Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 829/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] października 2010 r., w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 w pkt 1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] maja 2010 r., w pkt 2) określił, że decyzje wymienione w pkt.
1) nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądził od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. na rzecz skarżącego M. S. kwotę 440 złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:
Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że w dniu 14 maja 2009 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wpłynął wniosek M. S. o przyznanie płatności na 2009 r. z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniającej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Skarżący zadeklarował działki rolne kwalifikujące się do przyznania zarówno jednolitej płatności obszarowej jak i płatności uzupełniającej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych o łącznej powierzchni 50,52 ha.
M. S. w odpowiedzi na wezwanie organu do złożenia wyjaśnień, zgłosił się do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. w dniu 19 października 2009 r. i złożył korektę wniosku, w której rozpisał działkę rolną C1 o powierzchni 3,34 ha na dwie działki rolne: działkę rolną C1 o pow. 1,83 ha oraz działkę rolna Cc1 o pow. 1,51 ha. Złożył również oświadczenie, iż działki ewidencyjne nr 978 (działka rolna HA), 977 (działka rolna GA), 976 (działka rolna FA) 971 (działka rolna BA) 972 (działka rolna CA) oraz 973 (działka rolna A1) są użytkowane rolniczo od stycznia do września każdego roku, a w miesiącach październik - grudzień są zalewane wodą i wykorzystywane jako magazyny rybackie.
W dniu 2 listopada 2009 r. skarżący po wezwaniu organu złożył korektę wniosku, w której dokonał podziału wymienionych w wezwaniu działek rolnych.
W dniu 17 listopada 2009 r. M. S. cofnął wniosek dotyczący działek: AA, C, D, DA, E, EA, F, G, H, I, IA, J, K, L, Ł, M, N, O, P, S, Ś, T, U, W, X, Y, Z, Ż, Ż, Al oraz B1 odpowiadające nr 908, 990, 910, 912, 915, 920, 923, 925, 927, 929, 966, 1011, 1012, 974, 1015, 975, 902, 903, 905, 973, 944, 934, 939, 942, 950, 961, 964, 954, 955, 957. W odniesieniu do działek rolnych A1 oraz B1 wycofanie nie zostało uwzględnione, gdyż producent rolny wcześniej został poinformowany o nieprawidłowościach dotyczących powierzchni deklarowanej przedmiotowych działek rolnych. Łączna powierzchnia skutecznie wycofanych działek rolnych wyniosła 36,61 ha, natomiast powierzchnia ostatecznie deklarowana do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wyniosła 13,91 ha.
Następnie w 10 marca 2010 r. skarżący złożył pisemne oświadczenie z którego wynikało, iż działki ewidencyjne nr 978, 977, 976, 971, 972 i 973, a więc działki, co do których w dniu 19 października 2009 r. oświadczył, iż są w okresie od października do grudnia wykorzystywane jako magazyny rybackie, są użytkowane w celu rolniczym przez cały rok kalendarzowy, a występowanie wód mogło być związane z naturalnymi podtopieniami.
W dniu 19 marca 2009 r. do wnioskodawcy zostało wysłane wezwanie do osobistego stawienia się w Biurze Powiatowym ARiMR w T. w celu przesłuchania w charakterze strony na okoliczność przestrzegania norm na działkach ewidencyjnych nr 978, 977, 976, 971, 972, 973 oraz 944. Skarżący podtrzymał swoje oświadczenie, iż sporne działki w 2009 r. nie były wykorzystywane jako magazyny rybackie, natomiast wykonano na nich wszystkie niezbędne zabiegi agrotechniczne.
Do akt sprawy dołączono również wniosek M. S. o dofinansowanie w ramach środka 2.2 działania wodno - środowiskowe, które są realizowane w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nabrzeżnych obszarów rybackich 2007 - 2013", który wpłynął do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. w dniu 29 grudnia 2009 r. We wniosku tym M. S. jako działki wykorzystywane w hodowli ryb wskazał działki nr: 903, 905, 908, 910, 912, 915, 920, 923, 925, 927, 929, 934, 939, 942, 944, 949, 950, 954, 955, 957, 966, 973, 974, 975, 990. 1011, 1012, 1015. Zdaniem organu było to bezpośrednią przyczyną wycofania tych działek z wniosku o przyznanie płatności ONW.
Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. odmówił przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i nałożył na niego sankcje w wysokości 3.249,74 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej ze względu na zawyżenie deklarowanej powierzchni działek rolnych oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności odnośnie wycofanych działek z wyjątkiem działek nr 973 i 944. Organ ustalił, że działki o nr 976, 973, 978, 971, 977, 972, 944 o łącznej powierzchni 6,41 ha klasyfikowane są jako grunty pod zbiornikami wodnymi, a tym samym nie kwalifikują się do płatności obszarowych. Z uwagi na to, że powierzchnia kwalifikująca się do dopłat, tj. 7,50 ha przekraczała 50 % powierzchni zadeklarowanej 13,91 ha, organ na podstawie art. 51 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 nałożył sankcję.
Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż system identyfikacji działek oraz zdjęcia lotnicze znajdujące się w dyspozycji organu pozwalały na przyjęcie, iż na dzień 30 czerwca 2003 r. sporne działki nie były wykorzystywane w celu rolniczym, gdyż znajdowały się na nich stawy oraz - w przypadku działki ewidencyjnej nr 944 - grobla. Grunty pod wodami oraz groble, nie kwalifikują się jako grunty rolne, co wynika z definicji EUROSTATU. Działki rolne zadeklarowane, jako trwały użytek zielony, powinny cechować stałość i kilkuletnia niezmienność upraw. Tymczasem z oświadczeń M. S. wynikało, iż działki nr 978, 977, 976, 973, 972 i 971 były wykorzystywane jako magazyny rybackie.
Natomiast odnośnie działki ewidencyjnej nr 944, która stanowi groblę, organ odwoławczy stwierdził, iż jako grunt pod stawami nie może stanowić równocześnie użytku rolnego i w związku z tym jednolita płatność obszarowa nie może zostać przyznana. Znajdujący się w aktach administracyjnych wniosek M. S. o dofinansowanie w ramach środka 2.2 działania wodno - środowiskowe, w którym producent rolny zadeklarował również sporne działki nr 944 i 973, potwierdził, iż wskazane grunty nie były wykorzystywane w celu rolniczym, ale przeznaczono je na działalność związaną z chowem i hodowlą ryb.
W odniesieniu do zarzutu M. S. dotyczącego nie uwzględnienia wyników z kontroli na miejscu, która stwierdziła, iż sporne działki kwalifikują się do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jak również w odniesieniu do zarzutu wydania przez organ I instancji różnych rozstrzygnięć dotyczących przyznania płatności za 2008 i za 2009 r. w oparciu o te same dowody, jakimi są ortofotmapy organ odwoławczy stwierdził, iż wnioski o przyznanie płatności do gruntów rolnych są wnioskami składanymi co roku i nie można w związku z tym stosować wyników kontroli na miejscu, która dotyczyła wniosku złożonego w 2008 r. do wniosku złożonego w 2009 r. W 2009 r. wnioski są rozpatrywane na podstawie przepisów, które nie obowiązywały w 2008 r., w tym w oparciu o art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 78/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, który stanowi podstawę prawną do zastosowania technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, który został uwzględniony przy kwalifikowaniu powierzchni zadeklarowanych w niniejszej sprawie działek rolnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w R., uwzględniając skargę M. S. wskazał, iż inicjatorem postępowania i równocześnie kreatorem wniosku o dopłatę jest rolnik, którego zadaniem jest wskazanie gruntów rolnych kwalifikujących się do objęcia płatnościami bezpośrednimi. Zadeklarowanie obszaru większego aniżeli stwierdzona następnie przez organ obwarowane jest sankcjami zgodnie z art. 51 rozporządzenia Komisji z dnia 21 kwietnia 2004 r., Nr 796/2004, który różnicuje sankcje w zależności od wielkości przekroczenia. Najdalej idąca sankcja przewidziana jest za przekroczenia powyżej 50 %, w której to sytuacji rolnikowi nie tylko nie przyznaje się dotacji, ale również wyłącza się go z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym.
Natomiast Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w art. 22 przewiduje możliwość cofnięcia wniosku, która jest ograniczona w czasie i trwa do dnia, w którym właściwe władze poinformowały rolnika o nieprawidłowościach we wniosku pomocowym lub powiadomiły go o zamiarze kontroli na miejscu. W niniejszym stanie faktycznym wnioskodawca złożył wniosek deklarując działki, a następnie cofnął częściowo wniosek odnośnie części działek.
