Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 4 grudnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1301/13, w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] stycznia 2013 r.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
A. O. [...] kwietnia 2010 r. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, w którym zadeklarował 2 działki rolne położone na działce ewidencyjnej numer 52, o łącznej powierzchni 13,17 ha. W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. (dalej: Kierownik Biura ARiMR) wydał [...] grudnia 2010 r. decyzję o przyznaniu A. O. płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, do powierzchni stwierdzonej w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR) w dniu [...] grudnia 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010. Następnie decyzją z [...] stycznia 2013 r. Nr [...] Dyrektor Oddziału ARiMR stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura ARiMR z [...] grudnia 2010 r.
Na skutek odwołania wniesionego przez A. O. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) decyzją z [...] marca 2013 r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Kierownika Biura ARiMR z [...] grudnia 2010 r. o przyznaniu skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 w pomniejszonej wysokości rażąco narusza przepisy prawa tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173, dalej: ustawa PROW) oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy tj. § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 33, poz. 262 z późn. zm., dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe) oraz art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2006.368.74, dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1975/2006).
Prezes ARiMR wyjaśnił, że Kierownik Biura ARiMR przyznając płatność rolnośrodowiskową na rok 2010, nie uwzględnił wartości maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (PEG) wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych. Wskazał, że z danych zawartych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) wynika, że powierzchnia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (PEG) dla działki ewidencyjnej numer 52 wynosi 12,20 ha przy uwzględnionej do płatności 12,67 ha. Prezes ARiMR stwierdził, że obowiązkiem Kierownika Biura ARiMR było wyjaśnienie rozbieżności między powierzchnią zgłoszoną do płatności przez skarżącego we wniosku z [...] kwietnia 2010 r., a wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych oraz zaimplementowanej do systemu identyfikacji (...) ortofotomapy.
A. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Prezesa ARiMR z [...] marca 2013 r., w której zarzucił organom naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego zastosowanie, wskutek błędnego przyjęcia, że decyzja Kierownika Biura ARiMR z [...] grudnia 2010 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. w związku z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.
W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga jest zasadna.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek". Rażące naruszenie prawa zachodzi również wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Ponadto rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.
Badając zarzuty skargi Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wskazane przez organy wady decyzji Kierownika Biura ARiMR z [...] grudnia 2010 r. będące wynikiem naruszenia przepisów postępowania, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu płatności. Decyzja o przyznaniu producentowi rolnemu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości wydana została w oparciu o właściwą – mającą w sprawie zastosowanie podstawę prawną tj. art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy PROW, po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku, co do ustalenia powierzchni.
WSA wyjaśnił, że w uzasadnieniu decyzji o przyznaniu płatności Kierownik Biura ARiMR stwierdził, iż skarżący we wniosku o przyznanie płatności zadeklarował grunty o powierzchni 13,17 ha. Następnie odwołał się do przeprowadzonej kontroli administracyjnej, podczas której stwierdzono, że suma powierzchni działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr 52 leżącej w obrębie Tyskowa (powiat leski, gmina Solina) przekracza powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą uprawnioną do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej. Skarżący złożył korektę do wniosku rolnośrodowiskowego. W wyniku dokonanych zmian powierzchnia działki rolnej A została zmniejszona o 0,50 ha. Kierownik Biura ARiMR stwierdził, że zgodnie z art. 58 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz.
UE L 316/65), jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułów ziemniaków skrobiowych i nasion, jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcje 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru, w danej grupie upraw. Za daną grupę upraw uważa się poszczególne warianty w pakietach, odrębnie dla leżących na obszarze NATURA 2000 jak i poza tym obszarem. W decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej organ przedstawił wyniki kontroli administracyjnej z podziałem na poszczególne pakiety: rolnictwo ekologiczne, ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 oraz warianty.
Z uzasadnienia decyzji wynika również, że organ porównał powierzchnie deklarowane do płatności we wniosku i powierzchnie stwierdzone w toku kontroli administracyjnej. Płatności dla poszczególnych wariantów naliczył, określając różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną. Zdaniem WSA oznacza to, że skarżący miał uzasadnione podstawy aby uznać, że decyzja, mocą której przyznano mu płatność, jest decyzją prawidłową, albowiem wydał ją kompetentny organ po przeprowadzeniu stosownego postępowania.
