Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 23 września 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 541/15 oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej: WITD) decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej: ustawą o transporcie drogowym), nałożył na [B.] sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za prowadzenie regularnego specjalnego transportu osób bez wymaganego zezwolenia. Decyzja ta oparta była na ustaleniach dokonanych podczas kontroli drogowej autobusu należącego do [B.] sp. z o.o., przeprowadzonej w P. [...] października 2014 r. Pojazdem kierował współudziałowiec spółki B. W., który został przesłuchany przez kontrolujących w charakterze świadka i wyjaśnił, że od kilku miesięcy, kilka razy dziennie wykonuje przewóz pracowników [C.] S.A. Osobom korzystającym z przewozów wydawano bilety miesięczne. Kierowca nie posiadał zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym ani innego zezwolenia na wykonywanie regularnego transportu drogowego.
Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...], orzekając w sprawie na skutek odwołania wniesionego przez stronę, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
[A.] sp. z o.o. z siedzibą w O., jako następca prawny [B.] sp. z o.o., złożyła skargę na powyższą decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach opisanym na wstępie wyrokiem skargę oddalił.
Sąd zaakceptował ustalenia dokonane przez organ, z których wynikało, że kierowca i jednocześnie współudziałowiec spółki, wykonywał przewóz osób na obszarze województw małopolskiego i śląskiego. Potwierdzają to nie tylko zeznania kierowcy B. W., ale także znajdujące się w aktach sprawy kserokopie dowodów osobistych oraz biletów miesięcznych przewożonych osób.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że w świetle art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego przez marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym naruszenie tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, której wysokość, w myśl pkt 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wynosi 8.000 zł. Za niezrozumiałe uznał Sąd zarzuty naruszenia art. 4 pkt 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 i art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym, gdyż fakt wykonywania regularnego specjalnego przewozu osób wynikał wprost z oświadczenia kierowcy, a zarazem współudziałowca skarżącej.
[A.] sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Wyrokowi Sądu pierwszej instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 1311 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), względnie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi zawierającej prawdziwy zarzut naruszenia przez stronę przeciwną przepisów postępowania w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji, czy też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.
Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając zasadę związania granicami skargi kasacyjnej, stwierdza, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.
Skarżąca postawiła Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c), względnie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że według spółki do naruszenia powołanych przepisów doszło poprzez oddalenie skargi w sytuacji, kiedy Sąd nie odniósł się wyczerpująco do przedstawionych w niej argumentów i oddalił skargę w sytuacji gdy doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania dających podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji, czy też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W tym miejscu przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w przypadku naruszenia przepisów postępowania, innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Należy zauważyć, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., które regulują sposób rozstrzygnięcia sprawy, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi przez sąd pierwszej instancji jest następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej, stosowanym w fazie wcześniejszej niż etap orzekania tj. w fazie kontroli zaskarżonego aktu. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie (por. H. Knysiak – Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis Warszawa 2009, s. 240 i powołane tam orzecznictwo).
Należy dodać, że do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) lub art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. mogłoby dojść jedynie wyjątkowo, gdyby sąd nadał orzeczeniu inną formułę niż przewidziana w powołanych przepisach. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10 – publik.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo). Wadliwość zgłoszonej podstawy kasacyjnej jest czasami możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma jednak obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Opisanych komplikacji można byłoby uniknąć, gdyby strona wnosząca skargę kasacyjną zastosowała się do wymogów konstruowania podstaw kasacyjnych oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 174 i art. 176 p.p.s.a.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Koszty te obejmują wynagrodzenie pełnomocnika organu za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.