Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 października 2013 r., sygn. akt II GSK 894/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 21 lutego 2012r., sygn. akt I SA/Bk 429/11, oddalił skargę A. Spółki z o.o. w M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2011 r., w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w H. przyznał A. Spółce z o.o. w M. (dalej: skarżąca) uzupełniającą płatność obszarową w pomniejszonej wysokości.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w uzasadnieniu wskazując, że zasady przyznawania płatności uzupełniających do powierzchni upraw traw na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz reguluje między innymi rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniająca oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326 ze zm., dalej: rozporządzenie MRiRW z 9 marca 2009 r.). Zgodnie z § 5 powołanego rozporządzenia płatność uzupełniająca do powierzchni upraw traw na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy przysługuje do powierzchni uprawy, z której pochodzą pasze objęte umowami lub deklaracjami dostaw, o których mowa w art. 14 i 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (Dz. Urz. UE Nr 61, str. 4 ze zm., dalej: rozporządzenie Komisji (WE) 382/2005).

Organ II instancji stwierdził również, że umowy i deklaracje dostaw wskazane w § 5 rozporządzenia z 9 marca 2009 r. oprócz elementów wymienionych w art. 14 i 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 powinny spełniać również pozostałe wymogi określone w Rozdziale 3. "Umowy i deklaracje dostaw", tj. zawarte w art. 16 i 17 tego aktu. W przypadku braku umów lub deklaracji dostaw na listach indykatywnych podlegających przekazaniu Prezesowi Agencji Rynku Rolnego, umowy lub deklaracje dostaw nie spełniają wszystkich wymogów określonych w Rozdziale 3. rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 i w związku z tym nie są umowami lub deklaracjami, na podstawie których można przyznać płatność, o której mowa w § 5 rozporządzenia z 9 marca 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalając skargę stwierdził, że istotą problemu w niniejszej sprawie jest ustalenie warunków, jakie musi spełnić wnioskodawca ubiegający się o przyznanie płatności uzupełniających do powierzchni upraw traw na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia z 9 marca 2009 r., bowiem zdaniem strony skarżącej obowiązek wynikający z art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 ciąży na podmiocie, który ubiega się o dopłaty do suszu, a nie wówczas, gdy podmiot ubiega się o dopłaty do upraw przeznaczonych na susz.

Sąd I instancji wskazał, że płatność, wynikająca z § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia MRiRW z 9 marca 2009 r., stanowi pomoc z tytułu przetwórstwa produktów sektora suszu paszowego przyznawaną przedsiębiorstwom zajmującym się przetwórstwem produktów tego sektora i przysługuje jedynie do powierzchni upraw traw na trwałych użytkach zielonych, przeznaczonych na susz paszowy, z której pochodzą pasze objęte umowami lub deklaracjami dostaw, o których mowa w art. 14 i art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005. Sąd I instancji podkreślił również, że przepisy tego rozporządzenia określają wymogi formalne umów i deklaracji dostaw na podstawie, których przyznawana jest pomoc z tytułu przetwórstwa produktów sektora suszu paszowego przedsiębiorstwom zajmującym się przetwórstwem produktów tego sektora. Brak jest jednak regulacji dotyczących procedury sporządzania przez przedsiębiorstwa umów i deklaracji dostaw oraz trybu ich przekazywania właściwym władzom.

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 382/2005, jak zauważył Sąd I instancji, jest jednak aktem bezpośrednio stosowanym w każdym państwie członkowskim i wywiera skutki bezpośrednie w stosunku do jednostek, bez potrzeby jego implementowania. Zgodnie z art. 17 powyższego rozporządzenia, przedsiębiorstwa przetwórcze i nabywcy pasz przeznaczonych do suszenia i/lub rozdrabniania, zobowiązane zostały do przekazywania Prezesowi Agencji Rynku Rolnego, najpóźniej do 15 dnia każdego miesiąca, list indykatywnych umów zawartych w poprzednim miesiącu, a w przypadku przedsiębiorstw które przetworzyły swoje zbiory – deklaracji dostaw sporządzonych w poprzednim miesiącu.

