Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29 sierpnia 2019r. sygn. akt III SA/Po 254/19 oddalił skargę D.S. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: Dyrektor IAS, DIAS) z 28 stycznia 2019 r. nr 3001-IOA.4246.472.2017.AG utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu (dalej: Naczelnik UC) z 12 lipca 2016 r., nr 391000-UAGR1.8720.256.2015.BWk wymierzającą stronie karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry na podstawie art.89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. Nr 612 z późn. zm.; dalej: u.g.h.). Podstawą wymierzenia kary były ustalenia, przeprowadzonej 28 września 2015 r., kontroli w lokalu gastronomicznym -barze "[...]", zlokalizowanym w N. przy ul. [...], stanowiącym miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez stronę.
W lokalu znajdowały się, włączone do zasilania, gotowe do gry, urządzenia o nazwie: Black Horse nr [...] i Multi Games nr [...], bez numerów poświadczenia rejestracji, służące do urządzania gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. Strona aktywnie uczestniczyła w urządzaniu gier na opisanych automatach.
Strona od powyższego wyroku wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając na zasadzie art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzuciła:
- I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego:
- 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h poprzez błędne zastosowanie w sprawie skarżącego, będące następstwem błędnej wykładni pojęcia "urządzającego gry" w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, jako obejmującego również skarżącego, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia kilku metrów kwadratowych powierzchni lokalu podmiotowi trzeciemu w celu eksploatacji urządzeń elektronicznych, bez dokonywania przez niego, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności dotyczących aktywnej organizacji gier, a tym samym niezasadne objęcie skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. i niezasadne nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry";
- 2) art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: k.c.) w zw. z art. 659 § 1 i 2 k.c. poprzez dokonanie przez Sąd (także w drodze aprobaty ustaleń organu) błędnej wykładni umowy zawartej pomiędzy T. sp. z o.o. (dalej: spółka) a skarżącym oraz przyjęcie, że z umowy tej wynikają dla skarżącego prawa i obowiązki sytuujące go jako "urządzającego gry", wskazujące, że "działalność skarżącego w żadnym razie nie ograniczała się wobec tego jedynie do udostępnienia samej powierzchni lokalu", czego potwierdzeniem mają być elementy zawartej umowy najmu takie jak: dostarczanie energii elektrycznej, zapewnianie dostępu do urządzenia osobom trzecim, obowiązek niezwłocznego informowania najemcy o uszkodzeniach urządzeń, podczas gdy treść umowy, w tym przyjęte przez skarżącego na jej podstawie obowiązki nie świadczą o podejmowaniu przez niego jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier", ani też nie powoduje odmiennej kwalifikacji umowy niż jako umowy najmu (tj. jako umowy współpracy);
- II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.: dalej: O.p.) poprzez:
- 1) aprobatę nieprawidłowego ustalenia przez organy celne, odnośnie rzeczywistej roli skarżącego w procesie urządzania gier na spornych automatach w oparciu o nieprawidłowo oceniony materiał dowodowy, w tym zwłaszcza oparcie się przez organy (oraz zaakceptowanie takiego stanu rzeczy przez Sąd) na błędnej interpretacji umowy najmu powierzchni lokalu i jej poszczególnych postanowień, podczas gdy zgodnie z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego - nie można wywieść, że przedłożona umowa określa ramy współpracy skarżącego z najemcą w zakresie tworzenia warunków eksploatacji automatów do gier hazardowych poza kasynem; takie ustalenie organu i Sądu I instancji jest ustaleniem całkowicie dowolnym oraz nieznajdującym podstaw w materiale dowodowym;
- 2) zaaprobowanie zaniechania organów celnych ustalenia stopnia zaangażowania i roli, wskazywanego przez skarżącego innego podmiotu - najemcy (podnajemcy) powierzchni lokalu - w proces organizacji gier na automatach do gier znajdujących się w lokalu skarżącego, mimo że znana była organom celnym okoliczność, iż to inny podmiot nie tylko wyposażył lokal w sporne automaty, ale również czerpał korzyści z ich działalności.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wnosił także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację, o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 13 lutego 2023 r. na mocy art. 15zzs4 ust. 3 (Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów) w zw. z ust. 1 (W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 14 kwietnia 2023 r., o czym zawiadomiono strony. Żadna ze stron, prawidłowo zawiadomiona, nie zgłaszała, aby nie wystąpiły przesłanki, które zadecydowały o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została uwzględniona.
Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zd. drugie p.p.s.a. (Dz. U. z 2023r., poz. 259), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyłącza zatem przy rozstrzygnięciach oddalających skargę kasacyjną odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Istota sporu prawnego w sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora IAS w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika UC stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego.
Rozpoznając w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, podniesione w pkt II petitum skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że nie są zasadne.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.
Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w tym przepisie, oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a zależy zatem od wykazania, że sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy (por. m.in. wyroki NSA z: 25 września 2009r., sygn. akt II FSK 629/08, 13 maja 2022 r., syn akt II GSK 491/19; opubl. podobnie jak i inne cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza zaskarżonego wyroku wskazuje, że zarzut ten jest nieuzasadniony, skarżący bowiem nie wykazał, aby WSA dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy.
Z kolei, zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Warunkiem zastosowania cytowanego przepisu jest, aby zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie. Przepis ten znajduje zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi, a więc w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego, nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy.
Zatem art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2296/21). Ponadto skarżący kasacyjnie nie wskazał, na czym konkretnie polegało naruszenie tego przepisu przez WSA.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. W tej sprawie organy dysponowały dowodami takimi jak: umowa najmu zawarta 1 września 2015 r. przez skarżącego ze spółką na najem części powierzchni w lokalu (3 m2), zeznania świadka (matki skarżącego), zatrudnionej w ww. barze przez stronę oraz protokół zawierający ustalenia przeprowadzonego eksperymentu procesowego polegającego na odtworzeniu przebiegu gry na urządzeniach. Te dowody stały się podstawą, na której organy administracji wydały zaskarżone decyzje. Organy administracji dały temu wyraz w uzasadnieniach decyzji, logicznie wyjaśniając, że dowody te są wystarczające, by uznać skarżącego za urządzającego gry na automatach i zastosować art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.
Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że brak było podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów. W kontrolowanej sprawie organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia.
Nie są zasadne także podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. błędnego zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz art. 65 § 1 i 2 w zw. z art. 659 § 1 i 2 k.c., zgłoszone w punkcie I.1) i I.2) petitum skargi kasacyjnej, zmierzające do zakwestionowania oceny WSA w zakresie uznania skarżącego za podmiot urządzający gry na automatach.
Stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Na gruncie omawianej regulacji, Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wskazuje, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji, gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach" jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej.
Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawo powinno takie działania obejmować swoim zakresem i tworzyć realne możliwości kontroli.
Jednocześnie nie można uznać, że przeszkodą w takim rozumieniu tego pojęcia jest użyta w art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. liczba pojedyncza - "urządzający gry na automatach...". Wykładnia tego ustawowego zwrotu musi bowiem uwzględniać sens regulacji sankcjonującej określone zachowanie, w którym mieści się również działanie więcej niż jednego podmiotu, o ile można w sprawie ustalić i przypisać określonym osobom cechę wspólnego urządzania gier na automatach poza kasynem gry (por.: wyroki NSA z: 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 892/17; 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II GSK 4704/16; 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 697/19; 15 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1384/19). Wymaga to oczywiście dokonania prawidłowej oceny wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki NSA z: 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5233/16; 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II GSK 1660/17), co zdaniem Sądu I instancji zostało w sprawie właściwie przeprowadzone przez organy, a ocenie tej WSA dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Skarżący nie podważył skutecznie tej oceny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" stanowi ogół czynności i działań umożliwiających przeprowadzenie takich gier, a w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier; zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń oraz przystosowanie go do danego rodzaju działalności; umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy; utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie; wypłacanie wygranych; obsługa urządzeń; zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyroki NSA w sprawie II GSK 491/19 oraz z: 14 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 125/17; 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4236/16; 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK 132/18; 19 lipca 2018r., sygn. akt II GSK 4707/16).
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, warunkiem odpowiedzialności administracyjnoprawnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych.
