Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Gminy P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie zwrotu dotacji.
Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:
w związku z wystąpieniem w 2010 r. zdarzeń klęskowych powstałych w wyniku powodzi i osuwisk terenu, ze środków budżetu państwa została uruchomiona dotacja celowa z przeznaczeniem na realizację w Gminie P. zasiłków celowych dla osób poszkodowanych w wyniku tych zdarzeń. Wojewoda P. przeprowadził czynności kontrolne obejmujące wykorzystanie tych środków i stwierdził nieprawidłowości w zakresie przyznania zasiłków celowych i wobec tych ustaleń decyzją z [...] marca 2012 r. określił Gminie P. kwotę przypadającą do zwrotu do budżetu państwa, stanowiącą pobraną w nadmiernej wysokości dotację w wysokości 25.814 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. działając z upoważnienia Burmistrza P. decyzją z [...] października 2010 r. przyznał osobie poszkodowanej zasiłek celowy na zakup domu w wysokości 134.502 zł oraz na pokrycie kosztów rozbiórki dotychczasowego domu w - wysokości 25.814 zł. Według organu zwiększenie wysokości przyznanego zasiłku celowego nie było zgodne z wytycznymi określonymi w części II (Zasady udzielania pomocy społecznej osobom lub rodzinom, których budynki mieszkalne lub lokale zostały zniszczone w wyniku powodzi, osunięcia ziemie lub silnych wiatrów), punkcie 2.5 oraz punkcie 2.8 pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 września 2010 r. określającym zasady odtworzenia ze środków budżetu państwa, budynków lub lokali mieszkalnych zniszczonych w wyniku zdarzeń klęskowych mających miejsce w 2010 r., począwszy od maja tego roku.
Minister Finansów w wyniku rozpoznania odwołania, zaskarżoną decyzją z [...] września 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że przeznaczenie dodatkowych środków z przyznanej dotacji celowej na rozbiórkę domu było nieuzasadnione. Wskazał, że w związku ze stwierdzonym osuwiskiem terenu i przeznaczeniem budynku mieszkalnego do rozbiórki, celem przyznanych środków mógł być wyłącznie zakup domu, a przyznania zasiłku celowego na rozbiórkę zniszczonego domu, w stanie faktycznym i prawnym sprawy, nie można wpisać w zakres pomocy określonej w art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.; dalej: ustawa o pomocy społecznej).
Dodatkowo zauważył, że jakkolwiek z punktu 2.10 zawartego w cz. II pisma Ministra Spraw Administracyjnych i Administracji z 24 września 2010 r. wynika, iż z kwoty przyznanego zasiłku mogą zostać pokryte koszty rozbiórki zniszczonego budynku mieszkalnego, nie oznacza to jednak, że zapis ten znajduje zastosowanie w każdym przypadku. Przyznanie dodatkowych środków na rozbiórkę domu w sytuacji przeznaczenia znacznej kwoty na zakup nowego domu nie było niezbędne i nie służyło już do przezwyciężenia najcięższych sytuacji życiowych związanych z konsekwencjami wywołanymi osuwiskiem terenu.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że problem merytoryczny w rozpoznawanej sprawie dotyczy zagadnienia, czy w ramach zasiłku celowego (zdarzenie losowe/klęska żywiołowa – osuwisko) zasadne było przyznanie przez Gminę, oprócz kwoty przeznaczonej na zakup domu, również kwoty przeznaczonej na rozbiórkę domu. Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wskazując na ramy prawne udzielania zasiłku celowego stwierdził, że zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej nie ma charakteru odszkodowania i nie musi pokrywać szkody majątkowej spowodowanej klęską żywiołową.
Sąd zgodził się ze stanowiskiem Ministra Finansów, że przeznaczenie dodatkowych środków z przyznanej dotacji celowej na rozbiórkę domu było nieuzasadnione, gdyż Gmina przyznając określoną kwotę na zakup domu zrealizowała w całości ciążący na niej obowiązek zapewnienia centrum życiowego poszkodowanej rodzinie. Natomiast przyznanie zasiłku celowego na rozbiórkę zniszczonego budynku, w którym poszkodowana rodzina nie mieszka i nie zamierzała zamieszkać (poszkodowana rodzina nie wystąpiła o zasiłek celowy na odbudowę budynku tylko na zakup nowego), było niecelowe z punktu widzenia art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podniósł również, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, w przypadku, gdy osoba ubiegająca się o zasiłek celowy na pokrycie skutków powodzi ma zapewnione warunki bytowe we własnym zakresie, należy uznać, że ma zabezpieczone minimum egzystencji, co wskazuje i świadczy zarazem, że pomoc socjalna ze strony Państwa nie jest jej niezbędna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2249/11).