Sąd I instancji, stwierdził, że nie można się zgodzić z zarzutem strony skarżącej dotyczącym braku obowiązku przekazywania danych, wynikającym z art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005. Według Sądu, obowiązkiem przekazywania danych obarczona jest również spółka, która jak wynika z wniosku o przyznanie płatności na 2010 r., oprócz upraw na gruntach ornych zadeklarowała także działki rolne do uzupełniającej płatności podstawowej do powierzchni upraw traw przeznaczonych na susz paszowy. W ocenie Sądu, istotną okolicznością jest również to, że skarżąca spółka do wniosku dołączyła oświadczenia, z których wynika, że trawy na trwałych użytkach zielonych, uprawiane na działkach rolnych wymienionych w tym oświadczeniach, zostaną przeznaczone na susz paszowy, zgodnie z umowami lub deklaracjami dostaw.

Sąd I instancji za bezsporne uznał, że skarżąca nie przekazała Prezesowi Agencji Rynku Rolnego list indykatywnych umów zawartych, a w przypadku przetworzenia własnych zbiorów - deklaracji dostaw, co zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia z 9 marca 2009 r. było jednym z warunków przyznania jej płatności uzupełniającej do powierzchni upraw traw na trwałych użytkach zielonych, przeznaczonych na paszę, pochodzących z jej własnych zbiorów.

A. Spółka z o.o. skargą kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa prawnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. I. mające istotny wpływ na skarżone rozstrzygnięcie naruszenie przepisów postępowania, tj.:
2. a. naruszenie art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez przyjęcie wbrew faktom wynikającym ze zgromadzonych w sprawie dowodów, iż skarżąca, ubiegając się o dopłaty do produkcji traw przeznaczonych na susz, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009 r., winna była spełnić wymogi formalne przewidziane dla uzyskania dopłat do produkcji suszu;
3. b. naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, czyli nieustalenie na jakiej podstawie prawnej i przy spełnieniu jakich wymogów formalnych przysługują dopłaty do produkcji traw przeznaczonych na susz, a na jakiej podstawie prawnej i przy spełnieniu jakich wymogów formalnych, służą dopłaty do produkcji suszu.
4. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
5. c. błędną wykładnię § 5 rozporządzenia z dnia 9 marca 2009 r. w związku z art. 14 i art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005, skutkującą przyjęciem, że skarżąca ubiegając się o przyznanie płatności do produkcji traw przeznaczonych na susz paszowy, objęta była obowiązkiem przewidzianym dla producentów suszu paszowego, ubiegających się o dopłaty z tego tytułu, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005
6. d. błędną wykładnię art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 i przyjęcie, że spełnienie przewidzianego tym przepisem obowiązku przez producenta suszu paszowego, jest przesłanką nabycia prawa do dopłat, do produkcji traw przeznaczonych na susz przez producenta traw, a nie prawa do dopłat do suszu, przez producenta suszu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przepisy powoływanych aktów prawnych przewidują inne wymogi formalne do uzyskania dopłat do produkcji traw, a inne wymogi do uzyskania dopłat do produkcji suszu. Strona skarżąca wskazała również, że art. 14, art. 15 i art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 razem tworzą normę prawną mającą na celu zagwarantowanie prawidłowości przyznawania dopłat do suszu, brak jest jednak podstaw prawnych stosowania tej samej normy do dopłat do upraw traw przeznaczonych na susz, bowiem te dopłaty regulują różne przepisy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, mimo iż nie wszystkie jej podstawy uznać można za usprawiedliwione.

Z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia zarzutów wskazanych w ramach podstaw kasacyjnych.

