Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 888/10

Uzasadnienie

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Po 317/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., oddalił skargę P. W. S. Z. w G. na informację Zarządu Województwa W. z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego.

P. W. S. Z. w G. w dniu [...] listopada 2009 r. złożyła wniosek o dofinansowanie w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego w Działaniu 4.2, Priorytet IV. Projekt zatytułowano "Adaptacja obiektów pokoszarowych na potrzeby dydaktyczno-naukowe PWSZ w G.". W dniu [...] stycznia 2010 r., na etapie formalnej oceny wniosku, strona skarżąca została wezwana do skorygowania formularza wniosku o dofinansowanie oraz o uzupełnienie i skorygowanie załączników. Wniosek został ponownie złożony, po korekcie, w dniu [...] stycznia 2010 r.

W dniu [...] stycznia 2010 r. projekt poddano ocenie merytorycznej, zakończonej wynikiem negatywnym. W uzasadnieniu informacji z dnia [...] lutego 2010 r. wskazano, że do wniosku załączono uchwałę Rady Miasta G. Nr XXI/198/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie Programu Rewitalizacji mienia powojskowego przy ul. W. w G. w latach 2004-2008 wraz z programem, który nie obejmował okresu działań przedsięwzięcia, jaki przedstawiono we wniosku złożonym w dniu [...] listopada 2009 r. Podkreślono, że przedłożony Program Rewitalizacji na lata 2004-2008 jest nieaktualny i nie dotyczy okresu programowania (lat 2007-2013). Podniesiono, że po przeanalizowaniu treści Programu Rewitalizacji mienia powojskowego przy ul. W. w G. w latach 2004-2008 stwierdzono, że projekt nie spełnia kryteriów dopuszczających.

Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej W. Regionalnym Programem Operacyjnym po rozpatrzeniu protestu P. W. S. Z. w G. w dniu [...] kwietnia 2010 r. oddaliła go w całości. Wskazano, że załączony do wniosku o dofinansowanie Programu Rewitalizacji mienia powojskowego przy ul. W. w G. nie spełnia wymagań stawianych tego typu dokumentom, określonym przez Instytucję Zarządzającą. Program Rewitalizacji został przyjęty na lata 2004-2008 i nie obejmuje on obecnego okresu programowania – lat 2007-2013. W ocenie Komisji Odwoławczej, wspomniany dokument jest bardzo ogólnikowy, zawiera bardzo ogólne dane finansowe, brakuje w nim pogłębionej diagnozy sytuacji na obszarze problemowym. Organ zauważył, że w proteście strona skarżąca powołuje się na Program Rewitalizacji obszarów powojskowych przy ul. W. na lata 2005-2020, przyjęty uchwałą Rady Miasta G. Nr XL/418/2005, i podkreślił, że ocenie Komisji Odwoławczej podlegają wyłącznie dokumenty złożone w ramach dokumentacji konkursowej.

Pismem z dnia [...] maja 2010 r. strona skarżąca została poinformowana o oddaleniu protestu w całości. Wraz z tym pismem przesłano stronie odpis orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Skargę na powyższą informację wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. P. W. S. Z. w G. i zarzuciła naruszenie pkt V.15 oraz pkt II.10 Procedury Odwoławczej Instytucji Zarządzającej W. Regionalnym Programem Operacyjnym (dalej: Procedura Odwoławcza) poprzez niepodpisanie orzeczenia przez wszystkich członków Komisji Odwoławczej. Zdaniem strony skarżącej, powyższe uniemożliwiło ocenę, czy przy rozpatrywaniu projektu brały udział osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z projektem P. W. S. Z. w G. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów 45-47 Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 22 stycznia 2010 r. w zakresie jednolitego systemu zarządzania i monitorowania projektów indywidualnych (dalej: Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 22 stycznia 2010 r.) poprzez niewezwanie P. W. S. Z. w G. do usunięcia braków formalnych wniosku o dofinansowanie projektu poprzez przedłożenie aktualnego Programu Rewitalizacji oraz pkt V.14, V.20 i V.22 Procedury Odwoławczej poprzez nieropatrzenie i brak oceny przez Komisję Odwoławczą załączonego do protestu Programu Rewitalizacji obszarów powojskowych przy ul. W. na lata 2005-2020.