Ponadto Sąd I instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej wytyczne Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 września 2010 r. nie stanowiły podstawy prawnej rozstrzygnięć, gdyż w zaskarżonej decyzji Minister Finansów samodzielnie zinterpretował właściwe przepisy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie w zaskarżonej decyzji Minister Finansów wskazał, że przedmiotem sprawy nie jest kwota dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, lecz dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem i w tym zakresie dokonał korekty podstawy prawnej. W przypadku dotacji celowych pobranych w nadmiernej wysokości chodzi wyłącznie o zakwestionowanie ich wysokości, nie zaś generalnie merytorycznej zasadności (i celu) przyznania dotacji, co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło. Mając jednak na uwadze przepis art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.) organ II instancji, zdaniem Sądu, słusznie nie uchylił decyzji Wojewody P. w części określającej termin, od jakiego należy liczyć odsetki (termin naliczania odsetek wiąże się z okolicznością, czy dotacja udzielona z budżetu państwa została pobrana w nadmiernej wysokości, czy też została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja w tym zakresie nie narusza w sposób rażący prawa lub interesu społecznego.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał w art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.
Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.).
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina P. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 169. ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.; dalej: ustawa o finansach publicznych) poprzez przyjęcie, iż przyznana dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem;
art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 40 ust. 2 i 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 - 4 ustawy o pomocy społecznej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż prawo do zasiłku celowego określonego w decyzji nie przysługuje, gdyż nie jest to zgodne z wytycznymi Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz poprzez naruszenie zasady swobodnego uznania w wydawaniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach;
art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez przyjęcie, że wytyczne Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji są wiążące dla jednostek samorządu terytorialnego;
- - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisu art. 8 i art. 6 k.p.a. i nieuchylenie decyzji, która podważa zaufanie do organów administracji publicznej i organów Państwa i narusza zasadę praworządności.
Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przeznaczenie zasiłku celowego również na koszty rozbiórki odpowiada ustawowemu celowi polityki społecznej, polegającemu na pomocy osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, bowiem bez przyznanej pomocy 8-osobowa rodzina nie byłaby w stanie przezwyciężyć doznanej straty. Wobec powyższego Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. podjął decyzję o przyznaniu zasiłku celowego działając w oparciu o art. 40 ustawy o pomocy społecznej, który pozwala organowi przyznającemu pomoc na uznanie administracyjne co do przyznanej pomocy. Rodzina, której przyznano zasiłek w związku z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia [...] września 2010 r., zmuszona była do rozebrania zniszczonego domu, w wyniku czego poniosła uzasadnione koszty, na które nie posiadała własnych środków i wobec trudnej sytuacji materialnej nie była w stanie ich wygenerować.
Konieczność poniesienia tych kosztów była skutkiem okoliczności, za które nie ponosi ona odpowiedzialności i na które nie miała żadnego wpływu. W ocenie skarżącej, wypłata zasiłku na pokrycie kosztów rozbiórki przyczyniła się w tej rodzinie do osiągnięcia celu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przed odniesieniem się do jej poszczególnych zarzutów wyraźnego podkreślenia wymaga, że przedmiotem oceny Sądu I instancji była decyzja administracyjna, której przesłanki materialnoprawne wyznaczał przepis art. 169 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Istota zagadnienia prawnego sprowadzała się zatem do ustalenia, czy w określonym stanie faktycznym zachodziły podstawy do zwrotu dotacji, a więc dokonania jego subsumcji w aspekcie prawnych przesłanek obligujących właściwy organ do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu w trybie art. 169 ust. 6 ustawy o finansach publicznych.