Organy I i II instancji uznały cofnięcie wniosku za skuteczne względem wszystkich działek za wyjątkiem działek nr 944 i nr 973 przyjmując, że właśnie w stosunku do tych działek stwierdzone zostały nieścisłości, do których usunięcia wnioskodawca został wezwany. Powyższe ustalenia pozostają jednak w sprzeczności z aktami sprawy. Z wezwania do złożenia wyjaśnień wynika, że nieścisłości do których usunięcia wzywał organ dotyczyły nie tylko działek 944 i 973, ale również działek w stosunku, do których organ umorzył postępowanie, a ponadto nieścisłości powyższe wynikały, na co wskazywał skarżący, z konieczności wyjaśnienie niespójności działek, związanych ze zmianami organizacyjnymi w związku z nową metodą pomiarów, które jak się później okazało były nieuzasadnione, co z kolei zostało potwierdzone dołączoną do akt sądowych decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Wynika z niej, że organ umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania pomocy finansowej w ramach działania wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w stosunku do działek nr 944 i 973, z uwagi na cofnięcia wniosku w tym zakresie.
W związku z tym Sąd I instancji podniósł, że przypisywanie różnych skutków cofnięciu wniosku dotyczącego tych samych działek w odniesieniu do ubiegania się o różne formy pomocy, bez ich należytego uzasadnienia rodzi poczucie dowolności tak wydanych rozstrzygnięć.
Dodatkowo Sąd I instancji podniósł, że wątpliwości budzi również przyjęcie przez organ administracji, że działki o nr 976, 978, 971, 977, 972 nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, podczas gdy w decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. organ przyjął, że działki te, jak również działki nr 944 i nr 973 stanowią użytki rolne. Przy tym, jak wynika z akt administracyjnych podstawą zarówno zaskarżonej decyzji jak i tej z dnia [...] stycznia 2011 r. był ten sam materiał dowodowy. Nie może znajdować więc usprawiedliwienia twierdzenie organu, iż dopiero obowiązujące od 2009 r. przepisy dawały podstawę weryfikacji danych przy zastosowaniu technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, gdyż także w 2008 r. organ był obowiązany do ustalenia powierzchni za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. wystąpił ze skargą kasacyjną od wyroku Sąd I instancji zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie skargi M. S. oraz o zasądzenie kosztów postępowania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w R. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W skardze kasacyjnej, wyrokowi Sądu I instancji Dyrektor Oddziału Regionalnego zarzucił:
- - naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadą określona w art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organy ARiMR w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły materiału dowodowego i nie podjęły w tym zakresie wszelkich niezbędnych kroków, a ustalony stan faktyczny nie jest dokładny i nie stanowi wystarczającej podstawy do załatwienia sprawy, gdyż organy nie dokonały ustalenia co do charakteru działek i ich utrzymania w dobrej kulturze rolnej wskazanych przez M. S. we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor, odwołując się do argumentu z art. 124 ust. 2 rozporządzenia rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników wywodził, że postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadą określoną w art. 7 i art. 77 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, M. S. wniósł o jej oddalenie wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 – 240; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2706/04; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 329/06).
Z treści skargi kasacyjnej wynika, że strona skarżąca oparła ją na podstawie wskazanej w pkt 2 art. 174 formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jako przepisy postępowania, których naruszenie przez Sąd I instancji - według strony skarżącej – nie pozostawało bez wpływu na wynik sprawy, autor skargi wymienił "w szczególności..." art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 i art. 77 k.p.a. Ocena tak postawionych, w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej, zarzutów może być dokonywana przez pryzmat tych spośród przepisów postępowania, które w kontekście istoty sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji, determinowanej przepisem art. 1 p.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., uzasadniałyby twierdzenie, że charakter i stopień ich naruszenia wyrażałby się w istnieniu potencjalnego wpływu tego naruszenia na treść zaskarżonego orzeczenia.
Odnosząc się do oceny zasadności zarzutu formułowanego w skardze kasacyjnej wskazać należy, że w kontekście normatywnej treści przepisu art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale również i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania nie tylko konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, ale również ich uzasadnienia, które w sytuacji podniesienia zarzutu naruszenia prawa procesowego powinno również zawierać ten rodzaj (element) argumentacji, który odnosiłby się do wykazania istnienia potencjalnego (hipotetycznego) wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy, wyrażającego się w tym, że w sytuacji, gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik sprawy mógłby być inny.
Innymi słowy chodzi więc o wykazanie istnienia hipotetycznych następstw uchybienia przepisom postępowania. Uczynienie zadość wskazanym warunkom oraz wymogom jest istotne, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź też w inny sposób ich korygować, co odnieść należy również do braku obowiązku wskazywania za stronę skarżącą tego elementu konstrukcyjnego zarzutu stawianego w ramach podstawy kasacyjnej określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a., który dotyczy wykazania wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 140/10; wyrok NSA z dnia 2 lutego 20102 r., sygn. akt I GSK 856/10; postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 2409/11). W analizowanym zakresie, w kontekście braku sprostania wskazanemu wymogowi, któremu powinien czynić zadość zarzut stawiany w ramach podstawy kasacyjnej z pkt 2 art. 174 p.p.s.a., w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że skoro to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to konsekwencją braku precyzji uniemożliwiającego weryfikację twierdzenia strony o takim wpływie jest to, iż zarzut taki jest zarzutem niezasadnym (por. np. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 215/11).