Strona zarzuciła również naruszenie przepisów Wytycznych w zakresie opracowania programów umożliwiających ubieganie się o wsparcie w ramach inicjatywy JESSICA oraz Działania 4.2 W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 z dnia 28 września 2009 r. poprzez uznanie, że załączony do wniosku o dofinansowanie Program Rewitalizacji nie spełnia wymagań Wytycznych, przez co nie została zapewniona rzetelna i bezstronna ocena projektu strony skarżącej.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. stwierdził, iż na etapie oceny formalnej dokonuje się jedynie oceny zgodności formalnej dokumentacji aplikacyjnej pod kątem kompletności wniosku i załączników, organ nie bada merytorycznej treści załączników, a tym bardziej zgodności treści załącznika z wnioskiem o dofinansowanie. Zauważono, że Regulamin Konkursu Nr 01/IV/2009 Priorytet IV Działanie 4.2 (dalej: Regulamin) w pkt 10 zakłada, iż w zależności od wyników oceny formalnej wniosek o dofinansowanie może być uzupełniony lub poprawiony.

Sąd I instancji podkreślił, że ocena formalna zakończyła się dla strony skarżącej pomyślnie. Strona spełniła wymogi formalne, a nadto uzupełniła braki formalne po wezwaniu do ich usunięcia. Podniesiono, że na etapie oceny formalnej nie może być stosowana dowolność wobec poszczególnych beneficjentów, a jedynie wyłącznie literalna wykładnia przepisów Regulaminu. Zdaniem Sądu I instancji, żadne z kryteriów oceny formalnej nie przewiduje badania treści Programu Rewitalizacyjnego. Podkreślono, iż strona skarżąca została wezwania do skorygowania formularza wniosku. WSA w P. zauważył, że na tym etapie postępowania strona mogła załączyć właściwy tj. aktualny Program Rewitalizacji. To wyłącznie wiedza wnioskującego o dofinansowanie, a nie organu mogła skutkować skorygowaniem załącznika, dlatego organ nie mógł wzywać do okazania właściwego Programu Rewitalizacji.

Sąd I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej o naruszeniu przepisów 45-47 Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie jednolitego systemu zarządzania i monitorowania projektów indywidualnych z dnia 22 stycznia 2010 r. Podniesiono, że możliwość uzupełnienia dokumentacji wynikać może wyłącznie w ramach badania spełnienia kryteriów formalnych, a nie oceny merytorycznej. W ocenie Sądu I instancji, nie znajduje również uzasadnienia stanowisko strony skarżącej, iż tytuł uchwały Rady Miasta G. z 26 marca 2004 r. winien wprost wskazywać już na etapie oceny formalnej jego nieaktualność i niezgodność z wnioskowanym okresem programowania. Zgodnie z pkt 7 Wytycznych w zakresie opracowania programów umożliwiających ubieganie się o wsparcie w ramach inicjatywy JESSICA oraz Działania 4.2 W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 z dnia 28 września 2009 r. poszczególne, już istniejące programy uchwalane w danym roku mogą być aktualizowane, dopuszcza się więc możliwość aktualizacji istniejącej dokumentacji, pod warunkiem, że w wyniku tej aktualizacji dokument będzie odpowiadał Wytycznym.

Zdaniem WSA w Poznaniu, ani data ani nawet tytuł uchwały Rady Miasta uchwalającej Program nie mógł stanowić wprost o jej obowiązywaniu. Program mógł być zaktualizowany i obowiązywać nadal, bądź mógł być uchylony. Dopiero na etapie oceny merytorycznej organ przyjmując załączony do wniosku Program Rewitalizacji jako obowiązujący poddał go ocenie zgodności z wnioskiem i zasadnie uznał, iż wniosek nie spełnił pkt 1 i 2 kryteriów merytorycznych. Podkreślono, że na tym etapie organ nie miał wiedzy o istniejącym, innym Programie Rewitalizacji, dlatego odniósł się do kryterium Nr 1 uzasadniając, iż przedłożony program Rewitalizacji na lata 2004-2008 jest nieaktualny, bo nie dotyczy okresu programowania 2007-2013.