W rozpoznawanej sprawie wobec wyroku Sądu I instancji, w zakresie podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., strona wnosząca skargę kasacyjną sformułowała zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w związku z art. 14 i art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 oraz art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005. W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania, mogących - zdaniem strony - mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wskazano zaś na uchybienie art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. art. 134 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy zakres postępowania kasacyjnego ogranicza się do weryfikacja zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami, objętymi podstawami skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że istota sporu dotyczy przesłanek uzyskania płatności uzupełniającej do powierzchni upraw trawy na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy, o której płatności mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Sporna kwestia była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt II GSK 808/12.

Skład orzekający podziela wyrażony tam pogląd, że przyjęcie, iż warunkiem przyznania płatności - o której mowa w § 5 rozporządzenia MRiRW z 9 marca 2009 r. – jest również realizacja dyspozycji art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005, świadczy o wadliwej (rozszerzającej) wykładni tego przepisu, z podanych niżej przyczyn.

I tak, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 ze zm.) rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych; innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej.

Art. 17 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zawiera upoważnienie ustawowe dla ministra właściwego do spraw rolnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzajów roślin, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i 3, przy uwzględnieniu wykazu systemów wsparcia określony w załączniku I do rozporządzenia nr 1782/2003, założeń Wspólnej Polityki Rolnej oraz biorąc pod uwagę, że uprawy roślin, do których przysługują płatności uzupełniające, prowadzi się zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi udzielania wsparcia do tych upraw.

Z kolei art. 24c przywołanej ustawy upoważnia ministra właściwego do spraw rolnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia, między innymi szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności obszarowych.

Według § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia MRiRW z 9 marca 2009 r. - wydanego na podstawie przywołanych wyżej przepisów - płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw objęte są, uprawiane w plonie głównym, trawy na trwałych użytkach zielonych przeznaczone na susz paszowy.

Szczegółowe warunki przyznawania tej płatności uzupełniającej określa § 5 wskazanego rozporządzenia. Zgodnie z nim płatność uzupełniająca do powierzchni upraw roślin, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 12, przysługuje do powierzchni uprawy, z której pochodzą pasze objęte umowami lub deklaracjami dostaw, o których mowa w art. 14 i art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego.

Z przepisów art. 14 i art. 15 wskazanego rozporządzenia unijnego wynika, że odpowiednio określają one konieczne elementy treści umów, o których mowa w art. 86 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych oraz przepisów szczegółowych dotyczących niektórych produktów rolnych (art. 14), a w odniesieniu do przedsiębiorstwa przetwarzającego własną produkcję lub grupy producentów przetwarzającej produkcję swych członków, konieczne elementy treści deklaracji dostaw (art. 15), a ponadto, że przedmiotem określonych nimi umów oraz deklaracji dostaw mają być pochodzące z określonej powierzchni upraw roślin pasze przeznaczone do przetworzenia.

Zgodzić należy się więc z tym, że skoro w § 5 rozporządzenia MRiRW z 9 marca 2009 r. mowa jest o tym, że płatność uzupełniająca do powierzchni upraw roślin, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 przysługuje do "powierzchni uprawy", to znaczy, że - poprzez zabieg odesłania do wymienionych przepisów rozporządzenia unijnego - prawodawca krajowy, posiłkując się ich treścią, zmierzał do określenia i zdefiniowania powierzchni upraw roślin, jako powierzchni kwalifikującej się do omawianej płatności uzupełniającej. Z normatywnej treści przepisu § 5 krajowego rozporządzenia wynika jednoznacznie, że zakres odesłania do przepisów powołanego rozporządzenia unijnego jest przedmiotowo ograniczony. Brak więc podstaw by przyjąć, że prawodawca krajowy w § 5 rozporządzenia MRiRW z 9 marca 2009 r. wprowadził inne jeszcze, niż wyraźnie w nim wymienione i określone, materialnoprawne przesłanki przyznania omawianej płatności.

