Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1412/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę Wyższej Szkoły [...] w W. na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany w budżecie miasta z następującym uzasadnieniem.
Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 4, pkt 9 lit. d ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity z 2001 r., Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) Rada Miasta w dniu [...] lutego 2009 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zmian w budżecie miasta [...] W. na 2009 r., w której w jej paragrafie 1 w pkt 4 dokonała zmian w budżecie po stronie wydatków miasta [...] W. na 2009 r. zgodnie z załącznikiem nr 4 do uchwały, w części B dotyczącym spisu zadań inwestycyjnych ogólnomiejskich, w dziale 921 - Kultura i ochrona dziedzictwa narodowego, w podrozdziale 92108 - Filharmonie, orkiestry, chóry i kapele dokonała zwiększenia po stronie wydatków o kwotę 15.650.000,00 zł, tj. z kwoty 0 zł do kwoty 15.650.000,00 zł tytułem "Nabycia nieruchomości położonej przy ulicy G. z przeznaczeniem na siedzibę Orkiestry [...]".
Pismem z 25 marca 2009 r. (data wpływu do Urzędu Miasta – potwierdzona prezentatą Biura Rady Miasta [...] W.), załączonym do skargi, Wyższa Szkoła [...] w W. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 oraz art. 101a ust. 1 ustawy z o samorządzie gminnym, którym według wnioskodawczyni uchwała była dotknięta. Wnioskodawczyni wniosła o zaniechanie wykonania uchwały Rady Miasta z [...] lutego 2009 r. w terminie 7 dni od daty otrzymania przez organ wezwania. Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Następnie pismem z 22 maja 2009 r. Wyższa Szkoła [...] ponownie wezwała Radę Miasta w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia stanu naruszenia prawa spowodowanego podjęciem przez Radę Miasta uchwały z [...] lutego 2009 r. w sprawie zmian w budżecie Miasta [...] W. na 2009 r. w części określonej w § 1 w punkcie 4 z tożsamą argumentacją jak w wezwaniu z dnia 25 marca 2009 r. Rada Miasta ponownie nie zajęła stanowiska w sprawie.
W dniu 30 czerwca 2009 r. Wyższa Szkoła [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie zmian w budżecie Miasta [...] W. na 2009 rok. Skarżąca, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zarzuciła uchwale naruszenie art. 61 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucając skargę wskazał, że art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., ustanawia zasadę, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto z relacji terminów wskazanych w art. 53 § 2 p.p.s.a., wynika że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, pomimo że sprawa udzielenia odpowiedzi jest nadal otwarta. Na poparcie tego stanowiska Sąd I instancji powołał się na uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/2007 wynika, że skarga oparta na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest wniesiona w terminie zarówno wtedy gdy złożono ją w terminie 30 dni od udzielenia negatywnej odpowiedzi na wezwanie jak i wówczas, gdy wniesiono ją w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, a przed upływem terminu do załatwienia wezwania, jeśli organ nie uwzględnił wezwania.
W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła do Rady Miasta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 25 marca 2009 r., na które to wezwanie nie udzielono skarżącej odpowiedzi. Zatem termin 60 dni do złożenia skargi do Sądu upływał w dniu 25 maja 2009 r., a skarga został wniesiona do Sądu w dniu 30 czerwca 2009 r. Sąd stwierdził również, że kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 22 maja 2009 r. nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi.
Wyższa Szkoła [...] powołując się na art. 170 § 1 oraz 176 p.p.s.a. złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia w której wniosła o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania: tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wezwanie z dnia 25 marca 2009 r. stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podczas gdy pismo to – jak wynika z jego petitum zawartym w pkt. 1 – stanowi jedynie wezwanie do zaniechania wykonania uchwały, które to naruszenie Sądu I instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu wnosząca skargę kasacyjną powtórzyła argumentację zawartą w petitum.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Są to elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej, których pozbawiona – nie może zostać skutecznym środkiem wzruszenia orzeczenia.
Ustawodawca zawarł w ustawie procesowej również postanowienia dotyczące zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (sądowoadministracyjnego), której przesłanki są wymienione w zamkniętym katalogu w § 2. Granice skargi kasacyjnej są z kolei wyznaczane przez treść przytoczonych podstaw kasacyjnych. Zarzuty muszą być tak sformułowane, aby ich zakres nie budził wątpliwości. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej, ich uzupełniania, formułowania domysłów co do tego, o naruszenie jakiego to przepisu mogło chodzić w świetle wywodów skargi kasacyjnej, jak też stawiania hipotez w zakresie uzasadnienia postawienia obrazy danego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 741/05, Lex nr 201531; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt I FSK 383/05, Lex nr 18517; wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 2574/05, Lex nr 173331; wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2005 r. sygn. akt I FSK 4/05, Lex nr 173353; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1436/04, Lex nr 23857 i wiele innych).
Z tego względu zarzuty muszą wskazywać, jaki konkretnie przepis prawa został naruszony z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz w jakiej formie. W sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jej autor zobligowany jest nadto do wskazania okoliczności uzasadniających twierdzenie o istotnym wpływie uchybienia procesowego na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podstawami skargi kasacyjnej mogą być naruszenia dwojakiego rodzaju:
- - naruszenie prawa materialengo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub
- - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przenosząc uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przepisem, którego naruszenie wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji, był art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Należy stwierdzić, że adresatem normy prawnej zawartej w tym przepisie jest wnoszący skargę kasacyjną a nie sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie. Jakkolwiek zatem przepis ten należy do grupy przepisów zawierających normy procesowe, to jednak nie mógł on zostać naruszony przez Sąd I instancji.
Oddalenie albo odrzucenie skargi przez sąd I instancji jest bowiem konsekwencją zastosowania przez ten sąd innych przepisów postępowania sądowego. Niewskazanie w skardze kasacyjnej żadnego z tych innych przepisów uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadanie, czy przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia naruszono przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi.
Ponadto należy wskazać, że z treści skargi kasacyjnej nie wynika, aby wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenia innych przepisów prawa procesowego bądź materialnego. Nie jest jednak rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, związanego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), domyślanie się, jakie były rzeczywiste intencje strony wnoszącej skargę kasacyjną, a tym bardziej domniemywanie ewentualnych zarzutów.
Wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił tę skargę na podstawie art. 184 p.p.s.a.