Tym samym organ zobligowany był do oceny kolejnego kryterium tj. zgodności z Wytycznymi w zakresie opracowania programów umożliwiających ubieganie się o wsparcie w ramach inicjatywy JESSICA oraz Działania 4.2 W. regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 z dnia 28 września 2009 r. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska w zakresie naruszenia pkt 53 Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie jednolitego systemu zarządzania i monitorowania projektów indywidualnych z dnia 22 stycznia 2010 r. Wyjaśnił, ze możliwość uzupełnienia lub poprawienia dokumentacji jest dopuszczalna, ale na warunkach ustanowionych przez Instytucję Zarządzającą. Tymczasem Regulamin w zakresie oceny merytorycznej wniosku w pkt 22 zakłada możliwość dostarczenia dodatkowych informacji jedynie w przypadku wątpliwości związanych z oceną wniosku. Organ oceniając załączony Program jako obowiązujący nie miał podstaw do kwestionowania istnienia czy też obowiązywania Programu stanowiącego załącznik do wniosku.

Podkreślono, iż strona skarżąca już po dokonanych ocenach formalnej i merytorycznej, dopiero w ramach procedury odwoławczej załączyła aktualny Program Rewitalizacji oczekując dokonania jego oceny przez organ, nie polemizowała jednak z dokonaną oceną Programu już nieaktualnego. Zdaniem Sądu I instancji, stanowisko Komisji Odwoławczej o niezgodności wniosku z Programem, co do którego dopiero w tym momencie organ miał wiedzę, że był Programem nieaktualnym, było wyczerpujące w zakresie rozpatrzenia protestu. Dopiero w postępowaniu odwoławczym organ uzyskał informację, iż Program jest nie tylko nieaktualny, ale przede wszystkim uchylony przez kolejną uchwałę Rady Miasta G. Ocena organu dokonana z punktu widzenia zgodności z kryterium Nr 3 pozostaje, zdaniem WSA w P., bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia.

Sąd I instancji nie podzielił również zarzutów strony skarżącej o naruszeniu przepisów Procedury Odwoławczej poprzez niepodpisanie orzeczenia Komisji Odwoławczej przez wszystkich jej członków i tym samym uniemożliwienie stronie zbadania, czy w rozpatrywaniu protestu brały udział osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z projektem strony skarżącej. Szczegółowa procedura dotycząca wnoszenia i rozpatrywania protestów zawarta została w Procedurze Odwoławczej W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013. W rozdziale V pkt 30 wskazano, iż Dyrektor Biura Obsługi Funduszy (BOF) zawiadamia wnioskodawcę o sposobie rozstrzygnięcia protestu, przesyła odpis orzeczenia Komisji Odwoławczej. Z przepisu wynika jednoznacznie, iż beneficjentowi nie przesyła się orzeczenia, a jedynie zawiadamia się go o sposobie rozstrzygnięcia i dodatkowo przesyła jego odpis. WSA w P. stwierdził, że skoro przepis nie nakłada obowiązku przesłania oryginału orzeczenia, nie ma też obowiązku podpisywania przez wszystkich członków Komisji każdego jego odpisu.