Wskazać należy też, że art. 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 nie odsyła do art. 86 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w jego całości, ale wyłącznie do art. 86 ust. 1 lit. a) i c), stanowiąc w ust. 1, że chodzi o "każdą umowę", o której mowa w wyraźnie wskazanych przepisach rozporządzenia. W świetle dotychczas przedstawionych argumentów ma to istotne znaczenie i potwierdza wskazany powyżej cel i charakter odesłania, którym posłużył się prawodawca krajowy w § 5 rozporządzenia z dnia 9 marca 2009 r.

Skład orzekający zauważa nadto, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 382/2005 ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003.

Z kolei rozporządzenie Rady (WE) nr 1783 reguluje wspólną organizację rynku suszu paszowego. Zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia pomoc przyznawana na jego podstawie dotyczy jedynie produktów wymienionych w art.

1. 1. Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 znajdują zatem zastosowanie do płatności w ramach wsparcia bezpośredniego tylko w takim zakresie, w jakim wskazuje na to odesłanie.

Podkreślenia wymaga również, że art. 86 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 - zawarty w Rozdziale IV (Systemy pomocy), Sekcji I (Pomoc z tytułu przetwórstwa), Podsekcji I (Susz paszowy) - zawiera enumeratywne wyliczenie trzech kategorii podmiotów (przedsiębiorstw) kwalifikujących się do pomocy z tytułu przetwórstwa produktów sektora suszu paszowego, są to: a) przetwórcy, którzy zawarli umowy z producentami zielonki do suszenia (w przypadku gdy umowa jest specjalną umową o przetwórstwo zielonki dostarczonej przez producenta, zawiera ona klauzulę zawierającą zobowiązanie przedsiębiorstw przetwórczych do wypłaty producentowi pomocy otrzymanej w odniesieniu do ilości przetworzonej na podstawie umowy); b) przedsiębiorstwa, które przetworzyły swoje zbiory, lub w przypadku grupy przedsiębiorstw, zbiory członków tej grupy; c) przedsiębiorstwa, które otrzymały dostawy od osób fizycznych lub prawnych, które to osoby zawarły umowy z producentami zielonki przeznaczonej do suszenia.

Z ust. 2 art. 86 ww. rozporządzenia wynika zaś, że pomoc z tytułu przetwórstwa produktów sektora suszu paszowego wypłacana jest w odniesieniu do suszu paszowego, który opuścił przedsiębiorstwo przetwórcze i spełnia warunki określone tym przepisem. W analizowanym zakresie nie można również pominąć zawartej w art. 2 pkt 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2004 definicji "przedsiębiorstwa przetwórczego", którym w rozumieniu tego przepisu, jest przedsiębiorstwo przetwarzające susz paszowy, określone w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003, odpowiednio zatwierdzone przez państwo członkowskie, w którym przedsiębiorstwo posiada swoją siedzibę.

W świetle tego odesłania oznacza to, że chodzi o przedsiębiorstwo przetwórcze, które złożyło wniosek o udzielenie pomocy w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 i jest uprawnione do zaliczki w określonej w wysokości, o ile wniosło stosowne zabezpieczenie.

Uwzględniając treść omówionych regulacji unijnych, zgodzić należy się też z tym, że - wbrew stanowisku Sądu I instancji - w postępowaniu o przyznanie na rok 2010 płatności uzupełniającej do powierzchni upraw traw na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy, strona skarżąca kasacyjnie nie była adresatem obowiązku ustanowionego w art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2004. Przepis adresowany jest bowiem do przedsiębiorstwa przetwórczego w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia. W tej mierze, zwrócić należy uwagę i na to, że wymieniony przepis rozporządzenia unijnego ustanawiając określony nim obowiązek przekazywania listy indykatywnej umów i deklaracji dostaw, określa również konieczne elementy, które lista ta musi zawierać, w tym między innymi "numer pojedynczego wniosku o pomoc" (art. 17 lit. c). Z przepisu tego - w tym rzecz jasna z przywołanych powyżej przepisów art. 86 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w związku z art. 2 pkt 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2004 - wynika, że określona tymi przepisami pomoc udzielana jest wymienionym w nich przedsiębiorstwom, na ich wniosek.

