Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 196/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w wyniku rozpoznania skargi J. W. uchylił decyzję M. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w N. S. z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Sąd I instancji przedstawiając w uzasadnieniu orzeczenia stan sprawy podał, że w dniu 26 września 2005 r. w miejscowości T. skontrolowany został należący do J. W. samochód marki Star o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez K. S., w którym kontrolujący stwierdzili brak tachografu.
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Komendant Miejski Policji w N. S. nałożył na J. W. karę pieniężną w kwocie 3.000 zł, wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji, że podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej stanowią przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.). W opinii organu, kontrolowany naruszył przepis art. 3 rozporządzenia oraz art. 29-30 ustawy o czasie pracy kierowców, które nakazują instalowanie i użytkowanie tachografów w pojazdach wykorzystywanych do transportu drogowego, poza pojazdami wyłączonymi. W niniejszej sprawie, zdaniem Komendanta Miejskiego Policji, nie znajdował zastosowania art. 20 ustawy o czasie pracy kierowców oraz art. 13 rozporządzenia nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., ponieważ przewóz materiałów na potrzeby własne jest działalnością pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności budowlanej, zaś przewożone przez kierowcę w dniu kontroli materiały wykorzystywane były właśnie do prowadzenia przez przedsiębiorcę podstawowej działalności gospodarczej.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. W. wniósł o jej uchylenie wskazując, że sporny przewóz materiałów na budowę prowadzoną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (budowlanej), był przewozem na potrzeby własne. Odwołujący się nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie przewozu, a przewóz był wykonywany pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. M. Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w N. S. z dnia [...] listopada 2005 r. Organ odwoławczy stwierdził, że kategorie pojazdów, które mogą zostać wyłączone z obowiązku posiadania tachografu, stosownie do art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców, art. 13 ust. 1 rozporządzenia rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, zostały określone w art. 13 ust. 1 lit. b-k rozporządzenia nr 3820/85 i nie odnosiły się do kontrolowanego, stąd też jego obowiązkiem nawet w przypadku wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne było zainstalowanie i prawidłowe użytkowanie wymaganego urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju.
Uchylając wydane w sprawie decyzje M. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. oraz Komendanta Miejskiego Policji w N. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem prawa materialnego oraz naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że rozporządzenie nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym stanowi w art. 3 ust. 1, że urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.
Natomiast w myśl art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/85 z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia. Powyższy akt prawny w art. 13 ust. 1 stanowi, iż każde Państwo Członkowskie może na swoim terytorium lub w uzgodnieniu z zainteresowanymi krajami na terytorium innego Państwa Członkowskiego, udzielić odstępstw od dowolnego przepisu niniejszego rozporządzenia odnośnie do przewozu pojazdem należącym do jednej lub kilku poniższych kategorii: a) pojazdy używane do przewozu osób, które ze względu na swoją konstrukcję i wyposażenie służą do przewozu nie więcej niż 17 osób łącznie z kierowcą i są przeznaczone do tego celu; b) pojazdy używane przez władze publiczne do świadczenia usług publicznych, które nie są konkurencyjne w stosunku do przedsiębiorstw transportu drogowego; c) pojazdy używane przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne lub rybackie do przewozu rzeczy w promieniu 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu łącznie z miejscowymi obszarami administracyjnymi, których ośrodki znajdują się w obrębie tego promienia; d) pojazdy używane do przewozu odpadów zwierzęcych lub szkieletów zwierzęcych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi; e) pojazdy używane do przewozu żywych zwierząt w gospodarstwach rolnych na miejscowy rynek i odwrotnie, lub z rynku do miejscowych rzeźni; f) pojazdy używane jako sklepy na miejscowym rynku lub w handlu obwoźnym lub używanych jako ruchome punkty do wykonywania transakcji bankowych, walutowych, oszczędnościowych, do czynności związanych z kultem, do wypożyczania książek, płyt lub kaset, do obsługi wydarzeń kulturalnych lub wystaw i specjalnie przystosowane do tego celu; g) pojazdy przewożące materiały lub urządzenia na użytek kierowcy w trakcie jego pracy w promieniu 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu, pod warunkiem że prowadzenie pojazdu nie stanowi głównej czynności kierowcy i że taki wyjątek nie narusza w sposób znaczący celów niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić konieczność posiadania indywidualnego upoważnienia do takich wyjątków; h) pojazdy poruszające się wyłącznie na wyspach o powierzchni nie przekraczającej 2.300 km², które nie są połączone z resztą terytorium państwowego mostem, brodem ani tunelem otwartym dla ruchu pojazdów silnikowych; i) pojazdy używane do przewozu rzeczy i napędzane gazem wytwarzanym w pojeździe, napędzane elektrycznie lub wyposażone w regulator, jeśli takie pojazdy są uznane przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego zarejestrowania za równoważne pojazdom napędzanym benzyną lub olejem napędowym i których ciężar łącznie z przyczepą lub naczepą nie przekracza 3,5 tony; j) pojazdy służące do nauki prowadzenia pojazdu, mającej na celu uzyskanie prawa jazdy; k) ciągniki używane wyłącznie do prac rolniczych i leśnych. Państwa Członkowskie mają obowiązek poinformować Komisję o wyjątkach udzielonych na mocy tego ustępu.