Pismem z dnia [...] maja 2010 roku Dyrektor BOF zawiadomił stronę skarżącą o oddaleniu w całości protestu, a w załączeniu przesłał odpis orzeczenia z dnia [...] maja 2010 roku. Postanowienia Procedury Odwoławczej jako dotyczące rozstrzygnięcia protestu stanowią uzupełnienie regulacji ustawowej, która w art. 30b ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) stanowi, iż w rozpoznawaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Sąd I instancji podkreślił, że strona skarżąca także ich nie wykazała, pomimo nieograniczonego dostępu do akt na każdym etapie trwania postępowania w siedzibie Urzędu Marszałkowskiego.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku P. W. S. Z. w G. wniosła o jego uchylenie w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w P. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona wniosła również o stwierdzenie, że ocena projektu dokonana przez Zarząd Województwa W. została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z:
2. a) przepisem pkt V.15 Procedury Odwoławczej W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 poprzez nieuwzględnienie dokonanych przez organ naruszeń w postaci niepodpisania orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010 r. przez wszystkich członków Komisji;
3. b) przepisem art. 30b ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przepisami rozdziału 2.2 pkt 1 i 2 Wytycznych Ministra Rozwoju regionalnego z dnia 18 lutego 2009 r. w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych dla konkursów ogłaszanych od dnia 20 grudnia 2008 r. oraz pkt III. 10 Procedury Odwoławczej poprzez nieuwzględnienie przez organ naruszeń w postaci uniemożliwienia kontroli, wskutek podpisania orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010 r. tylko przez przewodniczącego tej Komisji, czy w trakcie rozpatrywania protestu brały udział osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z projektem P. W. S. Z. w G., w tym były zaangażowane w jego ocenę;
4. c) przepisami pkt 45-47 Wytycznych Ministra rozwoju regionalnego z dnia 22 stycznia 2010 r. w związku z przepisami ETAP 1 – Preselekcja 1. Ocena formalna Działania 4.2 Rewitalizacja zdegradowanych obszarów poprzemysłowych i powojskowych zawartymi w Kryteriach Wyboru Projektów w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 poprzez nieuwzględnienie dokonanych przez organ naruszeń w postaci braku wezwania P. W. S. Z. w G. do usunięcia braków formalnych wniosku o dofinansowanie projektu poprzez przedłożenie Programu Rewitalizacji obszarów powojskowych na lata realizacji projektu (2007-2013);
5. d) przepisami pkt V. 14, V. 20 i V. 22 Procedury Odwoławczej w związku z art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz przepisu pkt 53 Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 22 stycznia 2010 r. poprzez nieuwzględnienie dokonanych przez organ naruszeń w postaci nierozpatrzenia i braku oceny przez Komisję Odwoławczą załączonego do protestu P. W. S. Z. w G. Programu Rewitalizacji obszarów powojskowych przy ul. W. na lata 2005-2020 (przyjętego uchwałą nr XL/418/2005 Rady Miasta G.);
6. 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustalenia, czy orzeczenie Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010 r. zostało podpisane przez wszystkich członków Komisji;
7. 3. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez nierozważnie, czy zaskarżona informacja nie jest obarczona uchybieniami niewymienionymi w skardze i w tym zakresie pominięcie, że ocena projektu dokonana przez organ wydana została z naruszeniem prawa, w szczególności przepisów art. 35 ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z pkt 53 Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 22 stycznia 2010 r., gdyż w Procedurze Odwoławczej organ nie przewidział możliwości uzupełnienia lub poprawienia dokumentacji projektu indywidualnego w przypadku negatywnego rezultatu oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie i w ten sposób zamknął stronie skarżącej drogę do prawidłowej oceny projektu P. W. S. Z. w G.;
8. 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami Wytycznych w zakresie opracowania programów umożliwiających ubieganie się o wsparcie w ramach inicjatywy JESSICA oraz Działania 4.2 W. regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 z dnia 28 września 2009 r. w związku z art. 26 ust. 1 pkt 8 i art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez nieuwzględnienie dokonanych przez organ naruszeń w postaci nieuznania, że załączony do wniosku o dofinansowanie Program Rewitalizacji wraz ze studium wykonalności nie spełnia wymagań wspomnianych Wytycznych, przez co stronie nie została zapewniona rzetelna i bezstronna ocena projektu.

W uzasadnieniu podniesiono, że WSA w P. nie zbadał okoliczności, czy orzeczenie Komisji Odwoławczej zostało rzeczywiście podpisane. W ocenie strony skarżącej, nie ma żadnego przepisu pozwalającego jedynie przewodniczącemu na sporządzanie odpisów. Strona podkreśliła, że w toku postępowania kwestionowała nie tyle odpis orzeczenia Komisji Odwoławczej, co samo orzeczenie, stwierdzając, że było ono podpisane tylko przez przewodniczącego.

