Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 23 października 2013 r., sygn. akt II GSK 889/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r., po rozpatrzeniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2010, oddalił skargę.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

W dniu 14 maja 2010 r. [...] złożył do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w [...] wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej oraz uzupełniającej płatności podstawowej na rok 2010. W treści wniosku o przyznanie płatności zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 94,72 ha.

W dniu [...] września 2010 r. w gospodarstwie wnioskodawcy - po uprzedniej wizytacji w terenie pomiędzy [...] a [...] lipca 2010 r. oraz [...] i [...] września 2010 r., podczas której wykonano fotografie kontrolowanych obszarów i szkice ze wskazaniem miejsc wykonania fotografii - przeprowadzono kontrolę gospodarstwa metodą foto. W wyniku tej kontroli stwierdzono nieprawidłowości na działkach:

1. - D/D1 (JPO/UPO) - pow. zadeklarowana 2,25 ha – stwierdzona 1,75 ha,
2. - E/E1 (JPO/UPO) - pow. zadeklarowana 17,00 ha – stwierdzona 16,36 ha,
3. - G/G1 (JPO/UPO) - pow. zadeklarowana 17,50 ha – stwierdzona 15,20 ha,
4. - H (JPO) - pow. zadeklarowana 28,94 ha – stwierdzona 30,12 ha,
5. - H1 (UPO) - pow. zadeklarowana 28,94 ha – stwierdzona 30,12 ha,
6. - J (RS) - pow. zadeklarowana 2,54 ha – stwierdzona 1,77 ha.

W dniach [...] i [...] lutego 2011 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzona została przez ARiMR kolejna kontrola na miejscu, podczas której ponownemu pomiarowi poddano zadeklarowane w wariancie S02d02 działki rolne G i H. W wyniku kontroli stwierdzono na działkach:

1. - G (JPO, orzech włoski) - pow. zadeklar. 17,50 ha – stwierdz. 15,25 ha – JPO, ugór,
2. - G1 (UPO, orzech włoski) - pow. zadeklar. 17,50 ha – stwierdz. 15,25 ha – JPO, ugór,
3. - H (JPO, orzech włoski) - pow. zadeklar. 28,94 ha – stwierdz. 29,70 ha – JPO, orzech,
4. - H1 (JPO, orzech włoski) - pow. zadeklar. 28,94 ha – stwierdz. 12,68 ha – UPO, orzech włoski.

Poza pomiarem powierzchni uprawnionej do przyznania płatności na ww. działkach rolnych, podczas kontroli inspektorzy terenowi - z uwagi na rodzaj deklarowanej rośliny uprawnej, obowiązani do ustalenia istniejącej na działkach obsady orzecha włoskiego - ustalili, że wynosiła ona w przypadku:

1. - działki G - 77 sztuk na obszarze 15,25 ha, co oznacza, że istniejąca w dniu kontroli obsada orzecha włoskiego na tej działce wyniosła 5 szt./ha powierzchni; z uwagi na fakt, iż wymagana minimalna obsada wynosi 75 szt./ha - zakwalifikowano działkę jako użytkowaną w postaci ugoru;
2. - działki H - 617 sztuk na obszarze 29,70 ha, co oznacza, że istniejąca obsada wyniosła 21 szt./ha, przy czym w środkowej części tej działki, w międzyrzędziach, stwierdzono ściernisko po uprawie pszenicy.

W dniu [...] marca 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo wnioskodawcy wyjaśniające, iż stwierdzone braki w uprawie orzecha włoskiego spowodowane są w głównej mierze niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, ludzką kradzieżą oraz obecnością leśnej zwierzyny, z których to powodów już ośmiokrotnie uzupełniano obsadę oraz informowano właściwe koło łowieckie. Do pisma dołączono składane sukcesywnie do koła łowieckiego DROP prośby o oszacowanie strat powstałych w wyniku obecności zwierzyny (w tym pismo z [...] lipca 2010 r. oraz [...] lutego 2011 r.) oraz rejestr działalności rolnośrodowiskowej dokumentujący prowadzone na gruntach działania agrotechniczne, w tym ostatnio przeprowadzoną w dniach 27-28 lipca 2010 r. uprawę borną talerzową i dosadzanie na działkach rolnych użytkowanych jako uprawa orzecha włoskiego (H i G).

