Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia [...] lutego 2011r., sygn. akt I SA/Sz 874/10, oddalił skargę R. K. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2010 r., w przedmiocie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego ze środków Unii Europejskiej.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] maja 2009 roku do Biura Powiatu Pyrzyckiego ARiMR wpłynął wniosek R. K. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. W złożonym wniosku producent rolny zadeklarował do płatności działki rolne o oznaczeniach: A, A1, B, B1, C, C1, D, D1, E, E1,F, F1, G, H, I, J, K, L, M, N, O, których łączna powierzchnia wyniosła 146,12 ha.
Decyzją z dnia [...] marca 2010 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał wnioskodawcy jednolitą płatność obszarową oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w pełnej wysokości. Następnie w dniach od [...] do [...] marca 2010 roku w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola. Inspektorzy Biura kontroli stwierdzili, iż zadeklarowana powierzchnia działek rolnych o oznaczeniach A, C, E, jest większa od powierzchni stwierdzonej w wyniku kontroli (kod DR 13+), natomiast na powierzchni działek rolnych o oznaczeniach B, C, D, E, F nie stwierdzono deklarowanej uprawy (kod DR6).
Skarżący był obecny przy kontroli, potwierdził własnoręcznym podpisem odbiór protokołu lecz odmówił podpisania raportu z czynności kontrolnych. Producent rolny wniósł uwagi, że nie zgadza się ze stwierdzeniem braku mieszanki traw motylkowych na zadeklarowanych łąkach.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dla Powiatu P. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] marca 2010 r., ze względu na ujawnienie nowych okoliczności, istniejących, a nieznanych organowi w chwili wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2010 r. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2010 roku, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uchylił decyzje dotychczasową orzekając odmiennie co do istoty sprawy.
Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji wyjaśnił, iż Kierownik Biura Powiatowego dla Powiatu P. słusznie oparł się na wynikach kontroli na miejscu przeprowadzonej na działkach skarżącego zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności do gruntów na rok 2009. Powierzchnia zadeklarowana przez wnioskodawcę we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej wynosiła 146,12 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona po kontroli na miejscu wyniosła 140,78 ha.
Organ odwoławczy opisał sposób wyliczenia procentowej różnicy między powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli na miejscu. Wyjaśnił, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20 % powierzchni stwierdzonej, to kwota płatności, jaka ma być przyznana, zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2009 roku wynosi 506,98 zł, w związku z czym jednolita płatność obszarowa przyznana wnioskodawcy została pomniejszona o 5.414,55 zł. Odnośnie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych organ wskazał, iż powierzchnia zadeklarowana przez skarżącego we wniosku o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych wynosiła 113,65 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona po kontroli na miejscu wyniosła 1,31 ha.
Procentowa różnica miedzy powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli na miejscu wyniosła 8.575,57%. W wyniku wykazanej różnicy organ nałożył na skarżącego sankcję oraz odmówił przyznania płatności.
Zdaniem organu II instancji decyzja została wydana na podstawie prawidłowo przeprowadzonej kontroli na miejscu przez wykwalifikowanych inspektorów terenowych. Do protokołu z czynności kontrolnych została dołączona dokumentacja fotograficzna obrazująca działki rolne R. K., ze wskazaniem ich identyfikatorów oraz daty wykonania poszczególnych fotografii. Fotografie załączone do protokołu z czynności kontrolnych przedstawiają jedynie trawy wieloletnie kwalifikujące się do przyznania jednolitej płatności obszarowej, natomiast nie przedstawiają koniecznych do ubiegania się o płatności uzupełniające roślin motylkowatych drobnonasiennych.
Odnosząc się do załączonych przez skarżącego do odwołania fotografii, organ odwoławczy stwierdził, iż nie stanowią one wiarygodnego źródła dowodowego, gdyż materiał ten przedstawia bliżej nieokreślone działki, bez wskazania ich oznaczeń, a rzekome daty ich sporządzenia zostały naniesione manualnie na odwrocie fotografii. Następnie odnosząc się do zarzutu konieczności uznania przez organ wyników kontroli dokonanej przez jednostkę certyfikującą, organ odwoławczy stwierdził, iż jest w posiadaniu jedynie zaświadczenia przesłanego przez jednostkę certyfikującą Agrobiotest, z którego wynika, iż R. K. spełnia wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym. Na przekazanym przez jednostkę certyfikującą zaświadczeniu nie widnieją jakiekolwiek dane dotyczące rodzaju upraw skarżącego.