Polski ustawodawca skorzystał z możliwości, jakie dają mu powyższe przepisy prawa wspólnotowego, albowiem w art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców przyjął, że stosownie do art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/85 i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 wyłącza się ze stosowania wymienionych rozporządzeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. b-k rozporządzenia nr 3820/85.
Sąd wskazał, że w poddanej kontroli Sądu sprawie organy orzekające ustaliły, że w dniu 26 września 2005 r. kierujący pojazdem, należącym do J. W., K. S. przewoził samochodem ciężarowym marki Star z K. do Cz. (odległość około 40 km) rusztowanie i łaty na dach. K. S. był zatrudniony przez J. W. od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 19 października 2005 r. jako robotnik budowlany i do jego obowiązków należały roboty ciesielskie oraz inne pomocnicze ogólnobudowlane. K. S. nie był zobowiązany do stałego wykonywania pracy kierowcy. K. S. wydane zostało zaświadczenie, że będzie prowadził samochód marki Star z K. do Cz., którym dokona przewozu materiałów budowlanych na budowę w Cz. Jako powód nieposiadania wykresówek czasu pracy kierowcy przyjęto fakt użycia pojazdu do przewozu materiałów na potrzeby własne firmy na budowę w Cz. J. W. dysponował zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanym przez Starostę Powiatowego w N. S. w N. S. ważnym od dnia 1 września 2003 r. do dnia 1 września 2008 r.
Według Sądu, powyżej przywołane ustalenia świadczyły o tym, że wypełnione zostały w sprawie przesłanki określone w art. 13 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, skutkujące zwolnieniem z obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego (w związku z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 oraz art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców).
Sąd I instancji zwrócił uwagę, że kierujący pojazdem K. S. przewoził materiały lub urządzenia na swój użytek (miał bowiem następnie pracować wykorzystując te materiały) w promieniu 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu, prowadzenie pojazdu nie stanowiło przy tym głównej czynności kierowcy. W związku z powyższym, organy administracji nie miały podstaw do nałożenia na J. W. kary pieniężnej, jako że wykonując przewóz drogowy nie naruszył obowiązków ani warunków określonych w art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). W opinii Sądu, J. W. dopełnił również obowiązku wynikającego z art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, gdyż wystawił kierowcy zaświadczenie, zawierające imię i nazwisko kierowcy, przyczynę nieposiadania wykresówek, miejsce i datę wystawienia oraz podpis.
