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił przekonania strony, że w niniejszej sprawie uzasadnione jest zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Podkreślić również należy, że rodzaj nałożonego w niniejszej sprawie obowiązku (uiszczenie kary pieniężnej) co do zasady nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, które ze swej natury jest przecież odwracalne, bowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Brak wskazania we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jakichkolwiek argumentów przemawiających za zasadnością zastosowania w tej konkretnej sprawie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym musi zatem skutkować oddaleniem tego wniosku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
PG