P. W. S. Z. w G. podniosła, że organ już na etapie oceny formalnej wniosku o dofinansowanie powinien był wezwać stronę do usunięcia braków formalnych przez załączenie aktualnego Programu Rewitalizacji. Zdaniem strony skarżącej, załączając do protestu uchwałę Rady Miasta G. Nr XL/418/2005 wraz z Programem Rewitalizacji obszarów powojskowych przy ul. W. na lata 2005-2020, uzupełniła wniosek o dofinansowanie projektu i tak uzupełniony wniosek powinien zostać oceniony przez Komisję Odwoławczą. W ocenie P. W. S. Z. w G., Komisja Odwoławcza może przy rozpatrywaniu protestu opierać się na dokumentach do niego załączonych i może ponownie ocenić merytorycznie określony projekt, może również wezwać wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień w formie pisemnej. Wynika to z pkt V.14, 20 i 22.1 Procedury Odwoławczej.

Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła również, że w pkt 53 Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 22 stycznia 2010 r. nałożono na organ obowiązek uwzględniania w procedurze oceny projektu możliwości uzupełniania lub poprawiania dokumentacji po negatywnej ocenie projektu. Sąd I instancji nie zauważył tego i ograniczył się do stwierdzenia, że w pkt 22 Regulaminu jest przewidziana możliwość dostarczenia dodatkowych informacji w przypadku wątpliwości związanych z oceną wniosku. W ocenie strony, sama możliwość dostarczenia dodatkowych informacji nie pozwala na uzupełnienie lub poprawienie dokumentacji projektu po negatywnej ocenie merytorycznej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa W. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Zaskarżony wyrok, pomimo pewnych zastrzeżeń do treści jego uzasadnienia odpowiada bowiem prawu.

Przystąpienie do merytorycznego badania skargi kasacyjnej złożonej w rozpoznawanej sprawie było możliwe wobec spełnienia przez nią warunków formalnych określonych w art. 175 § 1, 176 i 177 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.ps.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego był zatem efektem dokonania oceny zarzutów zawartych w przedmiotowym środku odwoławczym, zgłoszonych w powołaniu na podstawę wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i stwierdzenia, że nie upoważniają one do uchylenia wyroku Sądu I instancji.

W myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, iż nie każde uchybienie proceduralne stanowi o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku. Konieczność taką stwarza jedynie uchybienie, które może rzutować i to w sposób istotny na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zaistnienia tego typu uchybień przepisom postępowania na gruncie konkretnej sprawy nie wykazała.

Porządkując zarzuty skargi kasacyjnej należy zauważyć, iż pierwsza ich grupa wiąże się z faktem doręczenia stronie wraz z informacją z dnia 4 maja 2010 r. - o negatywnym wyniku procedury odwoławczej - "odpisu" orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010 r. (w tym miejscu zaznaczyć trzeba, iż wskazywanie w skardze kasacyjnej - przy podawaniu daty przedmiotowego orzeczenia Komisji Odwoławczej – 2009 r. traktować należało jako oczywistą omyłkę) bez uwidocznienia w nim całego składu Komisji Odwoławczej, zawierającego podpis jedynie przewodniczącego tej Komisji. Bazując na tym fakcie w skardze kasacyjnej skonstruowano zarzuty wskazane w pkt 1 a i b oraz 2 petitum przedmiotowego środka odwoławczego. Zarzut wymieniony pod pkt 1a podnosi obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku pkt V. 15, mającej zastosowanie w sprawie Procedury Odwoławczej. Przywołane uregulowanie Procedury Odwoławczej nakazuje między innymi podpisanie orzeczenia Komisji Odwoławczej przez wszystkich członków orzekającego w danej sprawie składu Komisji.