Odnosząc się do sposobu uzasadnienia zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że w kontrolowanej sprawie organ wskazał adresatowi decyzji przepisy prawne, na których się oparł, nie wyjaśnił jednakże dlaczego do zaistniałego stanu faktycznego nie zastosował wyłączenia z art. 13 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, które skutkowało zwolnieniem z obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Skarżący, opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, zarzucił powyższemu orzeczeniu naruszenie art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców w związku z art. 13 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, polegające na uznaniu, że zwolnione ze stosowania przepisów o czasie pracy kierowców jest przewożenie przez osobę zatrudnioną przez przedsiębiorcę materiałów i urządzeń należących do tego przedsiębiorcy i służących wykonywaniu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, mimo nieprzystąpienia przez kierowcę do pracy z użyciem tych materiałów i urządzeń, ponieważ w ocenie Sądu jest to przewóz na użytek kierowcy w trakcie jego pracy, podczas gdy taki przewóz, a następnie niezwłoczny powrót do siedziby przedsiębiorcy bez przystąpienia do pracy z użyciem przewożonych materiałów i urządzeń, nie może być traktowany jako spełniające warunki przewozu, o którym mowa w naruszonym przepisie, a w konsekwencji nie zachodzi zwolnienie z obowiązku stosowania przepisów o czasie pracy kierowców; nadto prowadzącą do sformułowania wyjątku naruszającego w sposób znaczący cele cyt. rozporządzenia - poprzez uznanie za dopuszczalne przewozów pojazdami niewyposażonymi w urządzenia rejestrujące czas pracy kierowców w przypadkach zlecania pracownikowi przez przedsiębiorcę przewozów rzeczy w promieniu 50 km od siedziby przedsiębiorcy, nawet jeżeli pracownik nie przystępuje do pracy z użyciem przewożonych materiałów i urządzeń, w konsekwencji czego czas wykonywania pracy kierowcy nie podlega kontroli przez organy uprawnione - podczas gdy treść naruszonego przepisu wskazuje na potrzebę jego wyjątkowego zastosowania, ograniczonego do przypadków, gdy rodzaj pracy wykonywanej przez kierowcę wymusza jego przemieszczanie się wraz z narzędziami i materiałami niezbędnymi do tej pracy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej M. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że wykonywany w kontrolowanej przez Sąd sprawie transport drogowy nie był przewozem, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, albowiem przewożone rusztowania i łaty na dach służyły do realizacji inwestycji w ramach działalności gospodarczej Zakładu Ogólnobudowlanego J. W. i miały być wykorzystane do tej inwestycji, jako elementy wznoszonego budynku lub sprzęt pomocniczy niezbędny do jego wzniesienia, natomiast nie stanowiły "oprzyrządowania" konkretnej osoby, w tym przypadku kierowcy przewożącego je na miejsce budowy, którego posiadanie warunkowałoby możliwość wykonywania pracy przez tę osobę. Z uwagi na wyjątkowy charakter wyłączenia zawartego w cyt. przepisie sformułowanie "na użytek kierowcy w trakcie jego pracy" powinno być, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, interpretowane zawężająco i dotyczyć przewożenia takich narzędzi i sprzętu, które są nierozerwalnie związane z indywidualną specjalizacją danej osoby i stanowią jej normalny warsztat pracy, tyle że "ruchomy" ze względu na specyfikę zawodu i rodzaj pracy, wymagającej przemieszczania się wraz z tym warsztatem.
Odmienna interpretacja musi prowadzić do nadużywania przepisu przez przedsiębiorców zlecających swoim dowolnie wybranym pracownikom przewożenie materiałów służących de facto tym przedsiębiorcom lub osobom zamawiającym u nich określony produkt, w miejsca realizowania zadań gospodarczych tych przedsiębiorców.
Wnoszący skargę kasacyjną zwrócił uwagę, że kontrolowany kierowca, jak to wynika z jego zeznań oraz faktu, że podczas kontroli znajdował się, po rozładowaniu pojazdu, w drodze powrotnej do siedziby przedsiębiorstwa, nie przystąpił do pracy z użyciem przewożonych materiałów, ani nie przedstawił kontrolującym dokumentu, potwierdzającego przewóz materiałów na swój własny użytek. Nie zaistniała więc przesłanka użycia przez kierowcę tych materiałów i urządzeń do jego pracy. Funkcjonariusze przeprowadzający kontrolę drogową na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym nie mieli przy tym możliwości zweryfikowania na tym etapie, czy i kiedy kierowca przystąpił do pracy z użyciem przewożonych materiałów, a także, czy w rzeczywistości nie służyły one innym pracownikom zatrudnionym przez przedsiębiorcę na budowie.
Według M. Komendanta Wojewódzkiego Policji, zaświadczenie z dnia 26 września 2005 r., wystawione kierowcy przez J. W., potwierdziło jedynie, że kontrolowany przewóz był przewozem materiałów na potrzeby własne firmy na budowę w Cz, a więc wskazywało taką okoliczność, która nie zwalniała przedsiębiorcy z obowiązku wyposażenia pojazdu w tachograf. Z zaświadczenia w żaden sposób nie wynikało natomiast, że przewożone materiały mają być wykorzystane przez kierowcę w jego pracy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego -wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie zarzut skargi kasacyjnej został oparty na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 29 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy w związku z art. 13 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanych norm prawnych. Wobec takiej konstrukcji skargi kasacyjnej stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany przez stronę skarżącą, a tym samym ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji, jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia są bezsporne.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego należy stwierdzić, iż zarzut ten jest niezasadny. Przypomnieć wobec tego należy, że zgodnie z treścią art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), rozporządzenie ma zastosowanie ogólne - jest ono we wszystkich swoich częściach wiążące i obowiązuje bezpośrednio w każdym Państwie Członkowskim. Ta zasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego wynikająca wprost z treści powołanego wyżej przepisu art. 249 TWE jest także wyprowadzana z treści art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści zawartej w tym przepisie normy prawnej wynika nie tylko zasada bezpośredniego stosowania rozporządzeń wspólnotowych ale także zasada pierwszeństwa tych rozporządzeń w przypadku kolizji z ustawami (por. wyrok NSA z 27 lutego 2007 r., sygn. I OSK 570/06 niepubl.).
