Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt II SA/Op 376/21 - po rozpoznaniu sprawy ze skargi [A] Sp. z o.o. w O.W. na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie unieruchomienia obiektu użyteczności publicznej - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S.O. z dnia [...] stycznia 2021 r., umorzył postępowanie administracyjne w całości i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podniósł, że organy obu instancji jako podstawę materialnoprawną unieruchomienia obiektu publicznej skarżącej spółki wskazały art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U z 2019 r. poz. 59 ze zm.) w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. poz. 1845 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekając wskazanym na wstępie wyrokiem stwierdził, że organy błędnie wyznaczyły ramy materialnoprawne rozpoznawanej sprawie. Zauważył, że zakaz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych został ustanowiony § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2000 r. poz. 2316) - obowiązywanie którego zakwestionował w oparciu o wskazane w pisemnych motywach rozstrzygnięcia wzorce konstytucyjne. Stwierdził, że nie istniała żadna podstawa materialnoprawna rangi ustawowej, z której by wynikał zakaz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych, zatem nie istniały podstawy pozwalające na uznanie istnienia określonych wymagań higienicznych i zdrowotnych naruszenie których sankcjonuje art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Sąd pierwszej instancji - umarzając postępowanie administracyjne - powołał art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137; dalej: p.p.s.a.) oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia... Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedno. Dz. U. z 2020r., Poz. 256 z późn. zm., k.p.a).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Opolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu, zaskarżając go w całości, zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów postępowania to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, który miał istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, iż organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej obu instancji błędnie wyznaczyły ramy materialnoprawne sprawy, pomijając, że art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej może stanowić podstawę prawną decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S.O., tylko w powiązaniu z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 oraz § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii;
- 2. naruszenie przepisów postępowania to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 195) nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej dla organu sanitarnego,
- 3. naruszenie przepisów postępowania to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że wymagania higieniczne i zdrowotne zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U.2020 poz.2316 oraz Dz.U.2021 poz.447), a art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jedynie te naruszenia sankcjonuje;
- 4. naruszenie przepisów postępowania to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, iż w momencie orzekania przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej obu instancji nie istniała żadna podstawa materialnoprawna rangi ustawowej, z której by wynikał nakaz unieruchomienia obiektu użyteczności publicznej M.W.;
- 5. naruszenie przepisów postępowania to jest art. 145 § 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, iż wystąpiła w niniejszej sprawie przesłanka nakazująca umorzenie postępowania administracyjnego w całości przez sąd bez potrzeby ponownego, ze względu m.in. na zasady ekonomiki procesowej, angażowania organu administracji, z uwagi na stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S.O. z dnia [...] stycznia 2021 r. Nr [...] znak [...];
- 6. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § I pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uwzględnienie skargi mimo tego, że organy administracji w toku postępowania administracyjnego przed sądem I jak i II instancji ustaliły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a tym samym nie naruszyły przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 75, i art. 77 § 1 k.p.a.;
- 7. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 68 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie podczas gdy obowiązkiem władzy publicznej jest ochrona zdrowia, w tym w szczególności zwalczanie chorób epidemicznych, a tym samym konieczność natychmiastowego, a tym samym nie naruszały przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 75, i art. 77 § 1 k.p.a.;
- 8. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 68 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie podczas gdy obowiązkiem władzy publicznej jest ochrona zdrowia, w tym w szczególności zwalczanie chorób konieczność natychmiastowego reagowania na celu ochronę obywateli RP przed szerzeniem się koronawirusa wywołującego chorobę COVID-19.
Wskazując na powyższe, w myśl art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 i art 188 p.p.s.a. wniósł o 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, 2. zasądzenie na rzecz organu administracji od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Jednocześnie stosownie do treści art. 176 § 2 p.p.s.a w oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać zatem trzeba, że stosownie do art. 193 p.p.s.a., zdanie drugie, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza więc odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193, zdanie pierwsze, p.p.s.a. Znaczy to, że sąd kasacyjny ma swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze skład orzekający NSA uznał wyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy za wystarczający.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania na podstawie art. 189 p.p.s.a. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny czy narusza on przepisy wskazane w ramach podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Wskazana zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi oznacza bowiem, że Sąd ten nie rozpoznaje sprawy ponownie - w jej całokształcie, a nadto nie może poddać merytorycznej ocenie wadliwie postawionych zarzutów, jeśli przy tym nie jest możliwa ich rekonstrukcja przynajmniej na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 30 listopada 2021 r. II GSK 2121/21 i powołana tam uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09).