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał [...] płatność na rok 2010 w wysokości 48.131,76 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej – wynikającej z pomniejszenia tej płatności o kwotę 3.406,27 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości – oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości 11.422,07 zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR w ciągu 3 kolejnych lat.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji I instancji.

Decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, ze zm.), § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE. L. 09.316.65).

Organ II instancji szczegółowo ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ II instancji uzasadniając decyzję wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miały ustalenia kontroli przeprowadzonych w gospodarstwie Producenta [...] września 2010 r. oraz [...] i [...] lutego 2011 r., podczas których weryfikacji poddano działki rolne deklarowane do płatności JPO i UPO. Kontrola przeprowadzona [...] września 2010 r., której wyniki w odniesieniu do stwierdzonej powierzchni działek rolnych organ l instancji uwzględnił przy wydaniu decyzji, jak również uzupełniająco przeprowadzona w dniach [...] i [...] lutego 2011 r. kolejna kontrola - w ramach której koniecznym było ustalenie istniejącej na działkach G i H obsady drzew orzechowych (która wyniosła 5 sztuk/ha w przypadku pierwszej działki oraz 21 sztuk/ha w przypadku drugiej z działek) - odbyła się zgodnie z wymogami określonymi w ww. rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1122/2009.

Organ zwrócił uwagę na szczegółowo udokumentowane ustalenia inspekcji terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego - poza starannie wyrysowanym szkicem z pomiaru obu działek rolnych, stanowiącym załącznik do raportu oraz licznymi fotografiami kontrolowanych obszarów, w załączniku nr 2 przedstawiono stwierdzone ilości sadzonek w poszczególnych rzędach, z czego w sposób niebudzący wątpliwości można stwierdzić, iż wymagana obsada drzewek na ww. działkach rolnych była zdecydowanie zbyt niska, a uprawa w dniu kontroli (i to zarówno tej przeprowadzonej w lutym 2011 r., kiedy obliczono obsadę, jak i przeprowadzonej we wrześniu 2010 r.), była w nieodpowiednim stanie agrotechnicznym, gdzie np. rzędy, w których winny znajdować się sadzonki orzecha włoskiego były silnie porośnięte roślinnością "zagłuszającą" prowadzoną uprawę, co w znaczny sposób utrudniało, czy wręcz uniemożliwiało dalszy rozwój i wzrost sadzonek. Ustalenia z obu kontroli wskazały dodatkowo na uprawę pszenicy w środkowej części działki H1, której ustalona powierzchnia wyniosła 12,68 ha i została ona zakwalifikowana do UPO.

Organ II instancji stwierdził, że w świetle przepisów warunkujących przyznanie Uzupełniającej Płatności Obszarowej, w tym ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r., zgodnie z którym płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw objęte są m.in. uprawiane w plonie głównym orzechy włoskie, których liczba na hektar gruntów objętych wnioskiem nie może być mniejsza niż 75 sztuk, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...], uznając wyniki kontroli na miejscu z 9 i 10 lutego 2011 r. za obowiązujące, zasadnie odmówił przyznania płatności UPO na działkach rolnych G1 i H1.

Zasadnie również, uwzględniając ustaloną różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną dla działek D1 i E1 organ I instancji odmówił takich płatności dla tych działek, bowiem ustalony stopień nieprawidłowości w grupie upraw UPO wyniósł 60,9288 % - w związku z czym, zgodnie z art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, gdy różnica ta przekracza 50 %, płatność zostaje odmówiona, a rolnika wyklucza się z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym. Z tego powodu nałożona na Producenta sankcja wyniosła 11.422,07 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie [...] wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor [...] Oddziału ARiMR wniósł o jej oddalenie, w uzasadnieniu odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi.

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd I instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, nie istnieją bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego lub uchybia przepisom postępowania w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd I instancji po analizie przepisów prawa dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie organy ARiMR prawidłowo ustaliły stan faktyczny.

Sąd zauważył, że stwierdzona w trakcie kontroli na miejscu działek G i H w dniach [...] i [...] lutego 2011 r. obsada orzecha włoskiego wynosiła na działce G - 5 szt./ha powierzchni (77 sztuk na obszarze 15,25 ha), a na działce H - 21 szt./ha (617 sztuk na obszarze 29,70 ha). Zasadnie zatem organy ARiMR uznały, że obsada ta w sposób rażący odbiega od wymaganej, minimalnej obsady dla uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, tj. 75 szt./ha. Uwzględniając taką obsadę i stan uprawy na działce G (udokumentowany licznymi fotografiami) zasadnie zakwalifikowano tę działkę jako użytkowaną w postaci ugoru, natomiast na działce H, w jej części środkowej, w międzyrzędziach, stwierdzono uprawę pszenicy o powierzchni 12,68 ha.