Poza sporem pozostaje okoliczność, że rozporządzenie nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz rozporządzenie nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pochodzą sprzed daty akcesji Polski do Unii Europejskiej, a więc na podstawie art. 2 Aktu Akcesyjnego przyjęte zostały do polskiego porządku prawnego. Zasadnie więc Sąd I instancji podkreślił, że przepis art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 stanowi, że "Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/85 z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia." Jednocześnie polski ustawodawca realizując tę normę prawną w art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców wskazał, że stosownie do art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/85 i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 wyłącza się ze stosowania wymienionych rozporządzeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. b-k rozporządzenia nr 3820/85.
Oznacza to, że kategorie pojazdów wymienione w tym przepisie prawa nie mają obowiązku posiadania urządzeń rejestrujących czas pracy kierowców. Do tej kategorii pojazdów zaliczono także (art. 13 ust. 1 lit. g ww. rozporządzenia nr 3820/85) pojazdy przewożące materiały lub urządzenia na użytek kierowcy w trakcie jego pracy w promieniu 50 km od miejsca normalnej bazy pojazdu, pod warunkiem że prowadzenie pojazdu nie stanowi głównej czynności kierowcy i że taki wyjątek nie narusza w sposób znaczący celów rozporządzenia. Z bezspornego stanu faktycznego wynika, że w rozpoznawanej sprawie kierujący pojazdem był pracownikiem J. W., przewoził materiały w promieniu 50 kilometrów od miejsca normalnej bazy pojazdu, prowadzenie pojazdu nie stanowiło głównej czynności kierowcy, bowiem był on zatrudniony w charakterze robotnika budowlanego, a do jego podstawowych obowiązków należały roboty ciesielskie oraz inne pomocnicze roboty ogólnobudowlane.
Przewożone materiały budowlane miały być wykorzystane przez kierującego pojazdem, przy wykonywaniu swoich obowiązków pracowniczych. Kierowca przewoził rusztowania i łaty na dach, a więc materiały, które były niezbędne do wykonywania jego podstawowych obowiązków, jako pracownika. W tym stanie rzeczy trafnie Sąd I instancji uznał, że zachodzą podstawy do uznania, iż spełnione zostały przesłanki świadczące o zwolnieniu z obowiązku posiadania urządzeń rejestrujących. Podkreślić należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest trafne stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną, a wskazujące, iż dla zastosowania wyłączenia, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie prawa konieczne jest aby "dotyczyło to takich narzędzi i sprzętu, które są nierozerwalnie związane z indywidualną specjalizacją danej osoby i stanowią jej normalny warsztat pracy". Uwzględnienie przedstawionego stanowiska spowodowałoby przyjęcie nowych, nie wskazanych w powołanym przepisie prawa przesłanek, a więc stanowiłoby nieuprawnioną ingerencję w treść aktu prawnego.
Takie stanowisko pozostaje także w sprzeczności z orzecznictwem ETS, w którym został zaprezentowany pogląd, iż zawarte w treści art. 13 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 3820/85 pojęcie materiały niezbędne przy wykonywaniu pracy ma szerszy zakres i nie obejmuje wyłącznie narzędzi i urządzeń lecz obejmuje również przedmioty, takie jak materiały budowlane czy też kable, niezbędne do wykonywania prac wchodzących w podstawowy zakres czynności kierowcy danego pojazdu (wyrok ETS z 17 marca 2005 r. w sprawie C-128/04). Oznacza to, że dla zastosowania wskazanej wyżej normy prawnej ustawodawca nie wymaga aby narzędzia były nierozerwalnie związane z indywidualną specjalizacją i stanowiły jej warsztat pracy, a także aby kierujący pojazdem, po przewiezieniu materiałów przystąpił niezwłocznie do pracy z wykorzystaniem tych materiałów.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.