Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r., w sprawie ze skargi P. A. spółki z o.o. w Ł. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012, stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012 (pkt 1); stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); orzeka o wymierzeniu Dyrektorowi L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. grzywny w wysokości 500 złotych (pkt 3); orzekł o kosztach postępowania (pkt 4).
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ś. odmówił skarżącej spółce przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2012.
W związku z wniesionym od wymienionej decyzji odwołaniem, które wpłynęło do Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. w dniu 30 lipca 2014 r., organ ten pismem z dnia 30 września 2014 r. zawiadomił stronę o niezałatwierniu sprawy w terminie oraz o przesunięciu terminu załatwienia sprawy do dnia 31 października 2014 r. z uwagi na skomplikowany charakter sprawy wymagający przeprowadzenia dodatkowych ustaleń mogących mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.
W dniu 15 października 2014 r. prezes zarządu skarżącej spółki złożył oświadczenie o zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym a ewentualne wnioski i zastrzeżenia złoży w formie pisemnej w terminie 7 dni. Zastrzeżenia skarżąca spółka przedstawiła w piśmie z dnia 20 października 2014 r.
W piśmie z dnia 29 października 2014 r. organ odwoławczy wezwał skarżąca do złożenia wyjaśnień w związku z wnioskiem, zawartym w piśmie z dnia 20 października 2014 r., o przeprowadzenie dowodu z akt rejestrowych Krajowego Rejestru Sądowego.
W dniu 30 października 2014 r. organ wezwał do złożenia wyjaśnień w charakterze świadka: M. P., M. D., D. M. oraz P. M., wyznaczając termin przesłuchania na dzień 27 listopada 2015 r.
Zawiadomieniem z dnia 31 października 2014 r. organ ponownie poinformował skarżącą spółkę, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie, wskazując jednocześnie, że termin rozpatrzenia odwołania został przesunięty do dnia 15 grudnia 2014 r. z uwagi na konieczność przesłuchania świadków.
W piśmie z dnia 7 listopada 2014 r. skarżąca spółka udzieliła odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 29 października 2014 r.
Wnioskiem z dnia 8 listopada 2014 r. D. M. zwrócił się do organu o przesłuchanie go w ramach pomocy prawnej w organie administracji właściwym dla miejsca jego pobytu. W piśmie z dnia 10 listopada 2014 r. o przesłuchanie w ramach pomocy prawnej zwrócił się M. D..
Pismami z dnia 21 listopada 2015 r. organ wezwał M. D. do osobistego uczestnictwa w przesłuchaniu świadków i złożenia wyjaśnień w charakterze strony w przesłuchaniu oraz M. P. i D. M. do złożenia wyjaśnień w charakterze świadków.
Zawiadomieniem z dnia 15 grudnia 2014 r. organ po raz kolejny poinformował skarżącą spółkę, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie, wskazując jednocześnie, że termin rozpatrzenia odwołania został przesunięty do dnia 16 lutego 2015 r. z uwagi na konieczność przesłuchania świadków. Następnie pismami z dnia 30 grudnia 2014 r. organ zawiadomił M. D. o przesłuchaniu świadków: D. M. oraz M. M. oraz A. R. i P. M.. Organ jednocześnie wezwał do złożenia wyjaśnień: M. D. w charakterze strony, D. M. oraz P. M. w charakterze świadków.
Wobec informacji złożonej przez M. D. o chorobie - organ odwołał zaplanowane przesłuchania a następnie pismami z dnia 4 lutego 2015 r. wezwał M. D. do złożenia wyjaśnień w charakterze strony oraz zawiadomił, że 1 kwietnia 2015 r. przeprowadzony będzie dowód z przesłuchania świadków A. R. oraz P. M.. Wezwał także D. M. i P. M. do złożenia wyjaśnień w dniach 1 i 2 kwietnia 2015 r.
Pismem z dnia 16 lutego 2015 r. organ poinformował skarżącą spółkę, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie, wskazując jednocześnie, że termin rozpatrzenia odwołania został przesunięty do dnia 23 kwietnia 2015 r. z uwagi na konieczność przesłuchania świadków.
W dniu 23 kwietnia 2015 r. prezes zarządu skarżącej spółki oświadczył, że zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym a ewentualne wnioski i zastrzeżenia złoży w formie pisemnej w terminie 7 dni.
Organ ponowienie poinformował skarżącą, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie. Nowy termin rozpatrzenia odwołania został przesunięty do dnia 29 maja 2015 r. z uwagi na konieczność przesłuchania świadków.
Po raz kolejny o niezałatwieniu sprawy w terminie organ poinformował skarżącą w pismach z 29 maja 2015 r. i 3 lipca 2015 r. wyznaczając odpowiednio kolejne terminy rozpatrzenia odwołań na dzień 3 lipca 2015 r. i 21 sierpnia 2015 r.