Sąd przywołując przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 marca 2009 r., - w myśl którego płatność uzupełniająca do powierzchni upraw orzecha włoskiego przysługuje, w przypadku gdy liczba drzew orzechowych lub sadzonek tych drzew na hektar gruntów rolnych objętych wnioskiem o przyznanie tej płatności jest nie mniejsza niż 75 – organ ARiMR nie mógł orzec inaczej niż odmówić płatności uzupełniającej do uprawy orzecha włoskiego.

Sąd podzielił stanowisko skarżącego, iż w sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, które dawałyby możliwość uchylenia się na podstawie art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 od negatywnych skutków niedotrzymania warunków upraw – bowiem tzw. wypady (braki) w obsadzie drzewek z powodów atmosferycznych lub działania dzikiej zwierzyny nie stanowią przypadków wystąpienia siły wyższej. Niemniej jednak, w ocenie Sądu I instancji, organ administracyjny zasadnie wskazywał na obowiązek skarżącego dbałości o stan upraw i ograniczenia możliwości wypadów przez np. okrywanie drzewek i grodzenie działki. Bezwzględny wymóg utrzymywania minimalnej obsady (co wynika z nakazu zmniejszenia 100% płatności w razie braku takiej obsady) wskazuje na zasadność utrzymywania wyższej obsady, właśnie ze względu na występujące z przyczyn naturalnych ubytki.

Sąd I instancji odnosząc się do argumentacji skarżącego, wskazującej na jego dbałość o stan plantacji, stwierdził, iż decyzja z [...] lipca zezwalająca skarżącemu na zastosowanie sadzonek wyprodukowanych bez użycia metody ekologicznej do dosadzenia orzecha włoskiego, świadczyć może o świadomości skarżącego o niedostatecznej obsadzie drzewek na plantacji – co potwierdziła kontrola jednostki certyfikującej w dniu [...] lipca 2010 r.

Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów skargi, iż organ ARiMR nie uwzględnił faktu, że jednostka certyfikująca w lipcu 2010 r. nie stwierdziła uchybień w prowadzonych uprawach, uznał, iż organ administracyjny prawidłowo stwierdził, że jednostka certyfikująca dokonuje kontroli ekologicznych metod prowadzenia uprawy i nie zastępuje ona kontroli wykonywanych przez Agencję.

Sąd I instancji odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez nieprawidłowe zebranie i ocenę materiału dowodowego uznał, że zarzuty te nie są zasadne. W ocenie WSA materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a jego ocena została dokonana przez organ odwoławczy z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc się do ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach [...] a [...] kwietnia 2011 r., podczas której stwierdzono dosadzenie drzewek do wymaganej minimalnej ilości, Sąd I instancji uznał, iż organ zasadnie stwierdził, że ta okoliczność nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie płatności za rok 2010, bowiem nie obrazuje ona stanu upraw na tych działkach w roku 2010.

II

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył [...] i wniósł o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Wnoszący skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. 1) przepisów prawa materialnego:
2. a) przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, polegającym na ich niezastosowaniu, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie wbrew twierdzeniom organu I instancji spełnione zostały wszystkie wymogi uprawniające do uzyskania płatności za rok 2010,
3. b) przepisu art. 7 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym oraz art. 27 rozporządzenia nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, polegającym na ich błędnej wykładni, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie wbrew stanowisku Sądu I instancji Jednostka Certyfikująca nie potwierdziła naruszenia zasad prowadzenia uprawy sadowniczej w gospodarstwie skarżącego,
4. c) przepisu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, polegające na jego naruszeniu poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż uzupełnianie w pierwszym możliwym terminie obsady orzecha włoskiego nie jest utrzymaniem minimalnej obsady orzecha włoskiego;
5. 2) przepisów postępowania:
6. e) przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 77 § 1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na ustaleniu przez Sąd I instancji stanu faktycznego niezgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem, tj. uwzględnieniu, iż kontrole na miejscu gospodarstwa rolnego prawidłowo określiły powierzchnię uprawnioną do płatności mimo stwierdzenia wymaganej prawem ilości sadzonek po uzupełnieniu plantacji orzecha włoskiego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zarzuty kasacyjne oparte są na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów procesowych, które w ocenie skarżącego zostały naruszone, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., polegającym na ustaleniu przez Sąd stanu faktycznego niezgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem.