Zdaniem podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną doszło w sprawie do naruszenia wymienionego uregulowania z racji niepodpisania orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010. przez wszystkich jej członków a naruszenia tego wbrew wymogowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a nie uwzględnił Sąd I instancji. Zarzut ten nie mógł odnieść spodziewanego skutku skoro wydane w sprawie orzeczenie Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010 r. zostało w rzeczywistości podpisane przez wszystkich członków składu orzekającego w niniejszej sprawie. Świadczy o tym wprost złożony do akt przez pełnomocnika Zarządu Województwa W. na rozprawie z dnia 24 sierpnia 2010 r. poprzedzającej wydanie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny dokument w postaci tego orzeczenia, z którego brzmieniem strona wnosząca skargę kasacyjną już nie polemizowała i nie podważała jego wartości. Uwzględnienie zaś przez Naczelny Sąd Administracyjny omawianego, złożonego na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2010 r. dowodu było możliwe w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu podniesionego w pkt 1b petitum skargi kasacyjnej, dotyczącego obrazy wskazanych w nim przepisów (stanowiących mówiąc skrótowo o wyłączeniach w zakresie rozpoznawania środków odwoławczych określonych osób) w postaci naruszenia polegającego na uniemożliwieniu kontroli ("wskutek podpisania orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2009 r. tylko przez przewodniczącego tej komisji") – czy w rozpatrywaniu protestu strony brały udział osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych ze złożonym przez nią projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę.

Ustosunkowując się do tego zarzutu wypada najpierw dla porządku zaznaczyć, iż podpisany przez przewodniczącego Komisji Odwoławczej został jedynie "odpis" orzeczenia tej Komisji z dnia [...] kwietnia 2010 r. doręczony stronie. Orzeczenie to zaś zostało w rzeczywistości podpisane (w "oryginale"), jak wyżej już wywiedziono, przez wszystkich członków orzekającego w sprawie składu Komisji. Zgodzić się można, iż doręczanie stronie "odpisu" dotyczącego orzeczenia Komisji Odwoławczej, poprzestającego na wskazaniu tylko osoby przewodniczącego tej Komisji i wyłącznie z uwidocznieniem jego podpisu może rodzić zbędne wątpliwości skoro słowo odpis w języku polskim oznacza tekst odpisany, kopię oryginału (vide "Mały Słownik Języka Polskiego" pod redakcją Elżbiety Sobol W-wa 1999, str.547). Zadośćuczynienie takiemu rozumieniu słowa odpis poprzez wskazanie w tekście doręczanym stronie pełnego składu Komisji Odwoławczej orzekającego w sprawie z zaznaczeniem złożenia podpisu przez wszystkich członków składu na "oryginale" orzeczenia nie można uznać za zabieg skomplikowany oraz wymagający istotnego nakładu pracy.

Przyjąć zatem należało, iż nie było racjonalnego ani prawnego uzasadnienia do pominięcia omawianych danych w "odpisie" przedmiotowego orzeczenia doręczonego stronie. Nie oznacza to jednak podzielenia wniosku przedstawionego w omawianym zarzucie, iż w sprawie doszło do uniemożliwienia kontroli zachowania wymogów w zakresie wyłączenia określonych osób od rozpoznawania konkretnego przepisu. Doręczenie "odpisu" orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010 r. zawierającego wskazanie tylko osoby przewodniczącego tej Komisji z uwidocznieniem wyłącznie jego podpisu oznacza co najwyżej utrudnienie dla strony w przeprowadzaniu kontroli z punktu widzenia zachowania wymogów w zakresie wyłączenia określonych osób od rozpatrywania złożonego przez nią protestu, ale jej nie uniemożliwia, jak to zarzucono w skardze kasacyjnej, zważywszy na niekwestionowane prawo dostępu strony także do akt dotyczącej jej sprawy administracyjnej, znajdujących się w instytucji zarządzającej (a zatem i z "oryginałem" orzeczenia Komisji Odwoławczej).

