Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 454/08 oddalił skargę Gminy Miasta Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu z budżetu państwa niepobranych dochodów.
Wnioskiem z dnia 19 lipca 2001 r. Miasto Z. wystąpiło do Ministra Finansów o zwrot utraconych dochodów w podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wniosku podano, że utrata dochodów w tego tytułu wynika ze zwolnienia z podatku od nieruchomości T. Parku Narodowego (dalej: TPN). Obowiązek dokonania takiego zwolnienia wynikał z zapisu zawartego w art. 14 ust. 13 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.). Jako podstawę prawną żądania zwrotu z budżetu państwa tej kwoty wskazano art. 14 ust. 13a ustawy o ochronie przyrody.
Orzekając w sprawie na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Finansów decyzją z dnia [...] września 2006 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], którą postanowił przyznać Gminie Z. kwotę w wysokości [...] zł z tytułu rekompensaty dochodów utraconych w 2001 r. w związku ze zwolnieniem TPN z podatków i opłat oraz odmówił przyznania rekompensaty w pozostałej części. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że ustalając wysokość rekompensaty uwzględnił przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.), jak i dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dla obrębu [...] Z. Organ zauważył, że decyzja Starosty T. zatwierdzająca operat ewidencyjno-kartograficzny założenia ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] została wydana w dniu [...] lipca 2001 r. i stała się ostateczna w dniu 24 sierpnia 2001 r., uznał jednak, że nie wprowadziła ona żadnych zmian dotyczących gruntów, budynków i budowli TPN położonych na terenie Gminy Z. Fakt ten został potwierdzony przez Dyrektora TPN.
Kierując się danymi zawartymi w założonej ewidencji, Minister Finansów ustalił wysokość utraconych przez budżet Gminy dochodów z tytułu podatku do nieruchomości w okresie marzec - grudzień 2001 r. Podkreślił, że Gmina nie mogła uzyskać wyższej rekompensaty z tytułu utraconych dochodów z podatku do nieruchomości w okresie marzec - sierpień 2001 r. tylko dlatego, że w tym okresie nie istniała ewidencja, o której mowa w Prawie geodezyjnym i kartograficznym. Charakter ewidencji funkcjonującej przed lipcem 2001 r. nie miał w ocenie organu rozstrzygającego znaczenia przy ustalaniu rekompensaty należnej Gminie Z. Minister Finansów ustalił bowiem wysokość rekompensaty, uwzględniając dane zawarte w dokumentach urzędowych, tj. ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 432/07 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2006 r. Sąd podał m.in., że Minister Finansów nie podjął wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym organ naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. W szczególności Sąd podał, że analiza porównawcza dostępnych w Starostwie Powiatowym w Z. danych wynikających z klasyfikacji gruntów, określonej w katastrze austriackim i kompleksowej klasyfikacji z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku oraz danych zawartych w zatwierdzonym decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. operacie ewidencyjno-kartograficznym była niezbędna dla dokonania prawidłowego wyliczenia kwoty rekompensaty przysługującej Gminie Z. Za niewystarczające Sąd uznał oparcie rozstrzygnięcia w tym zakresie jedynie na informacji uzyskanej z TPN, z której wynikało, iż w okresie od marca do grudnia 2001 r. nie zaszły żadne zmiany w stanie posiadania TPN gruntów, budynków i budowli znajdujących się w obrębie [...] - Z. Zdaniem Sądu ocena taka jest tym bardziej uzasadniona, że jak wynika z protokołu z czynności sprawdzających inspektora kontroli skarbowej, ewidencja gruntów prowadzona przez TPN w oparciu o Księgę ewidencji gruntów w lasach państwowych określała użytki wprowadzając własne nazewnictwo. Ewidencja ta nie miała powiązań z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez Starostę T. i nie zawierała symboli klasyfikacji gruntów.
Orzekając na skutek złożonej przez Ministra Finansów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 348/07 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż dla prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie niezbędne jest zajęcie stanowiska, czy do klasyfikacji gruntów położonych w obrębie [...], znajdujących się na terenie TPN, dla okresu czasu wskazanego we wniosku, należy wykorzystać dane dotyczące tych gruntów zawarte w zatwierdzonym decyzją Starosty T. z [...] lipca 2001r., operacie opisowo - kartograficznym ewidencji gruntów i budynków, czy też należy dokonać podzielenia okresu czasu objętego wnioskiem na dwa podokresy, do których należałoby zastosować dane dotyczące klasyfikacji gruntów i budynków wywodzące się z różnych źródeł prawa.