Zarzut ten nie jest zasadny.

Przede wszystkim należy podnieść, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, albowiem sąd jedynie bada legalność zaskarżonej decyzji, w tym ocenia prawidłowość ustalenia stanu faktycznego przez organ.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji przyjął, iż ustalenie stanu faktycznego było przeprowadzone prawidłowo, bez naruszenia przepisów procesowych.

Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się obszernie do zarzutów skarżącego podniesionych w skardze (tożsamych z zarzutem kasacyjnym) i wskazał dlaczego nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi.

Okoliczność, że wyrażone przez Sąd pierwszej instancji stanowisko co do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego nie zadawala skarżącego nie może samo przez się prowadzić do uznania, że wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Zarzut naruszenia przez sąd administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny wówczas, kiedy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera niezbędnych elementów, sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna wyroku, a w szczególności nie zawiera stanowiska co do przyjętego przez sąd stanu faktycznego.

Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone w sposób zgodny z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego należy podkreślić, iż zarzuty te sprowadzają się do tego, iż zdaniem skarżącego nie było podstaw do odmowy przyznania mu płatności na rok 2010 z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, albowiem podjął skuteczne działania zmierzające do utrzymania wymaganej obsady drzew.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje je również za nieuzasadnione.

Skarżący podnosi, iż brak było podstaw do przyjęcia, iż nie zostały spełnione wszystkie wymogi uprawniające do uzyskania płatności na rok 2010, a więc niezasadnie pozbawiono go płatności – co uzasadniało zarzut naruszenia tak przez organy, jak i WSA art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego.

Z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) wynika, iż rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności i wymagania te są przestrzegane przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności.

Skarżący nie kwestionuje, iż podczas kontroli w lipcu 2010 r. jednostka certyfikująca przeprowadzając kontrolę stwierdziła, że na 41,50 ha nie była zachowana wymagana przepisami obsada na ha w ramach uprawy sadowniczej.

Skarżący również nie kwestionuje, że kolejne kontrole stwierdziły brak wymaganej obsady. Zdaniem skarżącego mimo iż, starał się uzupełnić braki obsady drzew te starania nie zostały tak przez organy, jak i Sąd I instancji uwzględnione.

Sąd w oparciu o udokumentowane szkicami i licznymi fotografiami kontrole przeprowadzone przez ARiMR (w lipcu i wrześniu 2010 r. a następnie w lutym 2011 r.) uznał, iż organ prawidłowo ustalił niewłaściwy stan agrotechniczny działek G i H, na których rzędy, w których powinny znajdować się sadzonki orzecha były silnie porośnięte roślinnością "zagłuszającą" i w ocenie Sądu tak zebrana dokumentacja w sposób jednoznaczny potwierdza niewłaściwy stan upraw.

Sąd I instancji również prawidłowo w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że wobec braku wymaganej minimalnej obsady orzecha włoskiego na działkach G1 i H zasadnie odmówiono skarżącemu płatności uzupełniającej do tych działek.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym. Sąd pierwszej instancji odnosząc się do tego zarzutu podniesionego w skardze, prawidłowo w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjął, iż jednostka certyfikująca w lipcu 2010 r. dokonała kontroli ekologicznych metod prowadzenia upraw, co wynika z art. 7 ust. 1 ww. ustawy. Wyniki takich kontroli są uwzględniane przy podejmowaniu decyzji o płatnościach (art. 17 ust. 3 ustawy). W niniejszej sprawie zostało to również wzięte pod uwagę - bo jak wynika z zaskarżonej decyzji jednostka certyfikująca stwierdziła w dniu 15 lipca 2010 r. brak wymaganej obsady roślin w ramach uprawy sadowniczej na 41,50 ha.

Reasumując powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, nie są oparte na uzasadnionych podstawach, co skutkowało jej oddaleniem.

Z tych też powodów Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił a o kosztach orzekł z mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a.