Przeszkód zaś odnośnie dostępu do akt administracyjnych skarga kasacyjna nie wykazała. Ponadto nie sposób nie zauważyć, że twierdzenia skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia wskazanych w omawianym zarzucie przepisów miały jedynie całkowicie hipotetyczny charakter, który nie uległ skonkretyzowaniu przez stronę nawet po złożeniu do akt sądowych na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2010 r. pełnego tekstu orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010 r. (wraz ze stosownymi deklaracjami bezstronności, złożonymi na piśmie przez wszystkich członków składu orzekającego). Po zaznajomieniu się ze składem Komisji Odwoławczej rozpatrującej jej protest (oraz deklaracjami bezstronności złożonymi na piśmie przez członków składu) strona nadal nie wskazywała żadnego członka(ów) podlegającego(ych) wyłączeniu.

Zaskarżony wyrok nie mógł też ulec uchyleniu na podstawie zarzutu naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez brak ustalenia, czy orzeczenie Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010 r. zostało podpisane przez wszystkich członków Komisji Odwoławczej, pomimo zarzutów i wniosków strony skarżącej w tym względzie. Przyjmując bowiem nawet, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się w pełni zadawalająco, do uwag strony w tej kwestii, zważywszy na wywołujący zastrzeżenia (co już sygnalizowano wcześniej) brak potwierdzenia w "odpisie" orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia [...] kwietnia 2010 r. podpisu wymienionego orzeczenia przez wszystkich członków składu orzekającego (a nawet wymienienia w sposób kompletny składu orzekającego) i wymóg orzekania sądu administracyjnego na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a. nie został wyłączony przez art. 30 e ustawy o zasadach powadzenia polityki rozwoju, dokumentacja składana przez stronę w trybie art. 30 c ust. 2 nie wyczerpuje zaś pojęcia akt sprawy z art. 133 § 1 p.p.s.a.) - uchybienia w rozważanym zakresie nie można traktować, jako mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy wobec definitywnego wyjaśnienia już omawianego zagadnienia (tj. składu Komisji Odwoławczej, która wydała przedmiotowe orzeczenie i jego podpisania przez wszystkich członków składu orzekającego) na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 24 sierpnia 2010 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawy do podważenia zaskarżonego wyroku nie stanowił zarzut zawarty w pkt 1c skargi kasacyjnej. Istota tego zarzutu sprowadzała się do twierdzenia, iż w trakcie postępowania administracyjnego zaniechano wezwania strony do usunięcia braku formalnego, za jaki należało traktować, według skargi kasacyjnej, nieprzedłożenie przez stronę przy składaniu wniosku o dofinansowanie projektu Programu Rewitalizacji obszarów powojskowych na lata realizacji projektu, to jest lata 2007-2013. Podnieść wypada przede wszystkim, iż skuteczne postawienie tego rodzaju zarzutu wymagałoby wskazania i wykazania, pod które to konkretnie z kryteriów oceny formalnej przewidzianych w Kryteriach Wyboru Projektów w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 podpadałby, wbrew odmiennemu poglądowi wyrażonemu przez Sąd I instancji, pod stan zaistniały w niniejszej sprawie. Zarzut postawiony w pkt 1c petitum skargi kasacyjnej tego nie czyni, ograniczając się do ogólnikowego wskazania na "przepisy ETAP I – PRESELEKCJA...".

Nie jest zasadny zarzut sformułowany w pkt 1d petitum skargi kasacyjnej. W zarzucie tym wskazano, iż Sąd I instancji, naruszając art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. pominął obrazę w postępowaniu administracyjnym pkt V. 14., V.