Ponadto, odnosząc się do wskazanych powyżej wymogów i warunków konstruowania oraz uzasadniania zarzutu (zarzutów) skargi kasacyjnej, a to w kontekście konwencji językowej, którą w tej mierze operował autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenia przepisów postępowania - a mianowicie "w szczególności..." - oraz w kontekście przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny poddaje merytorycznej ocenie (uwzględnia) tylko i wyłącznie te zarzuty, które zostały wyraźnie (precyzyjnie) postawione w skardze kasacyjnej, co odnieść należy do wskazanych w skardze kasacyjnej jako naruszone przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Konsekwencją powyższego jest więc to, że nie jest on władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów, których naruszenia wprost w skardze kasacyjnej nie zarzucono (por. wyrok NSA z dnia17 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 388/11).
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, konfrontując treść stawianego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania oraz uzasadniania tego zarzutu, z argumentacją zaprezentowaną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest podstaw, aby tak skonstruowany i uzasadniony zarzut mógł odnieść skutek oczekiwany przez stronę występującą ze skargą kasacyjną.
Zwłaszcza, gdy w kontekście tego elementu konstrukcyjnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, który odnosi się do wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy podkreślić, że za chybiony uznać należy argument z przepisu art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Stanowił on centralny punkt, nie dość, że argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, to również i argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu decyzji ostatecznej, której zgodność z prawem kontrolował Sąd I instancji.
Jakkolwiek faktem jest, że Sąd I instancji do kwestii tej się nie odniósł, to jednak pozostaje to bez wpływu na ocenę o zgodności z prawem zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia, albowiem w jego uzasadnieniu zawarte zostały argumenty, które zasługują na aprobatę, a ponadto również i argumenty, które ze wskazaną kwestią pozostają w związku. Chodzi mianowicie o ten element argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, który w kontekście treści decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. – również dotyczącej spornych działek nr 944 i nr 973 - bezpośrednio odnosi się do zagadnienia weryfikacji (kontroli) danych przy zastosowaniu technik systemu informacji geograficznych, w tym ortoobrazów lotniczych i (lub) satelitarnych, a w konsekwencji do podstaw formułowania oceny odnośnie kwalifikowania do płatności działek gruntu, jako użytków rolnych oraz określania rzeczywistej powierzchni użytków rolnych.
W tej mierze podkreślić należy, że uwzględniając to, iż rozporządzenie Rady (WE) 73/2009 uchyliło rozporządzenie (WE) 1782/2003, jak również i to, iż z systematyki ogólnej rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 wynika, że przywoływany przez autora skargi kasacyjnej przepis art. 124 ust. 2 tego rozporządzenia zawarty jest w Tytule V – "Wdrażanie płatności bezpośrednich w nowych państwach członkowskich" – Rozdział 2 – "System jednolitej płatności obszarowej" - i adresowany jest wprost do państwa członkowskiego, nie zaś do beneficjenta pomocy, na co wyraźnie - w powiązaniu z art. 122 i art. 123 tego rozporządzenia - wskazuje jego treść, brak jest podstaw, aby uznać, iż argumentacja odwołująca się do regulacji zawartej w art. 124 ust. 2 tego rozporządzenia może być uznana za istotną i przydatną z punktu widzenia wykazania wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.
Z art. 124 ust. 1 i ust 2 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009 wynika bowiem, iż powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego innego niż Bułgaria i Rumunia, objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowią część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych, które w dniu 30 czerwca 2003 r. utrzymane były w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy były w tym dniu wykorzystywane do produkcji, oraz, w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Do celów niniejszego tytułu "wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych" oznacza całkowitą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję dla celów statystycznych. Do celów zaś przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji, które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Przy tym, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, działki, o których mowa w pierwszym akapicie, znajdują się w posiadaniu rolnika w dniu ustalonym przez państwa członkowskie, nie później niż w dniu ustalonym w tym państwie członkowskim w celu zmiany wniosku o pomoc.