W prawie krajowym, zasadę tę, tj. zasadę wnioskowości, potwierdza przepis art. 35 ust. 1 w związku z ust. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. nr 11, poz. 70 ze zm.), z którego wynika, że w zakresie określonym przepisami Unii Europejskiej Prezes Agencji Rynku Rolnego wydaje decyzje w sprawach przyznania pomocy, o której mowa w art. 86 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, a wniosek o przyznanie pomocy składa się na formularzu udostępnionym przez Agencję.

W wykonaniu zawartego w art. 35 ust. 6 powołanej ostatnio ustawy upoważnienia do określenia wzoru wniosku o przyznanie pomocy - (z uwzględnieniem treści art. 19 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005, ustęp 2-gi którego stanowi, że pomoc która ma zostać przyznana przedsiębiorstwu przetwórczemu, dotyczy wyłącznie suszu paszowego poddanego suszeniu i/lub rozdrobnieniu w przedsiębiorstwie, po odjęciu ciężaru wszystkich dodatków) - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z dnia 25 listopada 2005 r. w sprawie wzoru wniosku o przyznanie pomocy z tytułu produkcji suszu paszowego (Dz. U. nr 241, poz. 2028).

Zgodnie z określonym tym aktem wykonawczym wzorem, składany jest wniosek "O przyznanie pomocy z tytułu produkcji suszu paszowego za miesiąc........., roku gospodarczego......." Wnioskowi temu nadawany jest "Kancelaryjny numer wpływu nadawany w Agencji Rynku Rolnego"

Powyższe świadczy o tym, że w postępowaniu o przyznanie płatności na rok 2010 uzupełniającej płatności podstawowej do powierzchni upraw traw uprawianych na trwałych użytkach zielonych przeznaczonych na susz paszowy, wnioskodawca domagający się tej płatności nie był adresatem obowiązku ustanowionego w art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2004 i obowiązku tego w istocie nie mógłby wykonać. Poza sporem bowiem skarżąca spółka w 2010 r. nie występowała z wnioskiem o przyznanie pomocy z tytułu produkcji suszu paszowego. Tym samym, z oczywistych względów, spółka nie mogła przedstawić numerem pojedynczego wniosku o pomoc.

Już z tych względów - uznając za usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, objętych podstawami skargi kasacyjnej – wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. "Wpływ" w rozumieniu tego przepisu oznacza istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną (art. 176 p.p.s.a.) jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Naruszeniem zasady orzekania na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) będzie więc takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, które doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny I instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym (wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09).

Z kolei, przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny I instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec tak wyrażonej zasady oficjalności, w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być uznany za usprawiedliwiony wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, i oczywiste zarazem, że bez względu na treść zarzutów stawianych w skardze, powinny być one dostrzeżone i uwzględnione przez sąd administracyjny I instancji (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2395/10; wyrok NSA z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1390/10).

Mając powyższe na uwadze brak podstaw, aby twierdzić, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała którakolwiek spośród wymienionych powyżej sytuacji.

Nie stwierdzając w rozpoznawanej sprawie naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a jedynie naruszenie prawa materialnego, uchylając zaskarżony wyrok Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., uznał za zasadne rozpoznać skargę A. Sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. W świetle poczynionych dotychczas rozważań stwierdzić należy, że skarga ta jest zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Poza sporem bowiem skarżąca spółka spełniała warunki przyznania płatności uzupełniającej, określone w § 5 rozporządzenia z dnia 9 marca 2009 r. Skoro zaś nie występowała z wnioskiem o przyznanie pomocy z tytułu produkcji suszu paszowego, to nie spoczywał na niej obowiązek określony w art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005.

W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w H. - jako wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - należało uchylić.

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią przedstawioną w rozważaniach ocenę prawną, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1349 ze zm.)