Sąd zaznaczył, iż rozstrzygnięcie tej kwestii pozwoli ustalić, czy w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przez organ administracji publicznej zasad określonych w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.
Oddalając skargę po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podał, że według Gminy Z., do chwili gdy decyzja o zatwierdzeniu operatu opisowo - kartograficznego ewidencji gruntów i budynków nie stała się ostateczna, dla klasyfikacji gruntów i budynków w celu ustalenia wysokości rekompensaty należało przyjmować dane zawarte w innych dokumentach niż ww. operat, w szczególności mieć na uwadze dane zawarte w katastrze austriackim i klasyfikacji z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała treść art. 2 ust 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) w brzmieniu wskazującym na ewidencję gruntów i budynków, jako dokument rozstrzygający o klasyfikacji gruntów oraz art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), zgodnie z którym, podstawą do wymiaru podatków winny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że poza sporem w sprawie jest, że ewidencja gruntów i budynków obrębu [...] - Z. w rozumieniu przepisu art. 20 w zw. z art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, powstała w oparciu o decyzję Starosty T. z dnia [...] lipca 2001 r., uprawomocnionej w dniu 24 sierpnia 2001 r. We wcześniejszym okresie obręb [...] - Z. takiej ewidencji nie posiadał ani w oparciu o Prawo geodezyjne i kartograficzne, ani w oparciu o dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), ani też w oparciu o dekret z dnia 24 września 1947 r. o katastrze gruntowym i budynkowym (Dz. U. Nr 61 poz. 344).
Sąd podał, że zgodnie z ustaleniami organu, opartymi na informacjach Starosty T., zawartymi w pismach z 10 sierpnia 2006 r. i 5 września 2006 r., przed założeniem ewidencji decyzją Starosty T. z dnia [...] lipca 2001r., dla gruntów leżących w granicach TPN funkcjonowała w postaci szczątkowej, niespełniająca wszystkich wymogów stawianych przed ewidencją gruntów i budynków - dokumentacja katastru austriackiego. Była też kompleksowa klasyfikacja gruntów z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Dokumenty te były między innymi podstawą do założenia ewidencji gruntów i budynków dla obrębu [...] Z. - decyzją z dnia [...] lipca 2001r. Założenie powyższej ewidencji nie spowodowało żadnych zmian w stanie posiadania TPN, o czym świadczy pismo Dyrektora TPN z dnia 8 lutego 2006 r. oraz protokół z kontroli doraźnej przeprowadzonej przez Regionalną Izbę Obrachunkową w K. w dniu [...] sierpnia 2005 r. Wobec powyższego, ustalenie organu, iż dla wyliczenia rekompensaty nie można odmiennie traktować tych samych gruntów przed i po wydaniu decyzji starosty z dnia [...] lipca 2001 r., Sąd uznał za prawidłowe.
Decyzja Starosty T. zatwierdzająca operat opisowo - kartograficzny założenia ewidencji obrębu [...] Z. w rzeczywistości zatwierdzała opisany w niej stan istniejący w TPN bez dokonywania czynności zmieniających.
Sąd pierwszej instancji za niezasadny uznał zarzut skarżącej, iż konstytutywny charakter decyzji Starosty T. z dnia [...] lipca 2001 r. przesądzał o potrzebie podziału okresu objętego wnioskiem o wypłatę rekompensaty na dwa podokresy - sprzed i po wydaniu tej decyzji, a także zarzut naruszenia § 42 ust. 2, § 43, § 82 i § 83 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) stwierdzając, że co innego było przedmiotem zaskarżonej decyzji, a charakter decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. nie przesądził o wymiarze rekompensaty należnej Gminie Z. w niniejszej sprawie.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, postępowanie organu było prowadzone z należytą starannością i nacechowane wszechstronnym wyjaśnieniem sprawy, zaś zastosowanie prawa materialnego jak i procesowego nie budziło zastrzeżeń. Wobec powyższego, żądanie przyznania skarżącej przez organ wyższej rekompensaty, nie było według Sądu zasadne w świetle ustaleń organu i przepisów wówczas obowiązujących.