Przedmiotem kontroli Sądu I instancji nie była i nie mogła być zgodność z prawem decyzji z dnia [...] października 2010 r. o przyznanie osobie (rodzinie) poszkodowanej zasiłku celowego na zakup domu i pokrycie kosztów rozbiórki domu. Związek, jaki istnieje pomiędzy tą decyzją a decyzją określająca kwotę przypadającą do zwrotu polega jedynie na odpowiedzi na pytanie, w związku z treścią art. 169 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, czy koszty rozbiórki domu mogły być finansowane z dotacji celowej w ramach zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę. Inaczej rzecz ujmując, nie chodzi w tej sprawie o to, czy przeznaczenie zasiłku celowego na koszty rozbiórki domu dla poszkodowanej rodziny odpowiadało ustawowemu celowi polityki społecznej, lecz czy ten koszt powinien być finansowany z budżetu państwa. Już tylko z tego względu wszelkie argumenty zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej obejmujące, ogólnie rzecz ujmując, zasadność przyznania rodzinie poszkodowanej zasiłku celowego na rozbiórkę domu i zgodności rozstrzygnięcia z celami pomocy społecznej nie mają znaczenia dla rozpoznawanej sprawy.
Również bezskuteczne są te wywody, które opierają się na uznaniowości decyzji w przedmiocie przyznania zasiłku celowego i bezprawnej, w ocenie autora skargi kasacyjnej, ingerencji organu w uznanie administracyjne.
Podkreślenia raz jeszcze zatem wymaga, że zaskarżona decyzja nie kwestionuje, w bliżej nie określonym trybie, legalności decyzji o przyznaniu zasiłku celowego, czy też uściślając brak podstaw do jego przyznania w części obejmującej rozbiórkę domu, lecz możliwość finansowania tego kosztu z dotacji celowej. Ta istotna różnica nie została dostrzeżona przez skarżącą gminę, która zdaje się prezentować pogląd, że jedyną przesłanką, jaką może badać organ lub dysponent części budżetowej w aspekcie unormowań zawartych w art. 169 ustawy o finansach publicznych jest to, czy dotacja przyznana została na zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.
W myśl art. 169 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości (pkt 2) podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Stosownie natomiast do ust. 6 art. 169 ustawy o finansach publicznych w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.
Podstawą wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu jest, w zakresie istotnym dla rozważanej sprawy, ustalenie, że dotacja wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem lub też udzielona została w nadmiernej wysokości. Ustawodawca w ustawie o finansach publicznych zdefiniował pojęcie dotacji pobranej w nadmiernej wysokości stanowiąc w art. 169 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, że jest to dotacja otrzymana z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.
Natomiast wykładnia pojęcia "wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem", którym posłużył się ustawodawca w art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, wobec braku jej ustawowej definicji, nie może być dokonana inaczej niż przez subsumcję. Wykorzystanie dotacji zgodne, czy też niezgodne z przeznaczeniem jest, zatem kwestią ustaleń faktycznych i ich konfrontacji z zadaniem, dla realizacji, którego dotacja została udzielona.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej w granicach skargi kasacyjnej sprawy zauważyć należy, że organ I instancji uznał, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości, a zatem, że zachodzi przesłanka określona w art. 169 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Zaskarżoną decyzją Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, jednakże w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że "skłania się do stanowiska, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kwotą dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, lecz z dotacją wykorzystaną w kwocie 25.814 zł niezgodnie z przeznaczeniem". Uzasadniając pogląd, że zachodzi przesłanka z art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych organ stwierdził, że przeznaczenie kwoty dotacji na rozbiórkę domu podyktowane było "trudną sytuacją życiową wielodzietnej rodziny (bezrobocie, problemy wychowawcze), a w jego ocenie takie stanowisko jest sprzeczne z celem przyznanych środków z dotacji celowej przeznaczonej dla osób, "które znalazły się w trudnej sytuacji wyłącznie w efekcie zdarzeń wywołanych niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi".
W kontrolowanym wyroku Sąd I instancji podzielił pogląd Ministra Finansów i przyjął, że podstawą zwrotu dotacji jest ustalenie, że została ona wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, a więc przesłanka określona w art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych. Stosownie do rozważań obejmujących pojęcie "dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem" dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych niezbędnym byłoby wykazanie, że przyjęty przez organ stan faktyczny nie odpowiada przesłance określonej w tym przepisie. Tymczasem skarżąca zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie kwestionuje ustaleń przyjętych przez organ odwoławczy, a zaaprobowanych przez Sąd. Nie podważa tego, że sfinansowanie rozbiórki domu z dotacji celowej podyktowane było trudną sytuacją wielodzietnej rodziny.
Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznał pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej obejmujący naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych poprzez "przyjęcie, iż przyznana dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem".
W kolejnym zarzucie skargi kasacyjnej skarżąca gmina zarzuca Sądowi I instancji naruszenie m.in. przepisów ustawy o pomocy społecznej "poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż prawo do zasiłku celowego określonego w decyzji nie przysługuje, gdyż nie jest to zgodne z wytycznymi Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz poprzez naruszenie zasady swobodnego uznania w wydawaniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach". Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Jak już bowiem wcześniej wskazano, w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie badano zgodności decyzji o przyznaniu zasiłku celowego z celem pomocy społecznej, lecz ustalano, czy koszty rozbiórki domu mogły zostać sfinansowane ze środków pochodzących z budżetu Państwa w trybie określonym w art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten stanowi, że zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, która poniosła straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej.
Zasiłek ten może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (art. 40 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej). W myśl natomiast art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową lub ekologiczna należy do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę. Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych. Co do zasady, przyznawanie zasiłków celowych jest więc zadaniem własnym gminy o charakterze obowiązkowym, a jedynie w przypadku zasiłku celowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej jest to zadanie zlecone. Z przytoczonych jasnych regulacji prawnych wynika wprost, że spór w tej sprawie nie dotyczy kwestii, czy określonej rodzinie zgodnie z prawem przyznano zasiłek celowy obejmujący nie tylko koszt zakupu nowego domu, ale i rozbiórkę dotychczasowego, lecz czy ten ostatni koszt powinien być finansowany w trybie określonym w art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.
W takiej sytuacji nie można skutecznie wykazywać, że zaskarżona decyzja wkracza w uznanie administracyjne, czy też, że przesłanki przyznania zasiłku celowego zostały określone w wytycznych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji. Aczkolwiek rację ma skarżąca, że zarówno w toku kontroli, jak i w decyzjach organu obydwu instancji odwołano się do treści wytycznych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jednakże nie można zgodzić się z tym, że decyzja określająca kwotę dotacji przypadającą do zwrotu została oparta na tychże wytycznych. Nie może budzić wątpliwości, że w decyzjach powołano podstawę materialnoprawną mającą swe umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego – ustawie o finansach publicznych. Na marginesie należy jedynie więc zauważyć, że wytyczne dopuszczają możliwość pokrycia z dotacji kosztów rozbiórki zniszczonego domu.
W ostatnim zarzucie skargi kasacyjnej skarżąca gmina zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. i art. 6 k.p.a. jednakże w zakresie naruszenia art. 6 k.p.a. oprócz zacytowania jego treści i powiązania z art. 7 Konstytucji RP nie wskazano, na czym miało polegać jego naruszenie, co uniemożliwia merytoryczne ocenę zarzutu w tym zakresie.
Natomiast naruszenie art. 8 k.p.a. skarżąca gmina powiązała z faktem, że decyzja w przedmiocie przyznania zasiłku celowego obejmującego zarówno koszt zakupu domu, jak i rozbiórkę dotychczasowego, była przedmiotem oceny dokonanej przez Najwyższą Izbę Kontroli, która "pozytywnie oceniła działania OPS w P.". Przepis art. 8 k.p.a. statuuje zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że narusza tą zasadę zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany (wyrok NSA w Łodzi z dnia 8 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 652/97, ONSA 1999, nr 1, poz. 27).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi naruszenia zasady określonej w art. 8 k.p.a. w wyżej wskazanym zakresie to, że naczelny organ kontroli państwa w protokole pokontrolnym wyraził inny pogląd niż organ właściwy w sprawie zwrotu dotacji.
Z przyczyn już uprzednio wskazanych nie można także upatrywać naruszenia art. 8 k.p.a. w tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zakwestionowało w odpowiednim trybie decyzji o przyznaniu zasiłku celowego.
Wobec braku usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. W związku ze zgłoszonym na rozprawie przez pełnomocnika Ministra Finansów wnioskiem o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy uznał, że występują w niej szczególne uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości i w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 sentencji.