Dodatkowo organ II instancji wskazał, iż ani w postępowaniu przed organem I instancji, ani w postępowaniu odwoławczym skarżący nie przedłożył protokołu z czynności kontrolnych jednostki certyfikującej, na który powołuje się w odwołaniu i zarzuca organowi jego nieuwzględnienie. Złożona wraz z odwołaniem decyzja Z. Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa, która zezwalała Producentowi na zastosowanie w rolnictwie ekologicznym w miesiącach kwiecień -maj 2008 roku materiału siewnego ziarna koniczyna czerwona, nie dowodzi w żaden sposób, iż strona taki zabieg wykonała.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę R. K. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2010 r.,
Sąd I instancji wskazał, iż ustalenia zawarte w raporcie z czynności kontrolnych znajdują przekonujące potwierdzenie w sporządzonej dokumentacji fotograficznej w związku z czym brak podstaw do ich kwestionowania. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że dokumentacja fotograficzna dołączona przez skarżącego do odwołania od decyzji organu I instancji, nie może skutkować podważeniem wiarygodności ustaleń dokonanych w trakcie kontroli na miejscu z uwagi na to, że wartość dowodowa tych zdjęć jest znikoma, a to z uwagi na czas ich wykonania oraz brak możliwości określenia miejsca wykonania fotografii.
Skarżący kwestionując ustalenia przyjęte przez organy administracji wskazał, iż kontrola aby mogła być wiarygodna powinna być przeprowadzona w terminie późniejszym z uwagi na długą i ciężką zimę oraz zimną wiosnę, kiedy rośliny nie rozpoczęły jeszcze procesu wegetacji. Odnosząc się do tej kwestii Sąd I instancji podniósł, iż jakkolwiek skarżący dołączył do skargi opinię Z. Ośrodka Doradztwa Rolniczego w B. o zasadach uprawy i wegetacji roślin motylkowych wraz z zestawieniem miesięcznym obserwacji meteorologicznych za miesiąc marzec -kwiecień 2010 r., to jednak według Sądu, jakkolwiek z opinii tej wynika, iż ze względu na anormalne warunki pogodowe w marcu 2010 r. nastąpiło istotne opóźnienie rozpoczęcia wegetacji roślin motylkowych i w tych okolicznościach lustracja plantacji w okresie [...] – [...] marca mogła skutkować mylną interpretacją tych zasiewów, to jednak z akt sprawy wynika, że kontrola na miejscu w gospodarstwie skarżącego nie odbyła się w pierwszej dekadzie miesiąca marca 2010 r. tylko dopiero [...] i [...] marca 2010 r. Wobec tego brak choćby śladowych ilości zadeklarowanej uprawy musi budzić wątpliwości. Tym samym zasadnie organ stwierdził, że dołączona opinia nie odnosi się do konkretnej uprawy koniczyny czerwonej na działkach R. K., lecz jest opinią ogólną.
Zdaniem Sądu I instancji organ dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego miał zatem podstawy faktyczne do uznania, że raport z kontroli na miejscu oraz jego załączniki w postaci dokumentacji zdjęciowej mają większą wartość dowodową niż materiał zdjęciowy sporządzony przez skarżącego. Ustaleń tych nie mogą podważyć również inne powoływane przez skarżącego dowody, w tym zaświadczenie przesłane przez jednostkę certyfikującą Agrobiotest z którego wynika, że skarżący spełnia wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym nie zaś, że na zadeklarowanych działkach występuje mieszanka wieloletnich traw motylkowych drobnonasiennych. Z uwagi na potwierdzone kontrolą różnice powierzchni uprawnionej do dopłat względem powierzchni deklarowanej zasadnie w zaskarżonej decyzji odmówiono przyznania wnioskowanej płatności uzupełniającej oraz nałożono na producenta sankcję przewidzianą w przepisach unijnych.