Od powyższego wyroku Gmina Miasto Z. złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i o uchylenie decyzji ministra Finansów w zaskarżonej części oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie prawa materialnego, a w szczególności;
- - błędną wykładnię i niezastosowanie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.
Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) oraz § 42 i § 43 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, polegające na uznaniu, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, założonej dla obrębu [...] z dniem 24 sierpnia 2001 r. powinny stanowić podstawę wymiaru podatków również przed tym dniem,
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a w szczególności;
- - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przez oddalenie skargi Gminy mimo, iż skarżący wykazał, że ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Finansów były błędne przez bezpodstawne uznanie, że przeznaczenie gruntów położonych w T. Parku Narodowym nie uległo przez cały 2001 r. żadnej zmianie, a zwłaszcza, że nie uległa zmianie ich klasyfikacja.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że Sąd pierwszej instancji przyznał wprawdzie, iż decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2001r. miała charakter konstytutywny, ale uznał, iż ten fakt nie miał znaczenia dla wymiaru podatków. Takie stanowisko skarżący uznał za pozostające w wyraźnej sprzeczności z treścią art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z którym podstawę wymiary podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z faktem, że do dnia 24 sierpnia 2001 r. dla obrębu [...] nie było ewidencji gruntów i budynków, wnosząca skargę kasacyjną uznała, że dane pochodzące z niej nie mogły stanowić podstawy wymiaru podatków dla okresu wcześniejszego. Z powyższego strona wywiodła, że na podstawie art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 42 i § 43 Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, okres, za który Gmina domagała się rekompensaty, powinien zostać podzielony na dwa podokresy - przyjmując jako datę graniczną datę założenia ewidencji gruntów i budynków.
Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że przeznaczenie gruntów w TPN, a zwłaszcza ich klasyfikacja nie uległy żadnej zmianie. Na poparcie swoich twierdzeń przywołała uwagi i zastrzeżenia zgłoszone i uwzględnione przez Starostę T. przy zakładaniu operatu ewidencyjnego oraz jednoznaczne ustalenia, iż klasyfikacja prowadzona przez Park w oparciu o księgę ewidencji gruntów w lasach państwowych nie miała żadnego odniesienia do symboli klasyfikacji gruntów i w nie była powiązana z ewidencją gruntów i budynków.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Argumenty na poparcie swojego stanowiska przedstawił w uzasadnieniu pisma procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takiej regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie.
W niniejszej sprawie przedstawienie ogólnych uwag dotyczących podstaw kasacyjnych i granic ponownego rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jest konieczne, jeżeli zważyć konstrukcję skargi kasacyjnej.
W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w skardze kasacyjnej ograniczono się do powołania podstawy skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) oraz art. 151 p.p.s.a. Podstawa kasacyjna określona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, co w istocie oznacza jedynie, iż skuteczność zarzutów naruszenia przepisów postępowania zależna jest od wymienienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych jego zdaniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Naruszenia tych przepisów nie "powiązano" też z ewentualnymi naruszeniami przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dokonanymi przez Ministra Finansów, co ewentualnie pozwoliłoby na ocenę czy konkretne rozstrzygnięcie Sądu wynikło z wadliwie ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. należy zauważyć, że przepis ten dotyczy sposobu rozstrzygania przez Sąd pierwszej instancji, lecz nie reguluje wcześniejszego postępowania przed tym Sądem (por. art. 1 p.p.s.a.). Wobec tego dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez "oddalenie skargi Gminy mimo, iż skarżący wykazał, że ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Finansów były błędne (...)", musiałby towarzyszyć zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji odpowiednich przepisów postępowania dotyczących zaakceptowania przez ten Sąd błędnych ustaleń faktycznych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie wskazano naruszenia obowiązujących przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym pozwalających na ocenę, iż Sąd I instancji istotnie błędnie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Finansów.
