Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 237/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. na skutek skargi M. K.-S. uchylił decyzję Dyrektora K.-P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd stwierdził, że w dniu 4 marca 2005 r. M. K.-S. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w G. "Wniosek o pomoc finansową na działanie - wspieranie gospodarstw niskotowarowych" wraz z Planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, deklarując do realizacji dwa przedsięwzięcia:
- a) przystąpienie do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych oraz
- b) osiągnięcie w okresie pobierania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego udokumentowanej, rocznej wartości sprzedaży produktów rolnych, pochodzących z własnej działalności rolniczej w wysokości co najmniej 20 tys. zł.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w wyniku pozytywnej weryfikacji wniosku w dniu 25 listopada 2005 r. wydał decyzję o przyznaniu skarżącej płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Stwierdził, że płatność będzie wypłacana przez 5 kolejnych lat, z zastrzeżeniem opartym na § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych, objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286 poz. 2870 ze zm.; dalej rozporządzenie Rady Ministrów), wskazującym, iż warunkiem płatności w czwartym i piątym roku będzie: zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej płatności oraz że wnioskująca w ciągu 7 dni po ww. terminie złoży oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia wraz z wymaganym załącznikiem - dokumentem potwierdzającym zrealizowanie zadeklarowanego przedsięwzięcia.
W dniu 1 września 2008 r. wnioskodawczyni złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w G. wymagane oświadczenie, załączając kopię umowy członkowskiej przystąpienia do grupy producentów z dnia 19 stycznia 2005 r. (na okoliczność realizacji przedsięwzięcia - przystąpienie do grupy lub organizacji producentów rolnych) oraz kopie faktur VAT dokumentujące sprzedaż produktów rolnych w określonej w przedsięwzięciu wysokości.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G., po weryfikacji ww. dokumentów uznając, że M. K.-S. nie zrealizowała w wymaganym terminie wszystkich przedsięwzięć, do realizacji których się zobowiązała, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] wstrzymał płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku czwartym i piątym. Jak uzasadnił, złożona przez wnioskodawczynię deklaracja o przystąpieniu do grupy producentów nosiła datę sprzed daty złożenia wniosku o dofinansowanie.
M. K.-S. w odwołaniu wniosła o przywrócenie wypłat. W uzasadnieniu podniosła, iż żaden z cytowanych przez organ przepisów nie określa wprost, że przystąpienie do grupy producentów nie może nastąpić przed dniem złożenia wniosku o przyznanie płatności. Zdaniem odwołującej, przepisy nie określają terminu rozpoczęcia realizacji przedsięwzięcia, a ponadto skoro, zdaniem organu, rozpoczęcie realizacji przedsięwzięcia jest dopuszczalne przed dniem wydania decyzji w sprawie udzielenia płatności, to również jest to możliwe przed złożeniem wniosku o dofinansowanie.
Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak wyjaśnił, z brzmienia przepisu § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów wynika, iż płatność jest udzielana producentowi rolnemu, który m.in. zobowiąże się do realizacji przedsięwzięć, mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego. Oznacza to, że możliwe jest przyznanie płatności wnioskodawcy, który zobowiązał się do zrealizowania przedsięwzięcia określonego w Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego - w przyszłości, nie później jednak niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu. Skarżąca, składając w dniu 4 marca 2005 r. "Wniosek o pomoc finansową na działanie - wspieranie gospodarstw niskotowarowych" takie zobowiązanie podjęła, lecz z dwóch zadeklarowanych przedsięwzięć do realizacji, zrealizowała tylko jeden - osiągnięcie w okresie pobierania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego udokumentowanej rocznej wartości sprzedaży produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej w wysokości co najmniej 20 tys. złotych.