Z kolei z ust. 1 i ust. 2 art. 122 przywołanego rozporządzenia wynika, iż dla każdego nowego państwa członkowskiego Komisja ustanawia roczną pulę środków finansowych będącą sumą środków finansowych, które byłyby dostępne w danym roku kalendarzowym z przeznaczeniem na przyznawanie płatności bezpośrednich w nowym państwie członkowskim. Roczna pula środków finansowych ustanawiana jest zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi oraz w oparciu o parametry ilościowe, takie jak obszary bazowe, pułapy premii oraz maksymalne gwarantowane ilości określone w aktach przystąpienia z roku 2003 i 2005 oraz w późniejszych przepisach wspólnotowych, w odniesieniu do każdej płatności bezpośredniej. Roczna pula środków finansowych jest dostosowywana przy zastosowaniu odpowiedniego wskaźnika procentowego określonego w art. 121 w celu stopniowego wprowadzenia płatności bezpośrednich.
Z kolei z ust. 2 art. 122 przywoływanego rozporządzenia wynika, iż jednolita płatność obszarowa przyznawana jest w ujęciu rocznym. Jest ona obliczana poprzez podzielenie rocznej puli środków finansowych ustanowionej zgodnie z art. 123 przez powierzchnię użytków rolnych każdego z nowych państw członkowskich ustaloną zgodnie z art. 124.
Z przywołanej regulacji wynika więc, że odnoszą się one i są adresowane do państwa członkowskiego, a nie do indywidualnego beneficjenta pomocy. Regulują one między innymi, zasadę przekazywania nowym państwom członkowskim funduszy do celów przyznawania płatności, zasady stosowania systemu płatności oraz rolę Komisji w tym zakresie. Z art. 125 przywołanego rozporządzenia wynika również, że "nowe państwa członkowskie szczegółowo informują Komisję o środkach podjętych w celu wdrożenia przepisów niniejszego rozdziału oraz w szczególności, o środkach podjętych zgodnie z art. 123 ust. 2."
W tej mierze podkreślić należy, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. odwołując się do art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 odsyła do jego akapitu pierwszego, zgodnie z którym do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji, które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Z kolei, na gruncie ust. 1, do którego cytowana regulacja odsyła, powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego definiowana jest przez pojęcie "wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych", która oznacza całkowitą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję dla celów statystycznych.
Regulacja art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 (stanowiąca refleks pierwotnie obowiązującego w analizowanym zakresie przepisu art. 143b ust. 4 rozporządzenia nr 1782/2003) nie stanowi więc podstawy do przyjęcia, że warunkiem przyznania płatności obszarowych w 2009 r. jest wykazanie dobrej kultury rolnej wnioskowanych działek na dzień 30 czerwca 2003 r. Powoływanie się więc na argument, że warunkiem przyznania płatności jest utrzymanie dobrej kultury rolnej wnioskowanych gruntów na dzień 30 czerwca 2003 r. nie znajduje oparcia w przepisach unijnych, jak również pozostaje w sprzeczności z art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Wymagania jakie muszą spełniać grunty objęte wnioskiem o przyznanie płatności obszarowych regulują przepisy krajowe i unijne, z których jednoznacznie wynika, że grunty muszą być w dobrej kulturze rolnej w roku, którego dotyczy wniosek o przyznanie płatności (por. np. wyrok NSA z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt 911/10; wyrok NSA z dnia 29 września 2011, sygn. akt II GSK 944/10). W konsekwencji, ustalenie czy deklarowane do płatności działki utrzymywane były w dobrej kulturze rolnej w 2009 r. czyli w roku, w którym skarżący ubiegał się o przyznanie płatności obszarowych uzależnione jest, jak wyżej już to wskazano, od wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego.
Wobec wszystkich przedstawionych argumentów, adresowany wobec przyjętych przez Sąd I instancji faktycznych podstaw wydanego w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia, zarzut naruszenia przepisów postępowania uznać należy za niezasadny. Abstrahując od faktu, że autor skargi kasacyjnej w żadnym stopniu nie wykazał (nie uprawdopodobnił), aby zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, podkreślić należy, że nie ma również żadnych podstaw, aby uznać, że przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej, była wadliwa (nieprawidłowa) w zakresie odnoszącym się do tego jej aspektu, który dotyczy kontroli konkretnego (tj. przyjętego przez organy administracji) sposobu ustalenia w rozpoznawanej sprawie faktycznych podstaw rozstrzygnięcia. Słusznie w tym względzie, Sąd I instancji uznał, że organy administracji publicznej nie przeprowadziły w sprawie prawidłowych ustaleń odnośnie jej stanu faktycznego.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 184 w związku z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
- - ---------------------- 12