R. K. wystąpił ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W skardze kasacyjnej strona skarżąca zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego:
- a) przepisu art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, iż skarżący nie dochował wymogu utrzymywania gruntu rolnego objętego wnioskiem o przyznanie płatności w dobrej kulturze rolnej, w sytuacji gdy prowadzona była na nim działalność rolnicza odpowiadającą treści wniosku o przyznanie płatności,
- b) przepisu art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r, o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, przez Sąd, iż organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2009,
- c) przepisu art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r., o rolnictwie ekologicznym, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż wykaz sporządzony przez jednostkę certyfikującą nie stanowi dowodu na prowadzenie działalności rolniczej zgodnie z treścią wniosku o przyznanie płatności,
- d) przepisu art. 23 ust. 1 rozporządzenia komisji WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż kontrola gospodarstwa na miejscu w przedmiotowej sprawie została prawidłowo przeprowadzona i odzwierciedla rzeczywisty stan użytków rolnych na działkach rolnych skarżącego, gdy w rzeczywistości przeprowadzona kontrola na miejscu zawiera informacje nie odpowiadające rzeczywiście prowadzonej uprawie,
- e) przepisu art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż organ w sposób prawidłowy i wystarczający zebrał materiał dowodowy,
- f) przepisu art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd, że w przedmiotowej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję;
- 2. naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na zastosowaniu przedmiotowego przepisu pomimo braku przesłanek do jego zastosowania, tj. nieuwzględnienia skargi, mimo, iż w przedmiotowej sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego i procesowego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 – 240; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2706/04; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 329/06).
Jakkolwiek z treści i konstrukcji skargi kasacyjnej wynika, że strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., stawiając zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, to jednak stwierdzić należy - oczywiście bez uszczerbku dla spełnienia przesłanek determinujących możliwość merytorycznego rozpatrzenia postawionych zarzutów – że nie wszystkie spośród wskazanych w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego można i należałoby tak właśnie kwalifikować. Ponad wszelką wątpliwość bowiem, charakter przepisów postępowania mają przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a. (pkt 1 lit e petitum skargi kasacyjnej), przepis art. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (pkt 1 lit f petitum skargi kasacyjnej), jak również przepis art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, z którego wprost wynika, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a. chyba że przepisy tej ustawy stanowią inaczej (ust. 1), co z kolei znajduje swoje odzwierciedlenie w szczegółowej treści regulacji zawartej w ust. 2 i w ust. 3 nadającej postępowaniom regulowanym wskazaną ustawą, charakter postępowań szczególnych (pkt 1 lit. b petitum skargi) Z treści art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym (pkt 1 lit. c petitum skargi kasacyjnej) również wyraźnie wynika, że przepis ten ma charakter przepisu postępowania, zwłaszcza gdy podkreślić, że wprost na jego gruncie ustawodawca stanowi, iż dla celów postępowania dowodowego w określonych nim postępowaniach, wykaz o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi dokument urzędowy w rozumieniu k.p.a. Z treści art. 23 ust. 1 rozporządzenia komisji WE nr 796/2004 również wynika, iż zawarta na jego gruncie regulacja ma procesowy charakter.
Wskazane naruszenia prawa, definiowane przez autora skargi kasacyjnej, jako naruszenia prawa materialnego, adresowane są więc wobec przepisów postępowania. Stawiając wskazane zarzuty, strona skarżąca podważa bowiem prawidłowość działania organów administracji publicznej w zakresie dotyczącym interpretacji i stosowania zasad oraz szczegółowych przepisów regulujących postępowanie w sprawie przyznania płatności, podważając w konsekwencji zgodność z prawem faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
Wobec treści, jak również i uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a, które mają dopełniający się (komplementarny) charakter, zarzuty te można i należy rozpoznać łącznie. Zwłaszcza, że w kontekście argumentacji prezentowanej w skardze kasacyjnej przez stronę skarżącą, umożliwia to również istota sporu prawnego w sprawie. Chodzi mianowicie o kwestię dotyczącą oceny prawidłowości/nieprawidłowości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji ostatecznej, w odniesieniu do których, w rezultacie przeprowadzonej kontroli, w zaskarżonym wyroku stwierdzono, że przyjęty przez organy administracji sposób ustalenia faktycznych podstaw tego rozstrzygnięcia nie jest niezgodny z prawem.