Odnośnie do przystąpienia do grupy producentów organ stwierdził, że warunek ten zrealizowany został już w dniu 19 stycznia 2005 r., tj. przed złożeniem wniosku, co wynika z załączonej do akt umowy członkowskiej zawartej z K.-P. Zrzeszeniem Plantatorów Tytoniu w G. Uchylając powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zwrócił uwagę na powiązanie krajowych regulacji z regulacjami unijnymi, które jako cele wspólnej polityki rolnej wymieniają rozwój, wzrost dochodowości wspieranych gospodarstw, poprawę warunków życia i pracy. Z przepisów rozporządzenia Rady (WE) z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z dnia 26 czerwca 1999 r.) wynika, że pomoc finansowa polegająca na wsparciu gospodarstw niskotowarowych udzielana jest tym gospodarstwom rolnym, których rentowność można wykazać, które spełniają minimalne standardy dotyczące środowiska, higieny i warunków bytowania zwierząt oraz gdzie rolnik posiada odpowiednią wiedzę i umiejętności zawodowe.
Na gruncie krajowym politykę tę realizuje m.in. ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm. – dalej ustawa) oraz ww. rozporządzenie. Analiza ich treści prowadzi do wniosku, że płatność udzielana jest dla gospodarstwa niskotowarowego producentowi rolnemu, który spełnia przesłanki określone w § 3 rozporządzenia w sprawie gospodarstw niskotowarowych. Zgodnie z ww. wskazanymi przepisami płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana producentowi rolnemu, który:
- 1) jest osobą fizyczną;
- 2) prowadził, przez okres co najmniej 3 lat przed dniem złożenia wniosku, działalność rolniczą w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym produkcji materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcji warzywniczej, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowli i produkcji materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcji zwierzęcej typu przemysłowego, fermowego oraz chowu i hodowli ryb;
- 3) w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą, o której mowa w pkt 2, w gospodarstwie rolnym:
- a) stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności, oraz
- b) będącym gospodarstwem niskotowarowym o wielkości ekonomicznej co najmniej 2 EJW (ESU) i nie więcej niż 4 EJW (ESU), w rozumieniu decyzji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. Urz. WE L 220 z 17.08.1985, z późn. zm.);
- 4) zobowiąże się do:
- a) realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego:
- - dotyczących prowadzenia działalności rolniczej lub pozarolniczej działalności gospodarczej,
- - zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego,
- b) nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.
Mając na względzie powyższe, Sąd I instancji uznał, że organy administracyjne obu instancji błędne przyjęły, że złożenie deklaracji do grupy producentów rolnych, przed datą złożenia wniosku o pomoc finansową związaną ze wsparciem gospodarstw niskotowarowych oznacza, że skarżąca nie zrealizowała jednego z dwóch zadeklarowanych przedsięwzięć opisanych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Zdaniem Sądu skarżąca wypełniła ustawowy warunek przyznania dopłaty na kolejne lata. Sąd podkreślił, że zgodnie ze stanem faktycznym i wymogiem ww. przepisu § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, którego naruszenie zarzuca organ, skarżąca w dacie kontroli była członkiem grupy. Żaden z przepisów nie określa początkowej daty realizacji przedsięwzięć, precyzując jedynie (§ 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), iż warunek ten winien być spełniony "nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu".
Powołując się na ustawę z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 ze zm.) Sąd wskazał, że planowanie przedsięwzięć z wyprzedzeniem wiąże się z charakterem samej produkcji rolnej, a jak wskazała skarżąca, data 19 stycznia 2005 r. to data złożenia samej deklaracji o przystąpieniu do grupy, zaś same umowy na dostawy zawarte zostały w terminie późniejszym, kiedy skarżąca była już członkiem grupy. Zdaniem Sądu nie data wstąpienia, a fakt bycia członkiem grupy w wymaganym terminie jest decydujący w sprawie. Złożenie deklaracji jest jedynie czynnością materialno-techniczną. W dacie kontroli oba warunki zostały przez skarżącą spełnione, zgodnie z deklaracją.
W skardze kasacyjnej Dyrektor K.-P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wniósł o zmianę powyższego wyroku w całości i orzeczenie, że zaskarżona decyzja ostateczna jest zgodna z prawem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie na rzecz organu od strony kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Orzeczeniu zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. § 8 ust. 1, pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia poprzez przyjęcie, że zrealizowanie przedsięwzięcia w postaci przystąpienia do grupy lub organizacji producentów rolnych następuje poprzez fakt bycia członkiem grupy w wymaganym terminie, a nie poprzez złożenie deklaracji będącej jedynie czynnością materialno-techniczną, która to wada w wyniku naruszenia przez Sąd w/w przepisów prawa materialnego, doprowadziła Sąd do błędnego rozstrzygnięcia sprawy.