Przypomnieć trzeba, że w myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) i/albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. postanowienie SN z dnia 15 października 2001 r. I CKN 102/99).
Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem powyższych reguł postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie składu orzekającego zarzuty wskazane w pkt 1-3 podstaw kasacyjnych, w tym zarzut naruszenia art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - przez uznanie, że nie stanowi on samodzielnej podstawy prawnej dla organu sanitarnego - ocenić należy jako zarzut błędnej wykładni tego przepisu, a w konsekwencji zarzut wadliwej oceny zasadności jego zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Zarzuty te zmierzają bowiem do podważenia stanowiska WSA, że w sytuacji gdy nie istnieje żadna podstawa materialnoprawna rangi ustawowej, z której by wynikał zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych – jako wymóg higieniczny i zdrowotny związany z wystąpieniem stanu epidemii – to nie ma skutecznych podstaw do zastosowania art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Ocena tak skonstruowanego zarzutu wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 27 ust. 1 powołanej ustawy w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Według ust. 2, jeżeli naruszenie wymagań, o których mowa w ust. 1, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
Wobec treści przytoczonych regulacji, w szczególności wobec jednoznacznego odesłania w art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do naruszenia wymagań, o których mowa w art. 27 ust. 1 tej ustawy, nie powinno ulegać kwestii, że możliwość wydania decyzji na podstawie art. 27 ust. 2 – w tym m.in. nakazującej unieruchomienia zakładu pracy – wymaga spełnienia dwóch przesłanek, a to naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, które to naruszenie dodatkowo spowodowało zagrożenie życia i zdrowia ludzi.
Ustawa nie dookreśla wymagań sanitarnych i zdrowotnych – o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy. Zasadne jest jednak przyjęcie, że pod wskazanym wyżej pojęciem wymagań należy rozumieć warunek czy zespół warunków, którym ktoś lub coś musi odpowiadać, czy też nałożenie na kogoś jakiegoś obowiązku. Wprowadzenie wobec podmiotów prowadzących działalność gospodarczą tego typu warunków czy obowiązków niewątpliwie stanowi ograniczenie tej działalności. Należy mieć zatem na względzie, że w świetle art. 22 Konstytucji, ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Już z tych względów opowiedzieć należy się za poglądem, że wymagania higieniczne i zdrowotne - wcześniejsze stwierdzenie naruszenia których jest warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 27 ust. 2 - muszą być określone stosownymi przepisach prawa (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2022 r. II GSK 322/22). Art. 27 ust. 2 sankcjonuje zatem – wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ - naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych określonych prawem.
Poza sporem organ jako podstawę materialnoprawną kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji wskazał art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z art. 5 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
Wobec powyższego zasadne jest stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji - jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku - w istocie zmodyfikował uzasadnienie prawne wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, a dokonana przez ten Sąd rekonstrukcja podstawy prawnej zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowa gdyż nieuprawnione było wyprowadzenie domniemania oparcia decyzji administracyjnych na przepisie § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, którego organy nie stosowały, a którego obowiązywanie Sąd pierwszej instancji zakwestionował w oparciu o wskazane w pisemnych motywach rozstrzygnięcia wzorce konstytucyjne (por. wyrok NSA z 29 marca 2022 r. II GSK 221/22).
Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie trzeba jednak pamiętać, że w myśl art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw ale także jeżeli zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy stwierdzić, że taki stan rzeczy ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak bowiem wywiedziono w dotychczasowych rozważaniach zastosowanie art. 27 ust. 2 powołanej ustawy i nałożenie przewidzianych nim sankcji jest możliwe tylko w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych określonych prawem. Sąd pierwszej instancji stwierdził zaś, że w dacie zdarzenia oraz orzekania przez organy obu instancji "nie istniała żadna podstawa materialnoprawna rangi ustawowej, z której by wynikał zakaz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych". Co istotne, organ także nie wskazuje na regulacje prawne - co do wymagań higienicznych i zdrowotnych, naruszenie których uzasadniałoby unieruchomienie obiektu skarżącej kasacyjnie spółki w zakresie prowadzenia dyskoteki - hipotezy których odpowiadałyby przy tym stanowi faktycznemu ustalonemu w sprawie przez organ.