W rezultacie, za działanie podmiotu urządzającego gry hazardowe uznaje się zachowanie obejmujące którąkolwiek część lub wszystkie z powyżej wymienionych przesłanek, działalność, mającą na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu do gier hazardowych zgodnie z jego przeznaczeniem w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki (por. wyroki NSA z: 21 maja 2019r., sygn. akt II GSK 1140/17; 19 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 21/19).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie ustalenia jednoznacznie wskazywały na prawidłowość akceptacji przez WSA stanowiska organu, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry hazardowe. Skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę najmu części lokalu (3 m2) ze spółką. Treść tej umowy, w ramach której w lokalu umożliwiono spółce zainstalowanie i eksploatowanie automatów (urządzeń elektronicznych), wskazuje, że miała ona na celu zapewnienie warunków do zainstalowania automatów do gier i urządzania na nich gier losowych w celu osiągnięcia korzyści materialnej, tym bardziej, że eksploatacja urządzeń elektronicznych miała uatrakcyjnić funkcjonowanie lokalu (§ 1 ust. 2 Umowy).
W ramach prowadzonej działalności skarżący umożliwiał funkcjonowanie automatów (§ 2 Umowy), poprzez zapewnienie odpowiedniego miejsca i zasilania elektrycznego (zainstalowania automatów), sprawował stałą opiekę nad ustawionymi w lokalu urządzeniami, aby nie uległy uszkodzeniu czy dewastacji. Zobowiązał się do nieeksploatowania podobnych urządzeń należących do niego lub innego najemcy w trakcie trwania Umowy. Zgodnie z umową skarżący osiągał korzyści finansowe z działania automatów. Roczne wynagrodzenie ze strony spółki płatne było w wysokości 1800 zł. Skarżący odpowiedzialny był za bezpieczeństwo osób grających oraz bezpieczeństwo urządzeń i znajdujących się w nich środków pieniężnych. Miał obowiązek zawiadamiania serwisanta o każdym przypadku powstania awarii czy też wystąpienia jakiegokolwiek zakłócenia prowadzonego procederu. Pracownica skarżącego (jego matka) potwierdziła, że do obowiązków jej należało włączanie i odłączenie z prądu automatów, informowanie serwisanta o dostrzeżonych awariach automatów (protokół przesłuchania świadka z 8 września 2015 r.).
Należy uznać, że faktycznym przedmiotem umowy nie był więc najem powierzchni, ani też zobowiązanie do oddania lokalu czy jego części we władanie, w jakiejkolwiek formie, innej osobie, lecz wspólne urządzanie gier na automatach, skoro wynajęta część lokalu była użytkowana w celu eksploatacji urządzeń elektronicznych służących uatrakcyjnieniu funkcjonowania lokalu (gastronomicznego - § 1 ust. 2 Umowy).
Słusznie więc przyjął WSA, że opisane działania skarżącego wykraczały poza zwykłe, typowe obowiązki wynajmującego część powierzchni lokalu i wskazywały na jego aktywny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, szczególnie że miał otrzymywać wynagrodzenie od najemcy, ale i zakładał zwiększenie swoich dochodów związanych z działalnością lokalu, skoro automaty miały podnieść atrakcyjność baru. Ponadto, bez omówionego działania strony, urządzanie gier na spornych automatach byłoby niemożliwe. Nie ma zatem wątpliwości, że zachowanie skarżącego miało na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatów do gier hazardowych, zgodnie z ich przeznaczeniem, w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki.
Należy podzielić pogląd WSA, że skarżący poprzez zorganizowanie warunków umożliwiających korzystanie ze spornych urządzeń i sprawowanie nad nimi nadzoru oraz przyjęcie na siebie części ryzyka działalności polegającej na urządzaniu gier, stał się podmiotem urządzającym gry hazardowe poza kasynem, podlegającym karze pieniężnej na mocy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Nie są więc zasadne zarzuty błędnego zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., wynikającego z błędnej w świetle art. 65 § 1 i 2 oraz art. 659 § 1 i 2 k.c. wykładni zawartej przez skarżącego umowy najmu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (pkt 1 sentencji wyroku).
Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego na rzecz organu na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r. poz. 265 z późn. zm.) 1800 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 sentencji wyroku). Kwota ta stanowi wynagrodzenie radcy prawnego, który także reprezentował organ w postępowaniu przed Sądem I instancji oraz za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).