W uzasadnieniu organ podniósł, że wykładnia gramatyczna przepisów nie dozwala na przyjęcie stanowiska Sądu jakoby data wstąpienia do grupy lub organizacji nie była faktem decydującym. Użyty w § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) rozporządzenia w sformułowaniu "płatność (...) jest udzielana producentowi rolnemu, który (...) zobowiąże się do realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego: (...)" zwrot "zobowiąże się", zgodnie ze słownikową definicją oznacza "wziąć na siebie jakiś obowiązek, powinność, podjąć się czegoś. Zobowiązać się do czegoś, wobec kogo jest czasownikiem niedokonanym". Podobnie, przez przystąpienie, o którym mowa w § 5 pkt 2 rozporządzenia, należy rozpatrywać: rozpoczęcie jakichś czynności, działań, zadań; wzięcie w czymś udziału. Przystąpienie nie jest czynnością tożsamą z byciem członkiem grupy. Istnieje następstwo czasowe, w ramach którego przystąpienie do grupy poprzedza fakt stania się członkiem.
Skarżący organ wskazał, że art. § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zawiera także pkt 2, nakładający na producenta rolnego obowiązek złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia. Z kolei na mocy § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia producent winien był dołączyć dokument potwierdzający przystąpienie do grupy lub organizacji producentów. Zdaniem organu oznacza to, że zrealizowanie przedsięwzięcia w postaci przystąpienia do grupy lub organizacji producentów rolnych następuje nie poprzez fakt bycia członkiem grupy w wymaganym terminie jak przyjął Sąd I instancji, lecz przez złożenie deklaracji o przystąpieniu producenta do grupy lub organizacji producentów. Wymóg formalny ma pierwszeństwo przed wymogami materialnymi, bowiem jak podkreślił kasator, "na organ nie został nałożony obowiązek weryfikacji "bycia członkiem", lecz fakt stania się członkiem poprzez przystąpienie do grupy lub organizacji producentów".
Skoro producent rolny w dacie złożenia wniosku należał do takiej grupy czy organizacji producentów rolnych, to nie mógł do niej przystąpić w ramach realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzacje gospodarstwa niskotowarowego, gdyż już w niej był.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie, uznając za słuszne stanowisko Sądu I Instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Składający skargę kasacyjną oparł ją na naruszeniu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię § 8 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów poprzez przyjęcie, że przedsięwzięcie w postaci przystąpienia do grupy lub organizacji producentów rolnych następuje przez fakt bycia członkiem grupy w wymaganym terminie, a nie poprzez złożenie deklaracji, która to czynność, zdaniem Sądu, ma charakter materialno-techniczny.
Na wstępie przypomnieć należy, że założona rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (DZ.UE.L.99.160.80 ze zm.) wspólna polityka rozwoju obszarów wiejskich w zakresie działań rolnośrodowiskowych za cel wspólnotowej pomocy inwestycyjnej przyjęła m.in. zmodernizowanie gospodarstw rolnych i poprawę ich rentowności. Zgodnie z art. 2 cyt. rozporządzenia Rady (WE), wsparcie rozwoju obszarów wiejskich związanych z działalnością gospodarki rolnej i jej przekształceniem, ma służyć m.in. poprawie struktur gospodarstw rolnych i struktur służących przetwarzaniu i wprowadzaniu do obrotu produktów rolnych oraz zróżnicowanie działalności w celu wprowadzenia uzupełniających bądź alternatywnych form działalności.
Na gruncie krajowym zadania w zakresie wspierania obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji EFOGR określiła ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu obszarów wiejskich (...) i jak wynika z art. 1 ust. 1 pkt 5) tego aktu prawnego jedno z zadań dotyczy wspierania gospodarstw niskotowarowych. Szczegółowe warunki, tryb udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem (opracowany przez ministra właściwego ds. rozwoju wsi w porozumieniu z ministrami do spraw finansów, rozwoju regionalnego, pracy, i środowiska plan rozwoju obszarów wiejskich), zgodnie z dyspozycją art. 3 ust. 2 pkt 1) ustawy, określiło w stosunku do udzielanej pomocy gospodarstwom niskotowarowym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r.