Sąd pierwszej instancji zauważył, że organy nadzoru upatrywały spełnienie przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w niewłaściwych ustaleniach Kierownika Biura ARiMR co do tego, jaka powierzchnia zgłoszonych gruntów uprawniona jest do płatności. Zdaniem WSA, takie stanowisko było wadliwe albowiem przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przewiduje stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji, kiedy została ona wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie zaś wówczas kiedy przy jej wydaniu oparto się na wadliwych ustaleniach faktycznych. Fakt wystąpienia ewentualnych niezgodności między powierzchnią, do której przyznano płatności, a powierzchnią referencyjną wymaga, jak wyżej powiedziano, przeprowadzenia postępowania dowodowego, wobec czego nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazane przez Prezesa ARiMR przepisy procedury administracyjnej, nie mogą stanowić w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć że treść decyzji, jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącej płatności, stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z tych powodów w ocenie Sądu pierwszej instancji brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu wnioskodawcy płatności, w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Prezes ARiMR zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i oddalenie skargi, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm. – dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy PROW, art. 7 i 77 k.p.a., art. 17 rozporządzenia 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, mimo że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia kwalifikowana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w myśl art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Z postawionego w niej zarzutu wynika, że istota sporu odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa ARiMR w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej przyjął, że decyzja ta, jak również poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Oddziału ARiMR nie są zgodne z prawem, co skutkowało ich uchyleniem. Według Sądu pierwszej instancji, uwzględniając istotę nadzwyczajnego postępowania prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, w tym zwłaszcza istotę i charakter kwalifikowanej wady decyzji administracyjnej w postaci rażącego naruszenia prawa, jako podstawy stwierdzenia jej nieważności, błąd organu administracji polegający na nieprawidłowym ustaleniu powierzchni działek rolnych, do których mogą być przyznane płatności, jako stanowiący - w postępowaniu o przyznanie płatności, w którym zaistniał - naruszenie przepisów procedury, nie może uzasadniać stanowiska, że "inkryminowana" decyzja, którą do tak ustalonej powierzchni gruntów przyznana została płatność rolnośrodowiskowa, wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Zwłaszcza, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zarówno samo stwierdzenie nieprawidłowości odnośnie do powierzchni działek rolnych, jak i jego skorygowanie wymagało przeprowadzenia stosownych ustaleń w tym zakresie. Innymi słowy, ze stanowiska Sądu pierwszej instancji wynika, że naruszenie przepisów postępowania w zakresie odnoszącym się ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta przez skarżący organ próba wykazania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o PROW oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a., art. 17 rozporządzenia 73/2009 oraz art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, nie może być uznana za skuteczną.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, może dotyczyć nie tylko przepisów prawa materialnego, ale również przepisów procesowych, jak i ustrojowych. Podkreślenia wymaga jednak, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych jest dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy, co innymi słowy odnosi się do sytuacji, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (por. wyrok NSA z 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1212/06). Jak wyjaśniono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 828/13, "rażące naruszenia prawa" w sytuacji, gdy tego rodzaju wada kwalifikowana ma dotyczyć przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, odnosi się do wad wyjątkowo ciężkich, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej.
W sprawie mającej na celu ustalenie rażącego naruszenia prawa, postępowanie administracyjne winno mieć charakter niejako dwustopniowy i stanowić podstawę do podjęcia ustaleń, czy w ogólnym postępowaniu administracyjnym doszło do naruszeń przepisów prawa i jakich, a w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, do rozważenia, czy naruszenia te rzeczywiście mają charakter kwalifikowany, tj. "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zwłaszcza, że jak podkreślono z kolei w wyroku NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt II GSK 1025/12, w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia postępowania, tylko niektóre przypadki naruszenia jego norm, mogą być kwalifikowane, jako rażące, co wymaga przekonującego uzasadnienia tego rodzaju stanowiska przez organ administracji prowadzący postępowanie w omawianym trybie nadzorczym. Pamiętać należy bowiem o tym, że nie każde, nawet bezsporne naruszenie prawa, w tym prawa procesowego, musi skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna i konieczna jest ocena zaistniałego naruszenia, jako "rażącego" w świetle całokształtu okoliczności sprawy.
Z powyższego wynika, że istotna jest więc gradacja uchybień i konieczne jest odróżnienie wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność w trybie zwykłym od uchybień rażących powodujących stwierdzenie jej nieważności. Podnieść także należy, że w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania regulujących zasady i tryb dokonywania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym ustaleń faktycznych sprawy, rażący jego charakter wiązać należałoby z sytuacją, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń w sprawie, gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, gdyby wydał decyzję bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie albo bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów. Oznacza to, że błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oceniać należy, jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie zwykłym.
W związku z tym podkreślić trzeba, że niejednokrotnie prawidłowość ustaleń faktycznych pozostaje w ścisłym związku z prawidłowością wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie i wskazujących, jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia. W takiej sytuacji jednak ocena, czy naruszenie prawa miało charakter rażący, czy też nie, w istocie koncentruje się na ocenie uchybienia przepisom prawa materialnego. Tego rodzaju zarzutów w skardze kasacyjnej jednak nie sformułowano. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, nie ma więc usprawiedliwionych podstaw, aby twierdzić, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie i niezgodnie z prawem uchylił kontrolowaną decyzję stwierdzając brak podstaw do przyjęcia, aby wzruszana wydaną w trybie nadzorczym decyzją, decyzja ostateczna o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowych na 2010 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Odnosząc się do zarzucanego Sądowi pierwszej instancji naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o PROW, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności oraz 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co z kolei oznacza, że wynikający z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązek podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, jak i obowiązek wszechstronnego zebrania (z urzędu) i rozpatrzenia całego materiału dowodowego został przez ustawodawcę istotnie zmodyfikowany.
Uwzględniając treść powołanych przepisów prawa, których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej oraz istotę sporu, a mianowicie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok bez uwzględnienia wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego dla działek ewidencyjnych, w świetle wszystkich dotychczasowych argumentów stwierdzić trzeba, że wskazaną nieprawidłowość należałoby kwalifikować, jako naruszenie przepisów procedury w zakresie odnoszącym się do braku wyczerpującego, wszechstronnego i prawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego, nie zaś jako nieprawidłowość uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji przyznającej wymienioną płatność z rażącym naruszeniem prawa (por. również wyrok NSA z 21 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1402/13). Wadliwość ustaleń w relacji do rzeczywistej wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, którym organy dysponują, nie uzasadnia bowiem stanowiska o rażącym naruszeniu art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o PROW.
W świetle powyższego, stanowiska strony skarżącej kasacyjnie, w żadnym stopniu nie wspiera i nie uzasadnia również argument z treści art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, który odnosi się do kontroli administracyjnych, ani też argument z treści art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, z którego wynika z kolei, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych przy wykorzystaniu technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Podkreślić także trzeba, że naruszenie powołanych przepisów nie stanowiło podstawy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura ARiMR z 10 grudnia 2010 r.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.