Nadto w konsekwencji wskazanego braku i nieskutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie można skutecznie twierdzić, że nastąpiło naruszenie prawa materialnego, w sposób wskazany przez stronę skarżącą, tj. poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 42 i § 43 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, "polegające na uznaniu, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, założonej dla obrębu [...] z dniem 24 sierpnia 2001 r. powinny stanowić podstawę wymiaru podatków również przed tym dniem", tylko dlatego, że zdaniem skarżącej Gminy stan faktyczny sprawy był inny. Skarżąca twierdzi bowiem, że nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że przeznaczenie gruntów w TPN, a zwłaszcza ich klasyfikacja nie uległy żadnej zmianie.
Natomiast o tym, że było inaczej miały świadczyć uwagi i zastrzeżenia zgłoszone i uwzględnione przez Starostę t. przy zakładaniu operatu ewidencyjnego oraz ustalenia, że klasyfikacja prowadzona przez park w oparciu o księgę ewidencji gruntów w lasach państwowych nie miała żadnego odniesienia do symboli klasyfikacji gruntów i nie była powiązana z ewidencją gruntów i budynków. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej można jednoznacznie wywieść, że poprzez zarzut błędnej wykładni i niezastosowania art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 42 i § 43 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków skarżąca Gmina kwestionuje w istocie ustalony przez organ i przyjęty przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy. Powyższe wynika m.in. ze stwierdzenia skarżącej, że w sprzeczności z wyżej wskazanymi przepisami pozostaje stanowisko Sądu, zgodnie z którym, ustalenia faktyczne w sprawie zostały prawidłowo dokonane, w sposób właściwy zastosowano przepisy prawa oraz brak było podstaw prawnych do podzielenia okresu, za który Gmina domagała się rekompensaty na dwa podokresy.
Ze względu na to, że w rozpoznawanej sprawie nie został skutecznie podniesiony jedyny zarzut naruszenia prawa procesowego Sąd kasacyjny związany jest zaakceptowanymi i przyjętymi przez Sąd I instancji ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organy. Musi więc uznać te ustalenia za prawidłowe i na tej podstawie faktycznej ocenić zasadność naruszenia prawa materialnego. Wobec tak skonstruowanej skargi kasacyjnej, Sąd kasacyjny nie może wypowiadać się w kwestii prawidłowości oceny Sądu I instancji co do podstaw faktycznych ostatecznego wskazania wysokości rekompensaty z tytułu utraconych dochodów w związku ze zwolnieniem od podatków i opłat dla wnioskowanego okresu. W związku z powyższym za podstawę badania zarzutu naruszenia prawa materialnego należy przyjąć stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku.
W sprawie nie może być mowy o naruszeniu art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez jego niezastosowanie, ponieważ Sąd pierwszej instancji, związany wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprzednio rozpoznającego niniejszą sprawę co do prawidłowości zastosowania tego przepisu, kilkakrotnie powołał się na ten przepis podkreślając, że podstawą do wymiaru podatków winny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że nie ma regulacji, która wyłączałaby opodatkowanie lub powodowałaby zmianę charakteru podatku ze względu na brak ewidencji gruntów.
Sąd wskazał, że trudności związane z takim brakiem należało usuwać przy pomocy innych dokumentów, danych zawartych w ewidencjach, rejestrach prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów, zaś ustalenia pomocnicze nie powinny być sprzeczne z danymi z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków zaistniałej w roku podatkowym, przy ustaleniu, że założeniu ewidencji nie towarzyszyły zmiany dotyczące przeznaczenia gruntu. Powyższe rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należało uznać za trafne. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut błędnej wykładni art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, skoro Sąd zgodnie z literalną treścią tego przepisu wprost ten przepis zastosował. Kasator zaś nie wskazał jaka jego zdaniem powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 42 oraz § 43 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, pomijając kwestię braku dokładności we wskazaniu konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, którym uchybienie zarzucono, należy uznać za prawidłowe wskazanie przez Sąd pierwszej instancji, że treść ww. przepisów dotycząca zakładania ewidencji gruntów i budynków nie była w ogóle przedmiotem zaskarżonej decyzji, na co zwrócił również uwagę organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Przedmiotowa sprawa dotyczyła przecież przyznania rekompensaty z tytułu utraconych dochodów w związku ze zwolnieniem od podatków i opłat.
Z wymienionych powodów skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego oparto na art. 209 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).