W przedmiotowej sprawie M. K.-S., producent rolny – właścicielka gospodarstwa niskotowarowego, zobowiązała się do realizacji dwóch przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację jej gospodarstwa niskotowarowego zgodnie z przedłożonym organowi planem rozwoju, a to: do przystąpienia do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych oraz do osiągnięcia w okresie pobierania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, corocznej wartości sprzedaży produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej w wysokości co najmniej 20 tys. zł. Płatność ta została jej przyznana przez właściwy organ decyzją administracyjną na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów, a następnie wstrzymana na podstawie § 13 ust. 1 i § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia w związku z art. 5 ust. 2 ustawy kolejną decyzją. Jak stanowi § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów płatność dLa gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w czwartym i piątym roku jej wypłaty, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w § 8 ust. 1 z zastrzeżeniem ust. 2.
Ocena zasadności postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego przez Naczelny Sąd Administracyjny sprowadza się do oceny prawidłowości dokonanej przez WSA wykładni § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, mającej podstawowe znaczenie dla wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Podstawę normatywną wstrzymania płatności stanowi § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów, który taką sankcję przewiduje wobec producenta rolnego za niedotrzymanie warunków określonych w § 8 ust. 1 tego aktu wykonawczego. Zgodnie z pkt 1) cyt. paragrafu płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności wypłaca się jeżeli producent rolny zrealizował przedsięwzięcie zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu.
Podstawą faktyczną decyzji o wstrzymaniu płatności dla skarżącej było, jak wyjaśnił organ, niezrealizowanie przez nią jednego przedsięwzięcia przystąpienia do grupy producentów rolnych, a tak właśnie ocenił organ fakt złożenia przez skarżącą deklaracji członkowskiej (19 stycznia 2005 r.) przed dniem złożenia wniosku (4 marca 2005r.).
Przede wszystkim należy stwierdzić, iż powołany przepis nakłada na rolnika, któremu przyznano pięcioletnią płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, obowiązek wykazania w określonym terminie, po dniu trzeciej wypłaty, faktu zrealizowania przedsięwzięcia w sposób zgodny z planem rozwoju jego gospodarstwa. Skarżąca M. K.-S. zobowiązała się do zrealizowania dwóch przedsięwzięć, w tym – przystąpienia do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest prawidłowe stanowisko kasatora, zgodnie z którym przyjęcie zrealizowania w/w przedsięwzięcia niweczy fakt podpisania przez skarżącą umowy członkowskiej przystąpienia do grupy producentów półtora miesiąca przed dniem złożenia wniosku o przyznanie płatności. Powyższe stanowisko opiera się na wyjaśnieniu co należy rozumieć przez zrealizowanie zgodnie z planem rozwoju przedsięwzięcia, jakim jest przystąpienie do grupy producentów.
Jak wynika z § 3 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów przedsięwzięcia, do których realizacji zobowiązuje się rolnik, ażeby uzyskać płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, mają na celu restrukturyzację tego gospodarstwa. Wszystkie takie przedsięwzięcia promowane ewentualną płatnością wymienione są w § 5 pkt 1 – 10) tego aktu, z czego w pkt 2) wymienione jest zadanie przystąpienia do grupy lub organizacji producentów rolnych - jednak co istotne - zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych. Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 ze zm.) –dalej ustawa gpr. - grupa producentów rolnych może działać na podstawie statutu lub umowy, która określi obowiązujące członków grupy zasady produkcji w tym jakości i ilości produktów oraz sposoby przygotowania do sprzedaży, przy czym w akcie założycielskim powinien być określony wymóg sprzedaży przez członków grupy całości produktów lub grupy tych produktów za pośrednictwem grupy oraz odstępstwa od tej zasady (art. 3 ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 1 pkt 4) ustawy gpr.).
