Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2004 r., sygn. akt 6 II 4803/03 odrzucił skargę J. G. na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę aplikantów.
W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na w/w uchwałę w dniu 18 grudnia 2003 r.
Zaskarżona uchwała doręczona została skarżącemu w dniu 17 listopada 2003 r. Zgodnie z treścią obowiązującego wówczas art. 35 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995r. Nr 74 poz.368 ze zm.) skarżący obowiązany był wnieść skargę bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Upływ trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi miał miejsce 17 grudnia 2003 r. Stosownie więc do treści art. 58 § l ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) sąd odrzuca skargę, gdy wniesiona została po upływie terminu do jej wniesienia. Z uwagi na to, iż skarżący wniósł skargę po upływie 30 - dniowego terminu do jej wniesienia skargę należało odrzucić, co też Sąd uczynił.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia strona domagała się uchylenia tego postanowienia. Zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w fwie obrazę prawa procesowego - art. 85 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – polegającą na przyjęciu, iż skarżona uchwała została doręczona J. G. dnia 17 listopada 2003 r., co skutkowało odrzucenie skargi z powodu przekroczenia trzydziestodniowego terminu do jej zaskarżenia - podczas gdy z doręczonego dowodu doręczenia wynika, iż uchwała awizowana była powtórnie w dniu 18 listopada 2003 r., a odebrana 19 listopada 2003 r., w związku z czym skarga na tę uchwałę została wniesiona przed upływem trzydziestodniowego terminu - w 29. dniu - a więc w ustawowym terminie.
Jednocześnie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów postępowania kasacyjnego wobec oczywistej zasadności kasacji.
Zdaniem skarżącego z przedstawionej kserokopii koperty wynika, że negatywna uchwała Krajowej Izby Radców Prawnych w W. była awizowana powtórnie 18 listopada 2003 r. Odebrana została 19 listopada 2000 r. na poczcie w R. i dlatego zaskarżone postanowienie nie może się ostać. Skarga od tej uchwały została nadana na poczcie w dwudziestym dziewiątym dniu terminu 18 grudnia 2003 r. /11 dni listopada i 18 dni grudnia, razem 29 dni/ - co jest bezsporne, a oryginał koperty zostanie przedłożony do wglądu na rozprawie.
Pismem z dnia 2 czerwca 2004 r., czyli z tej samej daty co skarga kasacyjna, skarżący uzupełnił uzasadnienie skargi kasacyjnej. Stwierdził, że skarżone postanowienie godzi w zasady praworządności państwa prawa. Podkreślił przy tym, że orzeczenia rodzaju kwestionowanej w danej sprawie negatywnej uchwały Krajowej Izby Radców Prawnych w W. muszą być zaskarżane i nigdy nie mogą stać się ostateczne. Ponownie przytoczył okoliczności faktyczne związane z datą doręczenia skarżonego aktu, wskazując jako właściwą datę dzień 19 listopada 2003 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów prawa procesowego, naruszonych przez sąd zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja prawa materialnego, a w odniesieniu do przepisów procesowych wskazanie, iż naruszenie prawa miało istotny wpływ na rozstrzygniecie. Ponadto zgodnie z art. 183 § 1 p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Związanie Sądu granicami skargi kasacyjnej dotyczy nie tylko rozpoznania sprawy, lecz również orzekania, co nie pozwala na zajmowanie się z urzędu okolicznościami pominiętymi w skardze.
Skarżący podniósł w skardze kasacyjnej jedynie naruszenie przepisu art. 85 p.s.a. Przepis ten jest przepisem ogólnym mówiącym o skutkach niedotrzymania terminu przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.s.a., a naruszenia tego przepisu skarżący nie przytaczał jako podstawy kasacyjnej.
Reasumując powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za nieuzasadnioną na podstawie art. 184 p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.