Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 908/08, uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r., w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne, a ponadto stwierdził, że powyższe decyzje w zakresie uchylonym nie podlegają wykonaniu, zaś w pozostałym zakresie oddalił skargę A. T. Sp. z o.o. z siedzibą w S..
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...], Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na spółkę A. T. kary pieniężne za:
- 1) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne pojazdem z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (dot. kierowcy S. R.) - kara w wysokości 500 złotych;
- 2) skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego kara 800 złotych (200 zł + 600 zł);
- 3) przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu podczas wykonywania przewozu drogowego kara 950 złotych (150 zł + 800 zł);
- 4) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera żadnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę 500 złotych, łącznie kara w wysokości 5500 złotych;
- 5) nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych kara w wysokości 500 złotych;
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...]:
- - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne pojazdem z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne oraz w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5500 złotych za okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierały żadnych danych o okresach aktywności kierowcy,
- - w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
W odniesieniu do części decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, która została utrzymana w mocy, organ odwoławczy stwierdził, że nie przedstawiono dokumentu, z którego wynikałoby, że kierowca S. R. posiada ważne badania psychologiczne. W toku kontroli ustalono na podstawie informacji uzyskanych od organu wydającego świadectwo kwalifikacji, że w aktach urzędu znajduje się jedynie świadectwo psychologiczne z dnia 9 października 1997 r. wydane na okres 3 lat. Innego ważnego orzeczenia psychologicznego kontrolowanego kierowcy strona nie dostarczyła.
Uzasadniając prawidłowość nałożonej kary pieniężnej w kwocie 5500 złotych organ wskazał, że w toku kontroli ustalono, iż w dniu 26 października 2006 r. poinformowano zakład naprawiający tachografy o usterce urządzenia. W ocenie organu, poczynając od tego dnia spółka nie mogła użytkować pojazdu z uszkodzonym tachografem, gdyż auto poruszało się w obrębie miasta, w którym spółka ma swoją siedzibę, a więc samochód mógł codziennie wrócić do bazy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że zaskarżona decyzja jest wadliwa w zakresie w jakim nakłada na spółkę karę pieniężną w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne pojazdem z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (dot. kierowcy S. R.).
Sąd I instancji wskazał, że decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 149, poz. 1452), który stanowi, że kierowców posiadających świadectwa kwalifikacji wydane na podstawie art. 115b ustawy wymienionej w art. 4 lub na podstawie art. 4 ust. 12 ustawy wymienionej w art. 7, uznaje się za spełniających wymagania określone przepisami rozdziału 7a ustawy, o której mowa w art. 1 nie dłużej jednak niż przez okres i w zakresie, na jaki zostały wydane. Świadectwa kwalifikacji, o których mowa w ust. 1, uznaje się odpowiednio za równoważne z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej w art. 1 oraz w art. 95a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 4, nie dłużej jednak niż przez okres, na który zostały wydane.
Sąd stwierdził, że skoro okazane do kontroli świadectwo kwalifikacji S. R. wydane na podstawie art. 115 b) ustawy Prawo o ruchu drogowym było ważne, organ nie miał podstaw do nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej za brak skierowania ww. kierowcy na badanie psychologiczne. Powyższe wynika z faktu, że w okresie objętym kontrolą, zgodnie z powołanym art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej, S. R. należało traktować za spełniającego warunki określone w rozdziale 7 a) utd. Organy obu instancji naruszyły przepisy art. 92 ust. 1 utd w zw. z art. 39l ust. 1 pkt 1 utd w zw. z l.p. 1.8. pkt 1 załącznika do utd nakładając na spółkę karę pieniężną w wysokości 500 złotych, co obligowało Sąd I instancji do uchylenia decyzji w tym zakresie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w części, w której uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2007 r., w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne. Organ wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1. prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd istotnej okoliczności, mogącej mieć wpływ na wynik sprawy, tj. pominięcie faktu, że świadectwo kwalifikacji nie obejmuje spełnienia wymagań w zakresie skierowania kierowcy przez przedsiębiorcę na badania psychologiczne, co wynika bezspornie z samego dokumentu tj. świadectwa kwalifikacji, w którym znajduje się zapis wskazujący datę ważności świadectwa (21 października 2008 r.), nie odnoszący się jednakże do badań psychologicznych oraz z informacji udzielonej organowi