Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 1353/09 oddalił skargę R. O. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Cz. z dnia [...] września 2009 r., nr. [...] w przedmiocie płatności obszarowych.
R. O. ubiegający się o płatności z tytułu ONW złożył dnia 15 maja 2008 r. do Biura Powiatowego ARiMR w M. wniosek o przyznanie płatności za rok 2008 wraz z załącznikami graficznymi oraz szkicem działek rolnych objętych wnioskiem. W toku weryfikacji złożonego wniosku organ administracji ustalił nieprawidłowości m.in. w sumie powierzchni działek rolnych. Wskazując, iż na działce nr. 220 i 221 występuje "konflikt kontroli krzyżowej" wynikający z faktu zadeklarowania w tym samym roku gospodarczym tej samej powierzchni w ramach tej samej działki ewidencyjnej przez dwóch lub więcej producentów rolnych.
Z uwagi na ujawniony spór organ I instancji przeprowadził 26 marca 2009 r. rozprawę administracyjną. W oparciu o wyjaśnienia złożone w toku postępowania organ I instancji ustalił, że sporne działki 220 i 221, po zawarciu na nie umowy dzierżawy w 2001 r., były jednokrotnie stałerzowane przez R. O., który następnie zaprzestał zabiegów agrotechnicznych z chwilą, gdy ich uprawę rozpoczął w 2004 r. R. H. który karczował i równał na nich teren, po czym rolniczo uprawiał. Na działki te R. H. składał wnioski do ARiMR o płatności bezpośrednie od roku 2004, a także ONW i rolno-środowiskowe. W 2007 r. R. O. dowiedział się, że na sporne działki jest inny dzierżawca, pomimo tego złożył wniosek o płatności bezpośrednie i płatności z tytułu ONW na rok 2008, chociaż działki zaorał w sierpniu 2008 r.
W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. wydał [...] kwietnia 2009 r. decyzję nr. [...] przyznającą R. O., po potrąceniu kwoty sankcji w wysokości 913,44 płatności ONW na rok 2008 w łącznej wysokości 4.168,56 zł. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożył R. O., w którym powołał się na umowę dzierżawy z Agencja Nieruchomości Rolnych w dniu 16 lutego 2001 r. oraz fakt opłacania czynszu dzierżawnego i utrudniony dostęp do działek ze względu na bezprawne użytkowanie przez R. H., który czerpie z nich korzyści.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Cz. podtrzymał w całości decyzję Biura Powiatowego ARiMR w M. R. O. (dalej - skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Sąd I instancji powołanym na wstępie wyrokiem z 23 marca 2010 r. oddalił skargę wskazując, iż podobnie jak ARiMR nie jest odpowiednim organem do orzekania, kto jest uprawniony do dzierżawy działek objętych "konfliktem krzyżowym". Sąd dalej zaznaczył, że organy ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy i przeanalizował przepisy prawa, które legły u podstaw wydania decyzji I i II instancji.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik R. O. zaskarżył powyższy wyrok w całości. W uzasadnieniu przypomniał stan faktyczny i prawny sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z powołanej regulacji wynika, że to strona ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić.
Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie podnosząc naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub też naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej winien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego, wskazując na czym polega ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, zaś przy powołaniu podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać naruszone przepisy postępowania i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga kasacyjna pełnomocnika R. O. nie spełnia wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. Strona skarżąca nie przytoczyła żadnej podstawy kasacyjnej i nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, który został naruszony przez WSA.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że autor kasacji w istocie kwestionuje prawidłowość wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., jednak brak jest sformułowania zarzutów dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego i samego wyroku. Brak w skardze kasacyjnej określenia jej podstaw powoduje, że skarga ta, pozbawiona jednego ze swych elementów konstrukcyjnych jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. Nadto skarga kasacyjna nie zawiera wniosku zaskarżenia, który to element również ma charakter konstrukcyjny, a jego nie zamieszczenie w kasacji powoduje konieczność jej odrzucenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono w oparciu o art. 222 p.p.s.a.
- s. G. Jyż s. M. Bosakirska s. P. Czaja