W piśmie z dnia 23 lipca 2015 r. skarżąca wniosła do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłe prowadzenie postępowań odwoławczych, m.in. w sprawie dotyczącej odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z dnia 3 lipca 2014 r.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uznał zażalenie skarżącej spółki na bezczynność Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. w związku z nierozpatrzeniem przez ten organ odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. za nieuzasadnione.
W dniu 31 sierpnia 2015 r. spółka P. A. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. domagając się wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz orzeczenie o przyznaniu od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Sąd I instancji uwzględniając skargę stwierdził, że wszczęte odwołaniem skarżącej z dnia 21 lipca 2014 r. postępowanie prowadzone było przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. w sposób przewlekły. Szczególną uwagę i zastrzeżenia Sądu w tym zakresie, wzbudził początek postępowania odwoławczego. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynikało, iż odwołanie skarżącej spółki zostało przekazane przez organ I instancji Dyrektorowi L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. w dniu 30 lipca 2014 r. (data wpływu do organu 31 lipca 2014 r.). Jednakże dopiero po upływie 2 miesięcy od tej daty, zatem w terminie w którym postępowanie odwoławcze powinno zostać zakończone, organ odwoławczy podjął pierwszą czynność w sprawie, jaką było wystosowanie do skarżącej spółki pisma z dnia 30 września 2014 r. informującego skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
W odniesieniu do kolejnych działań organu polegających na wzywaniu wskazanych przez skarżącą spółkę w odwołaniu świadków, a następnie na skutek pism niektórych z nich oraz prezesa zarządu skarżącej spółki, wyznaczanie nowych terminów przesłuchań oraz zakończenia sprawy, Sąd zgodził się z organem, że czynności te były istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wynikały one częściowo z wniosków składanych przez prezesa zarządu skarżącej spółki. Sąd zauważył w tym zakresie, że działania te zostały podjęte przez organ odwoławczy po dwumiesięcznej bierności. Wskazał, że z akt administracyjnych sprawy nie wynikało by w tym czasie, od 31 lipca do 30 września 2014 r., zaistniały jakiekolwiek okoliczności uniemożliwiające organowi wezwanie wskazanych w odwołaniu skarżącej spółki świadków bądź podjęcie innych czynności mających na celu sprawne zakończenie przedmiotowego postępowania.
Sąd zwrócił również uwagę na okoliczności, że w piśmie z dnia 30 września 2014 r. organ poinformował skarżącą, iż sprawa nie zostanie załatwiona w terminie z uwagi na jej skomplikowany charakter wymagający przeprowadzenia dodatkowych ustaleń mogących mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Jednakże akta sprawy stały w sprzeczności z informacją organu, gdyż od kilku miesięcy nie było w nich śladu nawet jednej czynności z zakresu postępowania wyjaśniającego.
Taki stan sprawy powodował, w ocenie Sądu I instancji, że doszło do naruszenia art. 12 § 1 i art. 8 k.p.a.
Dalej, Sąd Instancji wskazał, że Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. w dniu [...] sierpnia 2015 r. wydał decyzję kończącą postępowanie zainicjowane odwołaniem skarżącej. Wskazał również, że okoliczność ta - zakończenie przez organ postępowania zainicjowanego odwołaniem skarżącej - nie stanowiła przeszkody do oceny tego postępowania pod kątem jego przewlekłości.
Z uwagi na dwumiesięczną bierność organu w czasie prowadzonego postępowania Sąd I instancji uznał, że Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. prowadził postępowanie odwoławcze w sposób przewlekły a przewlekłość ta miała charakter rażącego naruszenia prawa.
Sąd I instancji, mając na uwadze okoliczności, że Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. przewlekle prowadził postępowanie w sposób rażący tylko w okresie od 31 lipca 2014 r. do 30 września 2014 r. zaś czynności podejmowane przez organ po tym okresie były istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a ponadto wynikały częściowo z wniosków założonych przez skarżącą spółkę zaś wielokrotne zmiany terminu przesłuchania świadków były następstwem pisma prezesa zarządu skarżącej spółki, w których powoływał się na chorobę oraz wnosił o wyznaczenie nowych terminów przesłuchań, uznał, że kwota 500 zł grzywny jest adekwatna do stopnia zawinienia organu w przewlekłości postępowania. Sąd jednocześnie odstąpił od zasądzenia od organu na rzecz skarżącej spółki sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., co znajduje odzwierciedlenie w pkt 3 sentencji wyroku.
Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a oraz § 2 p.p.s.a. i w konsekwencji naruszenie art. 21 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów wiejskich w ramach PROW na lata 2007 – 2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.) oraz art. 12 § 1 i art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na stwierdzeniu, że organ dopuścił się przewlekłości w trwającym odwoławczym postępowaniu administracyjnym w okresie od 31 lipca do 30 września 2014 r. w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012, a nadto że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i dodatkowo w stopniu uzasadniającym wymierzenie grzywny przez to że organ nie działał w sprawie wnikliwie i szybko.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji albo o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
P. A. Spółka z o.o. w Ł., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie jako oczywiście bezzasadnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna, ponieważ ma usprawiedliwione podstawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów od autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
Zgodzić się trzeba ze stwierdzeniem Sądu I instancji, iż pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo. Stanowisko doktryny i judykatury wskazuje na to, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.
Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13).
Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 173) z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
Jednym z przepisów szczególnych w stosunku do regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego jest art. 21 ust. 4 pkt 1) powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym odwołanie od decyzji w sprawie przyznania pomocy rozpatruje się w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. Z kolei zgodnie z art. 36 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma skarżący kasacyjnie organ, iż termin zakreślony w art. 21 ust. 4 pkt 1 ustawy jest terminem ustawowym, w którym organ odwoławczy winien "rozpatrzyć odwołanie", a zatem pracownik organu powinien zapoznać się z aktami sprawy i podjąć czynności niezbędne do załatwienia sprawy. W ocenie sądu kasacyjnego postępowaniu prowadzonemu przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, zainicjowanemu odwołaniem skarżącej od decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], nie można przypisać znamion przewlekłości. Podkreślić należy, że skarżąca spółka w odwołaniu zawarła wiele wniosków, m.in. o przesłuchanie świadków na okoliczność prowadzenia przez nią działalności rolniczej, z którymi organ musiał się zapoznać, poddać je analizie i w konsekwencji należycie przygotować do przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków. Były to wnioski istotne dla załatwienia sprawy, a zatem nie mogły zostać przez organ pominięte.
Nadto sprawa dotycząca przyznania płatności ONW na rok 2012 dla Spółki P. A. nie była pojedynczą sprawa, ale była powiązana z co najmniej 14 innymi sprawami dotyczącymi sztucznego stworzenia warunków niezbędnych do przyznania pomocy, które w tym czasie były rozpatrywane w postępowaniu odwoławczym przez Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR. To niewątpliwie powodowało konieczność uprzedniego (przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy w tej sprawie) zapoznania się przez pracownika organu odwoławczego nie tylko z aktami sprawy będącej przedmiotem tej skargi kasacyjnej, ale także z aktami powiązanych z nią spraw. Fakty te, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie uzasadniają stwierdzenia przez Sąd I instancji w tej sprawie istnienia stanu przewlekłości postępowania odwoławczego w okresie od 31 lipca do 30 września 2014 r. i to w postaci kwalifikowanej - rażącego naruszenia prawa.
Rację ma także skarżący kasacyjnie organ, iż Sądowi I instancji można zasadnie zarzucić naruszenie art. 12 § 1 k.p.a., który ustanawia zasadę ogólna wnikliwości, szybkości i prostoty postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że zgodnie z tą zasadą szybkość działania organów administracji nie jest przesłanką nadrzędną, ponieważ właściwe stosowanie się do tej zasady ogólnej powoduje konieczność uwzględnienia w postępowaniu administracyjnym w równej mierze wnikliwości działania organu. Niewątpliwie organy administracji nie mogą w imię szybkości postępowania administracyjnego rezygnować z obowiązku działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), stania na straży praworządności (art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), czy z realizacji zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w analizowanej sprawie Sąd I instancji niezasadnie uznał, iż czas trwania postępowania odwoławczego jest wiodąca przesłanką, prowadzącą wprost do uznania, że postępowanie to rażąco narusza prawo w związku z przewlekłością.
Oceniając działania organu odwoławczego w tej sprawie Są I instancji nie poddał wnikliwej analizie takie czynniki jak: charakter sprawy, jej stopień skomplikowania, postępowanie samej strony i innych organów.
Reasumując ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne zarzuty pomieszczone w skardze kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a i § 2 p.p.s.a., a w konsekwencji naruszenie art. 21 ust. 4 pkt 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 173) i art. 12 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. polegające na niezasadnym uznaniu, że organ w tej sprawie dopuścił się przewlekłości w trwającym postępowaniu odwoławczym w okresie od 31 lipca do 30 września 2014 r. z rażącym naruszeniem prawa i dodatkowo w stopniu uzasadniającym wymierzenie grzywny przez to, że organ w tej sprawienie działał wnikliwie i szybko.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a, który stanowi, że: "Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona", orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) p.p.s.a.