22. i V. 22 Procedury Odwoławczej (w związku z art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz pkt 53 Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie jednolitego systemu zarządzania i monitorowania projektów indywidualnych z dnia 22 stycznia 2010 r. - wobec nierozpatrzenia i braku oceny przez Komisję Odwoławczą - załączonego do protestu Programu Rewitalizacji obszarów powojskowych na lata 2005-2020. Sąd I instancji słusznie zauważył, iż przewidziana w pkt 53 powołanych Wytycznych możliwość uzupełniania lub poprawiania dokumentacji projektu indywidualnego w przypadku negatywnego rezultatu oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie została dopuszczona przez Wytyczne, ale tylko na warunkach ustanowionych przez IZ (czyli instytucję zarządzającą). Wprowadzenie określonych rozwiązań pozostawione zostało zatem uznaniu instytucji zarządzającej i nie może być podstawą wnioskowania o braku legalności zachowania Komisji Odwoławczej w niniejszej sprawie. Z podanych już względów nie można podzielić również zarzutu sformułowanego w pkt 3 skargi kasacyjnej (oceny tej nie zmienia słuszne podniesiony przez skargę kasacyjną brak wyłaniania projektu indywidualnego w drodze konkursu, co nie stało jednak w sprzeczności z koniecznością stosowania w sprawie Kryteriów Wyboru Projektów w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013). Powracając do omawiania zarzutu z pkt 1c skargi kasacyjnej stwierdzić wypada, iż nieuprawniony jest też pogląd skargi kasacyjnej o możliwości zakwestionowania działania Komisji Odwoławczej w świetle wskazanych przez skargę kasacyjną przepisów Procedury Odwoławczej. O wymogu rozpatrzenia przez Komisję Odwoławczą, dołączonego dopiero do protestu - aktualnego Programu Rewitalizacji obszarów powojskowych nie świadczy w szczególności treść pkt V. 14 Procedury Odwoławczej skoro dotyczy on zupełnie odmiennej kwestii, tj. możliwości wzywania do składania pisemnych wyjaśnień. Prawa strony do oczekiwania, iż dołączony dopiero do protestu Projekt Rewitalizacji winien determinować kształt rozstrzygnięcia Komisji Odwoławczej, nie tworzy też pkt V. 20 Procedury Odwoławczej (mówi on przecież wyłącznie o zasadzie związania Komisji Odwoławczej zakresem protestu). Z kolei z pkt V. 22 Procedury Odwoławczej wynika, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tylko tyle, iż Komisja Odwoławcza ma zająć się oceną (kontrolą), czy dokonane uprzednio sprawdzenie zgodności złożonego wniosku z kryteriami wyboru projektu zostało przeprowadzone w sposób właściwy (czy złożony protest był zasadny) i tylko w tym wymiarze, a nie jako dopuszczenie możliwości korekty wniosku (jego załączników) w trakcie postępowania odwoławczego należy rozpatrywać zwrot "na podstawie zebranych informacji i dokumentacji".

Odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej, sformułowanego "z ostrożności procesowej" (pkt 4 petitum tego środka odwoławczego), należy podnieść, że i on nie prowadzi do konieczności wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Zawarta w jego (tj. zarzutu) uzasadnieniu polemika z wyrwanym z kontekstu stwierdzeniem Sądu I instancji "bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia pozostaje ocena organu dokonana z punktu widzenia zgodności z kryterium nr 3 tj. zgodności z wytycznymi w tym zakresie", nie przystaje w ogóle (niezależnie od zagadnienia wystarczalności sformułowania wniosku o negatywnej ocenie projektu w świetle innego kryterium zastosowanego również w postępowaniu administracyjnym, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji) do wykazywania, że przedstawiony przy składaniu wniosku Program Rewitalizacji (wynikający z uchwały Nr XXI/198/2004 z dnia 26 marca 2004 r.) spełnia wymagania "Wytycznych z dnia 28 września 2009 r. w zakresie opracowywania programów umożliwiających ubieganie się o wsparcie w ramach Inicjatywy JESSICA oraz Działania 4.2 W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013" (do czego zmierzał przecież zarzut sformułowany w petitum skargi kasacyjnej).

Skarga kasacyjna nie przedstawiła, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacji skutecznie podważającej w omawianym zakresie szeroko uzasadnionego stanowiska zaprezentowanego w rozstrzygnięciach zapadłych w postępowaniu administracyjnym. Nie sposób też nie zauważyć, że powoływane w rozstrzygnięciach zapadłych w toku postępowania administracyjnego kryterium nr 3 nie dotyczyło badania Programu Rewitalizacji wraz ze Studium Wykonalności, a tylko samego Programu Rewitalizacji.

Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego ma swą podstawę w art. 204 pkt 1 p.p.s.a.