W kontekście tak postawionej kwestii, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, za uzasadniony uznać należy zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. polegający na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w rozpoznawanej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję;
W tej mierze, podkreślić należy, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja ostateczna wydana została po wznowieniu - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 - postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie płatności na rok 2009 i stanowiła konsekwencję postępowania przeprowadzonego, co do przyczyn wznowienia oraz, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 146 § 1 i § 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Granicę prowadzonego postępowania, wyznaczoną dotychczasową decyzją ostateczną w sprawie płatności na rok 2009, tworzyła więc sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym oraz podstawy prawnej. W tych okolicznościach, Sąd I instancji zobowiązany był więc, do dokonania stosownych ustaleń i ocen w zakresie dotyczącym stanu prawnego, a mianowicie przeprowadzenia kontroli wykładni i zastosowania przez organy administracji przepisów prawa (krajowego i unijnego) regulujących warunki i przesłanki, od spełnienia których, w roku 2009, uzależnione było przyznanie płatności. W tym zakresie, tj. odnośnie rzetelnej analizy istnienie/nieistnienia przesłanki wznowienia postępowania, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera jednak żadnego stanowiska.
W kontekście okoliczności stanu sprawy, zwłaszcza zaś trybu wydania decyzji ostatecznej, która zaskarżona została do Sądu I instancji, wyjaśnić również należy, że nadzwyczajny charakter postępowania wznowieniowego nie może służyć organowi administracji publicznej do uzupełniania materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym, nawet wówczas, gdyby prowadziło do dokonania odmiennej oceny okoliczności istniejących w dacie wydawania "inkryminowanej" decyzji ostatecznej. Zaniechanie przeprowadzenia dowodów (znanych organowi), czy też ich powierzchowna ocena nie może być bowiem traktowana na równi z brakiem wiedzy organu w tym zakresie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności lub nowe dowody, to takie które istnieją w dacie wydawania decyzji ostatecznej i nie są w tej dacie znane organowi. O walorze "nowości", w rozumieniu wskazanego przepisu, decyduje więc moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc moment udostępnienia ich organowi, nie zaś moment zapoznania się z nimi przez pracownika tego organu.
Konfrontując w związku z powyższym datę, w której wydana została "inkryminowana" decyzja o przyznaniu płatności do gruntów na 2009 r. – [...] marca 2010 r. – z datą wygenerowania dowodu w postaci protokołu kontroli – [...] – [...] marca 2010 r. – stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja ostateczna nie mogła być uznana za prawidłową, albowiem wskazany dowód nie mógł stanowić podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt k.p.a. Dowód ten nie istniał bowiem w dacie podejmowania "inkryminowanej" decyzji. Ponadto, jakkolwiek faktem jest, że na gruncie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ustawodawca operuje również pojęciem "nowych okoliczności", jako przesłanki wznowienia postępowania, to jednak z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji dokonał jakiejkolwiek refleksji odnośnie tego aspektu wiążącego się ze wskazaną przesłanką wznowieniową, z którego wynika obowiązek organu administracji publicznej do wykazania w jednoznaczny sposób, że nowe okoliczności, na które się powołał wznawiając postępowanie, istniały w dacie wydawania "inkryminowanej decyzji" i nie były mu znane, jak również, co ma zasadnicze znaczenie, że były to okoliczności istotne, uzasadniające istnienie prawdopodobieństwa wydania rozstrzygnięcia o odmiennej treści, niż pierwotnie.
Walor (cechę) tak rozumianej "istotności" nowych dowodów lub (i) nowych okoliczności faktycznych organ musi bowiem wykazać (por. np. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 429/06). W analizowanym zakresie, szczególnego podkreślenia wymaga również i to, że pojęcie "nowych okoliczności", jak i pojęcie "nowych dowodów" należy rozumieć wąsko, tj. zarówno jako dowody i okoliczności nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę.