Stanowisko organu prezentowane zarówno w decyzji jak i skardze skardze kasacyjnej oparte jest wyłącznie na założeniu, że podstawy prawne podane w tej decyzji są wystarczające do zastosowania wskazanej wyżej sankcji.
Nie ulega jednak kwestii, że art. 5 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nie reguluje materii wymagań higienicznych i zdrowotnych w zakresie istotnym dla rozpoznawanej sprawy. W skardze kasacyjnej nie sformułowano żadnych zarzutów dotyczących wskazanego przepisu.
Ocena omawianych zarzutów wymaga uwagi, że dla poparcia stanowiska, że art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej "stanowi samodzielną podstawę prawną" organ powołał pogląd NSA, wyrażony w wyroku z 31 stycznia 2007 r. II OSK 268/06. Pominął jednak, że w powołanej sprawie sąd stwierdził, że przepis art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi samodzielną podstawę prawną dla organu sanitarnego do nakazania m.in. wycofania z obrotu środka spożywczego lub użytku innego wyrobu, mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi, a także zamknięcie zakładu, a zatem do zastosowania sankcji określonych tym przepisem. Nie negował jednak konieczności uprzedniego ustalenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, które spowodowały bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.
Skład orzekający nie kwestionuje przytaczanych przez skarżący kasacyjnie organ poglądów, że "Ratio legis regulacji zawartej w art. 27 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest natychmiastowe przeciwdziałanie niebezpieczeństwom i zagrożeniom dla życia i zdrowia ludzkiego już na etapie wstępnego dokumentowania i rozpoznawania takich zagrożeń (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2028 r. II OSK 811/16) – stąd organ musi dysponować odpowiednimi instrumentami ustawowymi celem natychmiastowego reagowania gdy zagrożone są najwyższe dobra prawem chronione w postaci życia i zdrowia ludzkiego. Zasadne są też tezy, że art. 27 ust. 2 powołanej ustawy jest przepisem szczególnym, który wyposaża organy Inspekcji Sanitarnej w uprawnienia do nadzwyczajnego, interwencyjnego, doraźnego i niezwłocznego działania i stanowi instrument realizacji ochrony zdrowia. Nie zmienia to jednak wynikającej z przepisu zasady, że samodzielne ustalanie przez organ istnienia zagrożenia życia i zdrowia ludzi dotyczy zagrożenia spowodowanego naruszeniem wymagań higienicznych i zdrowotnych.
Z podanych względów zarzuty naruszenia art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mogły być uznane za zasadne.
Skuteczne nie są też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 145 § 3 p.p.s.a. (pkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej).
Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym. Oznacza to, że jego naruszenie jest zawsze następstwem złamania przez sąd pierwszej instancji innych przepisów, co ma tę konsekwencję, że nie mogą one stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej.
Także chcąc skutecznie powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 3 p.p.s.a., strona skarżąca kasacyjnie zobowiązana jest bezpośrednio powiązać taki zarzut z wytknięciem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - uchybił Sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem wymienionego przepisu. 13 stycznia 2022 r. II GSK 2223/21). W rozpoznawanej sprawie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, że jako podstawę prawną umorzenia postępowania administracyjnego Sąd pierwszej instancji wskazał art. 105 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzutu naruszenia tego przepisu nie sformułowano.
Za chybiony uznać należy również zarzut niezastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 68 ust. 1 i 4 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji (pkt 7 petitum skargi kasacyjnej). Fakt, że zawarte w powołanych przepisach zapisy konstytucyjne skierowane są do władz publicznych - nakładając na nie obowiązek zapewnienia prawa do ochrony zdrowia poprzez zwalczanie chorób epidemicznych - nie znaczy, że organ administracji publicznej uprawniony jest do samodzielnego kreowania wymagań higienicznych i zdrowotnych, o których mowa w art. 27 ust. 1 i 2 ustawy.
Z tych wszystkich względów zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz. U. 2017 poz. 1797).