I instancji przez Starostwo Powiatowe w P. w piśmie z dnia 24 kwietnia 2007 r.;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 Prawa o ustroju sadów administracyjnych, poprzez ocenę działań administracji przez prymat własnych odmiennych od przyjętych przez organ ustaleń stanu faktycznego i prawnego polegających na błędnym przyjęciu przez Sąd, że świadectwo kwalifikacji wydane kierowcy - S. R. w dniu 22 października 2003 r. przez Starostę P. stanowi dowód poświadczający wypełnienie obowiązku w zakresie skierowania kierowcy na badania psychologiczne podczas gdy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można uznać, że skarżący przedstawił jakikolwiek dokument potwierdzający wypełnienie ww. obowiązku, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
- 3. prawa materialnego:
- - poprzez zastosowanie przez Sąd art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2003 nr 149 poz. 1452) oraz błędną jego wykładnię skutkującą stwierdzeniem przez Sąd braku podstaw do ukarania skarżącego karą za niewypełnienie przez niego obowiązku w zakresie skierowania kierowcy na badania psychologiczne, pomimo, że wydane kierowcy - S. R. w dniu 22 października 2003 r. przez Starostę P. świadectwo kwalifikacji nie spełnia wymagań określonych przepisami rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a dokładnie w zakresie w jakim dotyczy kierowania na badania psychologiczne;
- - poprzez niezastosowanie wobec skarżącego art. 92 ust. 1 utd. w zw. z art. 39 l ust. 1 pkt 1 utd. wraz z lp. 1.8. pkt 1 załącznika do utd. wskutek uznania przez Sąd I instancji, iż S. R. legitymuje się aktualnymi badaniami psychologicznymi, co miało wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego zarzucił, że Sąd nie poczynił prawidłowych ustaleń w oparciu o informacje pozyskane na podstawie pisma ze Starostwa Powiatowego w P. z dnia 24 kwietnia 2007 r., z którego wynika, że jedynym orzeczeniem dotyczącym przeprowadzenia badań psychologicznych przez kierowcę - S. R., jakie znajduje się w aktach tamtejszego Urzędu, jest orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia 9 października 1997 r. wydane z okresem ważności na 3 lata. Starostwo powiadomiło, że przedmiotowe świadectwo wydane zostało na podstawie art. 115 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515, ze zm.), a termin jego ważności jest zgodny z datą ważności orzeczenia lekarskiego. Powyższy stan faktyczny potwierdza także, co pominął Sąd, analiza załączonego do akt sprawy, wydanego przez Starostę P. świadectwa kwalifikacyjnego, o którym mowa powyżej.
Organ wskazał, że art. 115 a ust. 2 ww. ustawy wymagał od kierowcy spełniającego warunki określone w ust. 1 tego artykułu poddania się kontrolnym badaniom lekarskim w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz badaniom psychologicznym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Powyższe badania przeprowadzić należało przed wydaniem świadectwa kwalifikacji. Zgodnie z art. 115 b ust. 1 ww. ustawy świadectwo kwalifikacji uzyskać mogła osoba, która m.in. przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.
Organ prowadzący postępowanie pomimo wezwań adresowanych do skarżącego nie otrzymał dokumentu potwierdzającego wypełnienie obowiązku w zakresie skierowania przez przedsiębiorcę kierowcy S. R. na badania psychologiczne oraz ustalił, że takiego dokumentu nie posiada również Starostwo Powiatowe, które wydało przedmiotowe świadectwo kwalifikacji.
W ocenie kasatora Sąd niesłusznie zastosował w niniejszej sprawie art. 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, co wynika z błędnej wykładni tego przepisu dokonanej przez Sąd.
W niniejszej sprawie S. R. wydane zostało świadectwo kwalifikacji, którego okres ważności wyznacza tylko i wyłącznie orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, które to orzeczenie jednocześnie wyznacza zakres świadectwa kwalifikacyjnego. Tym zakresem nie zostały jednakże w niniejszej sprawie objęte badania psychologiczne, dlatego też przedmiotowe świadectwo stosownie do art. 11 ustawy nowelizującej nie pozwala na uznanie S. R. za spełniającego wymagania określone przepisami rozdziału 7a utd w zakresie w jakim nakładają one na przedsiębiorcę obowiązek kierowania kierowców na badania psychologiczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj.: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają zatem zakres badania sprawy przez sąd kasacyjny, dlatego istotne jest ich prawidłowe sformułowanie. Konieczne jest zatem sprecyzowanie w podstawach kasacyjnych do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego doszło i na czym ono polegało (art. 176 p.p.s.a.).
W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca sądowi zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają te drugie zarzuty - dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2004r., sygn. akt FSK 1146/04, niepubl.).
W skardze kasacyjnej, w ramach zarzutów prawa procesowego, wskazano naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W ocenie kasatora naruszenie to polegało na "pominięciu faktu, że świadectwo kwalifikacji nie obejmuje spełnienia wymagań w zakresie skierowania kierowcy przez przedsiębiorcę na badania psychologiczne".
