Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z 28 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 647/13 odrzucił skargę S. Sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka) na uchwałę Rady Gminy U. z [...] listopada 2012 r., Nr [...] w przedmiocie dopłat do 1 m3 wody i do 1 m3 ścieków.
W dniu [...] listopada 2012 r. odbyła się sesja Rady Gminy U., na której podjęto uchwałę [...] w sprawie dopłaty do 1 m3 wody i 1 m3 ścieków a także uchwałę [...] w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy U. Pismem z [...] stycznia 2013 r. Spółka wezwała Radę Gminy U. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały z 30 listopada 2012 r. Nr [...] w sprawie zatwierdzania taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na terenie gminy. W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczący Rady Gminy U. wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W konsekwencji powyższego S. pismem z [...] maja 2013 r. wniosło skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na obie w/w uchwały podjęte [...] listopada 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę skarżącej Spółki na uchwałę Rady Gminy U. Nr [...] w przedmiocie dopłat do wody i ścieków stwierdził, że skarżąca naruszyła przepis art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) w ten sposób, że nie poprzedziła skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co sprawiło, że w sprawie nie została wyczerpana droga zaskarżenia uchwały organu gminy.
W uzasadnieniu wskazał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane przez skarżącą do Rady Gminy U. i Wójta Gminy U. pismem z [...] stycznia 2013 r. obejmowało swoim zakresem jedynie uchwałę Nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy. Nadto Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zaskarżona uchwała musi naruszać interes prawny lub uprawnienia skarżącego, a żaden interes skarżącej nie został naruszony przez uchwałę Rady Gminy, wprowadzającą dopłaty dla zupełnie innej niż skarżąca grupy odbiorców. Zdaniem Sądu I instancji Spółka winna wykazać zaistnienie związku pomiędzy własną indywidualną sytuacją prawną a zaskarżoną uchwałą poprzez sprecyzowanie, w jaki sposób doszło do naruszenia jej prawem chronionego interesu lub uprawnienia.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik skarżącej, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego w postaci art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 32 Konstytucji RP, jak i naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia Spółka wskazała, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wystosowane do Rady Gminy pismem z [...] stycznia 2013 r. obejmowało także uchwałę Nr [...].W treści pisma wskazano, że uchwalenie w/w aktu było przyczyną znaczącego zawyżenia ceny zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzania ścieków wobec II Grupy odbiorców obejmującej skarżącą Spółkę. Ponadto skarżąca wytknęła błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że podjęta uchwała nie narusza jej interesu prawnego, podczas gdy podjęcie spornej uchwały z całkowitym pominięciem II Grupy odbiorców (w tym skarżącej) spowodowało ukształtowanie ceny zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków dla tej kategorii osób w wysokości rażąco wygórowanej w stosunku do podmiotów indywidualnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy U. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 ppsa i wnioskami środka prawnego zawartymi w art. 176 ppsa. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W myśl art. 52 § 1 i § 2 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Poza tym art. 52 § 3 ppsa stanowi, że jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się albo mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie natomiast z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W przedmiotowej sprawie skarżąca wystosowała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie wyłącznie uchwały Nr [...]. Należy zgodzić się, że w treści tego wezwania następuje nawiązanie do spornej uchwały Nr [...], jednak w toku wywodów skarżącej Spółki mowa jest o jednej z uchwał, dotyczącej zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzenia ścieków. Na powyższe wskazuje szczególnie wytłuszczony nagłówek w komparycji wezwania, wskazujący jakiej dokładnie uchwały dotyczy dane pismo. Nadto w treści uzasadnienia wezwania skarżąca kilkakrotnie odnosząc się do podjętej uchwały posługuje się liczbą pojedynczą, co jednoznacznie wskazuje na intencję zaskarżenia jednej uchwały, tj. Nr [...], zgodnie z komparycją wezwania.
Należy w tym miejscu zauważyć, że Sąd I instancji nie ma obowiązku domniemywania z treści pisma, że intencją jego autora jest zaskarżenie innego niż wskazany w nagłówku aktu. W interesie skarżącej Spółki było takie sprecyzowanie wezwania, aby nie budziło ono wątpliwości, czego w istocie dotyczy.
Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że pismo z [...] stycznia 2013 r. stanowiło wyłącznie wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego uchwały Rady Gminy U. Nr [...]. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, ze skarżąca nie poprzedziła skargi stosownym wezwaniem, tym samym w sprawie nie wyczerpano drogi zaskarżenia uchwały organu gminy, a w konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę.
Odnosząc się zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który polega na przyjęciu przez Sąd Instancji, że stanowiąca akt prawa miejscowego uchwała w zakresie dopłat dla podmiotów należących do I Grupy odbiorców nie naruszała interesu prawnego skarżącej Spółki, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił stanowisko Sądu I instancji.
Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą zatem interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać, jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwała Nr [...] - wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki - nie wpływa na ukształtowany poziom cen zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzania ścieków tylko dlatego, że II Grupa, do której należy skarżąca nie zostanie dofinansowana ze środków budżetowych Gminy U. Skarżąca nie wykazała, jakie następstwa w postaci ograniczenia lub pozbawienia prawa niesie za sobą zaskarżona uchwała. Należy także zauważyć, że żaden przepis prawa nie gwarantuje podmiotom - takim jak skarżąca - preferencyjnych stawek czy też dopłat do zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, zatem ustalenie dopłat dla jednej z Grup odbiorców przedmiotowych usług nie stanowi naruszenia uprawnienia, które uzasadniałoby istnienie interesu prawnego S. tym samym nie doszło do naruszenia art. 32 Konstytucji RP.
Mając na uwadze, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2