Warte odnotowania jest, iż członkostwo w grupie obliczone jest na czas, w którym zasadniczą rolę odgrywa rok obrachunkowy za czym przemawia uregulowanie art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy gpr. dopuszczające wystąpienie z grupy za wypowiedzeniem z wyprzedzeniem 12 miesięcy przed końcem roku obrachunkowego. Powyższe unormowanie prowadzi do wniosku, iż przedsięwzięcie jakim jest przystąpienie do grupy producentów rolnych, do którego dochodzi zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych, o czym mowa w cyt. wyżej § 5 pkt 2 rozporządzenia, realizuje się poprzez rokroczną produkcję i sprzedaż wyprodukowanych w gospodarstwie członka grupy produktów, choć niewątpliwie podpisanie umowy członkowskiej stanowi formalną podstawę takiego działania. Powracając do przepisu § 3 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia i podejmowanych przez producentów rolnych przedsięwzięć, które mają służyć restrukturyzacji gospodarstwa, oczywistym wydaje się, że celowi temu nie służy złożenie przez rolnika podpisu pod umową członkowską, a więc formalne przystąpienie do grupy, lecz przystąpienie do tej grupy poprzez działania rolnika jako producenta określonego jednego produktu rolnego.
Opisane unormowanie krajowe opiera się na prawie wspólnotowym, a określenia przyjęte w ustawie i rozporządzeniu znajdują swoje odpowiedniki w normach unijnych szczególności w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1257/1999. Zgodnie z przepisem art. 33b ust. 2 warunkiem uzyskiwania wsparcia jest przedstawienie przez rolnika biznes planu, w którym m.in. wykazuje przyszłą żywotność gospodarstwa i szczegółowy opis inwestycji, a także określenie celów pośrednich i końcowych. Opisane w biznes planie cele, które służyć mają wskazanej "żywotności gospodarstwa" są sprawdzane po trzech latach i w razie gdy nie są osiągnięte dalsza pomoc nie jest udzielona.
Również na podstawie norm wspólnotowych da się wyprowadzić wniosek, iż płatności na gospodarstwa niskotowarowe udzielane są w związku z podjęciem takich działań rolnika, które nie będą symboliczne ani wyłącznie blankietowe, a jedynie konkretne i wymierne dla przyszłego rozwoju tego gospodarstwa. Nie podpisana umowa członkowska o przynależności do grupy producentów rolnych decyduje o podniesieniu standardu i wydajności gospodarowania, a rzeczywista przynależność znajdująca swoje formalne oparcie w umowie członkostwa.
Zatem z punktu widzenia celowości przyznania płatności w związku z przedsięwzięciem przystąpienia do grupy rolników, a więc uzyskania konkretnego i wymiernego dla gospodarstwa niskotowarowego efektu ekonomicznego, sama czynność zadeklarowania przystąpienia do takiej grupy nie może mieć podstawowego znaczenia, za to z pewnością ma takie znaczenie pozostawanie w grupie każdy kolejny rok obrachunkowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podpisanie przez rolnika w danym roku obrachunkowym umowy członkowskiej przed złożeniem wniosku o przyznanie płatności, jednak przed uruchomieniem produkcji rolnej w tym roku nie może dyskredytować przedsięwzięcia jako kwalifikującego się do dalszej płatności. Dlatego też nie jest trafne rozumowanie kasatora, iż zrealizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia następuje wyłącznie przez złożenie deklaracji członkowskiej.
Wreszcie podkreślić należy, iż § 8 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów postawił przed rolnikiem oczekującym dalszych płatności, w ramach wydanej wcześniej decyzji o ich przyznaniu, wyłącznie wymóg zrealizowania określonego w planie rozwoju przedsięwzięcia, najpóźniej do określonego czasu, a ponadto złożenia oświadczenia w tym przedmiocie. W świetle tego przepisu trudno jest przyjąć, że skarżąca w wyznaczonym rozporządzeniem czasie nie sprostała wskazanym warunkom, a powyższa konkluzja oznacza, że ocena Sądu I instancji co do zrealizowania przez M. K.-S. podjętych przedsięwzięć jest prawidłowa i nie narusza przepisu § 8 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.