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że w art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określa niezbędne składniki uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008 r., str. 349 – 351). Zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie podważyć oceny sądu w zakresie prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej. Inaczej mówiąc, nawet błędne stanowisko sądu w zakresie aprobaty dokonanych przez organ ustaleń nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. jest nieuzasadniony.
Jako kolejne naruszone przepisy kasator wymienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Oznacza to, że zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną Sąd I instancji naruszył przepisy ustawy procesowej oddalając skargę mimo uchybienia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego wymogom określonym w wymienionych przepisach k.p.a.
Art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ustawodawca rozwija w ten sposób wskazaną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy materialnej, nakazując organom administracji publicznej z urzędu gromadzić, a następnie rozpatrzyć dowody. Ocena dowodów następuje w granicach swobodnej oceny, o jakiej mowa w art. 80 k.p.a. W ocenie kasatora naruszenie powyższych przepisów polegało na pominięciu faktu, że świadectwo kwalifikacji nie obejmuje spełnienia wymagań w zakresie skierowania kierowcy przez przedsiębiorcę na badania psychologiczne. Sądowi I instancji nie można jednak zarzucić pominięcia żadnych faktów związanych ze świadectwem kwalifikacji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przywołał on bowiem stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który wskazał, że w aktach znajduje się jedynie świadectwo psychologiczne z 9 października 1997 r., wydane na okres trzech lat.
Zatem należy przyjąć, że sąd wziął pod uwagę tą okoliczność. Jednakże w wyniku analizy przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452) oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2003, Nr 58, poz. 515) Sąd I instancji doszedł do przekonania, że w tym konkretnym przypadku stan faktyczny nie uzasadniał nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 39l ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.8 pkt 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Zagadnienia związane z ustaleniem, czy Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni powołanych wyżej przepisów oraz z tym, czy prawidłowo je zastosował, zostaną omówione w dalszej części uzasadnienia. W ramach analizowanego zarzutu skargi kasacyjnej, należy jednak podkreślić, że Sąd I instancji nie pominął istotnych dla sprawy faktów, a jedynie dokonał innej niż skarżący interpretacji tychże okoliczności.
W kolejnym zarzucie skargi kasacyjnej wskazano naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 Prawa o ustroju sadów administracyjnych. W ocenie skarżącego naruszenie przez Sąd wszystkich wskazanych wyżej przepisów nastąpiło poprzez ocenę działań administracji przez prymat własnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego polegających na błędnym przyjęciu, że świadectwo kwalifikacji wydane S. R. stanowi dowód poświadczający wypełnienie obowiązku w zakresie skierowania kierowcy na badania psychologiczne.
Nie można się jednak zgodzić z kastorem, bowiem Sąd w żadnej części uzasadnienia nie wyraził takiego poglądu, że świadectwo kwalifikacji S. R. stanowi dowód poświadczający wypełnienie obowiązku w zakresie skierowania kierowcy na badania psychologiczne. Wskazał on jedynie, że "skoro okazane do kontroli świadectwo kwalifikacji [...] wydane na podstawie art. 115 b) ustawy Prawo o ruchu drogowym było ważne, organ nie miał podstaw do nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej za brak skierowania ww. kierowcy na badanie psychologiczne." W ocenie Sądu I instancji powyższe wynika z faktu, że w okresie objętym kontrolą zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw S. R. "należało traktować" za spełniającego warunki określone w rozdziale 7a ustawy o transporcie drogowym.
Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie przez Sąd art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz błędną jego wykładnię skutkującą stwierdzeniem przez Sąd braku podstaw do ukarania skarżącego karą za niewypełnienie przez niego obowiązku w zakresie skierowania kierowcy na badania psychologiczne, pomimo, że wydane S. R. świadectwo kwalifikacji nie spełnia wymagań określonych przepisami rozdziału 7a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zakresie w jakim dotyczy kierowania na badania psychologiczne.
W uzasadnieniu kasator przywołał treść art. 11 ust.1 powyższej ustawy i zwrócił szczególną uwagę na zastosowane przez ustawodawcę w tym przepisie wyrażenie "w zakresie". Wskazał ponadto, że okres ważności wydanego S. R. świadectwa kwalifikacji, wyznacza tylko i wyłącznie orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, które to orzeczenie jednocześnie wyznacza zakres świadectwa kwalifikacyjnego. Skoro zakresem tym nie zostały objęte badania psychologiczne, to w ocenie skarżącego, przedmiotowe świadectwo nie pozwala na uznanie kierowcy za spełniającego wymagania określone przepisami rozdziału 7a utd w zakresie w jakim nakładają na przedsiębiorcę obowiązek kierowania kierowców na badania psychologiczne.