Ze wskazanego punktu widzenia, tj. wobec zaniechania przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w sposób uwzględniający wskazany powyżej aspekt zagadnienia, determinowany trybem, w jakim decyzja ta została wydana, za wątpliwe uznać należy więc stanowisko Sądu I instancji i zawartą w nim ocenę o zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, co uzasadnionym czyni zarzut naruszenia przepisu art.145 § 1 pkt 5 k.p.a.
W analizowanym zakresie, w kontekście powyżej wskazanego rozumienia waloru (cechy) "istotności" nowych dowodów lub (i) nowych okoliczności faktycznych oraz obowiązku wykazania tego rodzaju ich waloru przez organ administracji, co ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia oceny o zgodności/niezgodności z prawem decyzji wydanej w trybie wznowieniowym podnieść należy, że zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego warunkiem koniecznym przyznania jednolitej płatności obszarowej jest posiadanie w dniu [...] maja roku, w którym złożony został wniosek o przyznanie płatności, gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia ta płatnością, jeżeli między innymi, wszystkie te grunty są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek i producent rolny przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności.
Z kolei z przepisu art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że płatności obszarowe wypłacane są w terminach określonych w art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1782/2003 (aktualnie, w terminach określonych w art. 29 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009), tj. w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 30 czerwca kolejnego roku kalendarzowego, co uzasadnia twierdzenie, że płatności te wypłacane są z dołu.
W kontekście treść przywołanej regulacji krajowej i unijnej (oraz konsekwencji jej obowiązywania), gdy skonfrontować ją z trybem, w jakim doszło do wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej, którą Sąd I instancji uznał za zgodną z prawem, zwłaszcza zaś, gdy przywołaną regulację wprost skonfrontować z podstawą wznowieniową (i zaprezentowanym powyżej rozumieniem przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), na podstawie której wzruszona została dotychczasowa decyzja ostateczna, za wątpliwie należy uznać, że walor (cechę) istotności – we wskazanym powyżej rozumieniu tego pojęcia – posiada okoliczność wynikająca z dowodu z protokołu kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach [...] – [...] maja 2010 r., tj. z dowodu wygenerowanego po dacie wydania "inkryminowanej" decyzji ostatecznej. Zwłaszcza, że ani organ administracji publicznej, ani też Sąd I instancji kontrolujący zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, uchylającej dotychczasową decyzję ostateczną i rozstrzygającej odmiennie co do istoty sprawy, nie wyjaśniły, w oparciu o jakiego rodzaju kryteria sformułowały ocenę, że okoliczność wynikająca ze wskazanego dowodu, na którą powołał się organ administracji wznawiając postępowanie w sprawie zakończonej dotychczasową decyzją ostateczną, ma walor (cechę) "istotności" rozumiany we wskazany powyżej sposób.
Wskazanego aspektu zagadnienia Sąd I instancji również nie dostrzegł kontrolując zgodność z prawem - wydanej w trybie wznowienia postępowania - zaskarżonej decyzji ostatecznej. W konsekwencji, czyni to uzasadnionym zarzut naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego przez jego niewłaściwe zastosowanie.
W świetle wskazanej powyżej istoty sporu prawnego w sprawie, jak również wobec dotychczas przywołanych argumentów za usprawiedliwione uznać należy również, adresowane wobec faktycznych podstaw rozstrzygnięcia zarzuty skargi kasacyjnej o naruszeniu przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, a mianowicie zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., przepisu art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego oraz przepisu art. 151 p.p.s.a.
Wobec powyżej przedstawionych argumentów, za przedwczesny uznać należy zarzut naruszenia przepisu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/204, jak również i zarzut naruszenia przepisu art. 17 ustawy o rolnictwie ekologicznym, zwłaszcza, że odnośnie regulowanego nim zagadnienia, Sąd I instancji nie zajął w ogóle żadnego stanowiska.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy ze skargi R. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zobowiązany więc będzie do odniesienia się do istoty sporu prawnego w sprawie, przy jednoczesnym uwzględnieniu konieczności wyeliminowania w ponownie prowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym wskazanych powyżej - stwierdzonych w toku kontroli kasacyjnej – zaniechań i uchybień.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 185 § 1 w związku z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.