Ustalenie jaka jest treść normy prawnej zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw wymaga odwołania się do celów jakie przyświecały normodawcy wprowadzającemu nowelizację. W uzasadnieniu do projektu tejże ustawy (Druk sejmowy 1044) czytamy, że "w aktualnym stanie prawnym przedsiębiorca nie odpowiada w sposób bezpośredni za spełnianie przez zatrudnionego kierowcę wymagań dotyczących stanu zdrowia i kwalifikacji. Obowiązek terminowego zgłaszania się na badania lekarskie i psychologiczne jest określony w przepisach ruchu drogowego i dotyczy kierowcy. Ponadto częstotliwość badań (szczególnie psychologicznych), jak i też ich zakres (nie dotyczą kierowców wykonujących przewozy na potrzeby własne), okazują się, jak wskazuje doświadczenie, niewystarczające."
Należy zwrócić uwagę, że normodawca zmieniając ustawę o transporcie drogowym miał między innymi na celu zaostrzenie wymagań odnośnie badań lekarskich, znalazło to wyraz w dodanym rozdziale "7a". Jednocześnie w art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej wskazano, że kierowców posiadających świadectwa kwalifikacji wydane na podstawie art. 115b ustawy Prawo o ruchu drogowym, lub na podstawie art. 4 ust. 12 ustawy o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniających wymagania określone przepisami rozdziału 7a ustawy o transporcie drogowym - nie dłużej jednak niż przez okres i w zakresie, na jaki zostały wydane. Tak więc odnośnie kierowców posiadających świadectwo kwalifikacji, ustawodawca uznał za celowe przesunięcie w czasie nałożenia na nich dodatkowych obowiązków.
S. R. posiadając świadectwo kwalifikacji wydane na podstawie art. 115b ustawy Prawo o ruchu drogowym miał prawo twierdzić, że uznaje się jego za spełniającego wymagania z art. 7a utd – przez okres i w zakresie na jaki zostało to świadectwo wydane.
Sam organ stwierdził w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (str. 5), że zgodnie z art. 115b ustawy Prawo o ruchu drogowym świadectwo kwalifikacji uzyskać mogła osoba, która między innymi przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Innymi słowy, świadectwo kwalifikacji nie mogło być wydane bez przedstawienia tych dokumentów. W art. 115 b ust. 1 wymienione są cztery warunki niezbędne do uzyskania świadectwa kwalifikacji, są to: odpowiedni wiek (pkt 1), brak przeciwwskazań zdrowotnych (pkt. 3), brak przeciwwskazań psychologicznych (pkt 4) oraz ukończenie odpowiedniego kursu (pkt 2). Przy czym odnośnie tego ostatniego warunku, ustawodawca przewidział możliwość ukończenia kursu w zakresie przewozu rzeczy – dla kierowców samochodu ciężarowego lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 7,5 ton lub ukończenie kursu w zakresie przewozu osób – dla kierowców pojazdu samochodowego przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu powyżej 5 osób łącznie z kierowcą.
Tak więc na gruncie art. 115 b wydanie świadectwa kwalifikacji możliwe jest jeżeli spełnione zostaną warunki przewidziane w pkt 1), 2a) lub 2b), 3) i 4). W związku z tym należy stwierdzić, że przy wydaniu każdego świadectwa kwalifikacji wymagane jest przedstawienie dwóch orzeczeń lekarskich: o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz o braku przeciwwskazań psychologicznych. Brak jednego z tych dokumentów uniemożliwiałby wydanie świadectwa kwalifikacji, na gruncie omawianego przepisu nie dopuszczalne jest bowiem wydanie takiego świadectwa jedynie "w zakresie braku przeciwwskazań zdrowotnych".
Swoboda jaka została przyznana przez ustawodawcę dotyczy jedynie pkt 2) omawianego przepisu, gdzie przewidziana została możliwość przedstawienia zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie przewozu osób lub przewozu rzeczy. Nie ma obowiązku przedstawiania dwóch zaświadczeń.
W związku z powyższym błędne jest stanowisko kasatora, że w rozpoznawanej sprawie orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wyznacza zakres świadectwa kwalifikacji i tym samym, nie można uznać S. R., na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym, za spełniającego wymagania określone przepisami rozdziału 7a ustawy o transporcie drogowym.
Zakres ten może wyznaczać jedynie zaświadczenie o ukończeniu odpowiedniego kursu dokształcającego – dla kierowców przewożących rzeczy bądź kierowców przewożących osoby.
Zupełnie odrębną kwestią jest okoliczność, że w aktach organu, który wydał świadectwo kwalifikacji brak jest orzeczenia psychologicznego. Kluczowe znaczenie ma bowiem to, że S. R. wydano świadectwo kwalifikacji. Działając w zaufaniu do organów państwa miał on prawo twierdzić, że legitymując się takim dokumentem spełnia wymagania określone w art.11 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym.
Z wymienionych powodów skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.