Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia [..] lutego 2011 r., sygn. akt [..] Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. W. i A. W. – wspólników spółki cywilnej [..] na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] czerwca 2010 r., nr [..] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z [..] listopada 2009 r. nr [..] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na [..]karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W dniu [..] lutego 2010 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [..]. Na tej podstawie [..] marca 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [..] wydał zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego spółki. Pismem z [..] marca 2010 r. A. W., A. W. wspólnicy [..] A. W. A. W. wnieśli do Naczelnika Urzędu Skarbowego [..] zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. [..] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, do którego wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego [..], o zajęcie stanowiska w sprawie złożonych zarzutów postanowieniem z [..] kwietnia 2010 r. uznał zarzuty dłużnika za bezzasadne.
Wierzyciel stwierdził, że wskazanie w tytule wykonawczym art. 2 §1 u.p.e.a. jako podstawy prawnej egzekucji jest wystarczające, ponieważ w przepisie tym wymieniono obowiązek, na podstawie którego tytuł wykonawczy został wystawiony. Odnosząc się do pozostałych zarzutów wierzyciel wskazał, że z § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001r., Nr 137, poz. 1541 ze zm.) w związku z art.15 § 5 u.p.e.a., wynika, iż postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie (decyzja [..] w W. z [..] listopada 2009 r. nr [..]). Zdaniem [..] Inspektora Drogowego nietrafny jest zarzut dotyczący naruszenia treści art. 33 ust. 3 i ust. 4 u.p.e.a ze względu na wystawienie tytułu wykonawczego przeciwko spółce cywilnej ze względu na to, że jakkolwiek sama spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej to jednak ze względu na jej konstrukcję prawną, czyli to, że jest ona zobowiązaniem gospodarczym osób fizycznych możliwe jest prowadzenie egzekucji.
W ocenie wierzyciela niezasadny był też zarzut dotyczący wystawienia tytułu wykonawczego przez podmiot nieposiadający legitymacji do żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stwierdził bowiem – powołując się na art. 51 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. nr 125, poz. 1371 ze zm.) – iż nie ma podstaw do kwestionowania uprawnień [....] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do podejmowania egzekwowania swoich orzeczeń. Od powyższego postanowienia dłużnik wniósł zażalenie. Postanowieniem z [..] czerwca 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy postanowienie [..] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego z [..] kwietnia 2010 r. uznające zarzuty A. W. A. W. wspólników spółki cywilnej [...] za bezzasadne. W uzasadnieniu organ podzielił stanowisko [..] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego odnośnie zarzutów spółki.
Ponadto – odnosząc się do zarzutu wystawienia tytułu wykonawczego przez niewłaściwy organ – podkreślił, że do wystawienia tego tytułu uprawniony jest i był jako wierzyciel [..] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Zgodnie bowiem z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a. w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego jest zaś uprawniony zgodnie z art. 5 § 1 tej ustawy – właściwy do orzekania organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, że stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wojewódzki inspektor transportu drogowego jest kierownikiem wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej.
Wskazać w tym kontekście należy, iż zgodnie z art. 51 ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego - Główny Inspektor. Takie rozwiązanie dopuszcza ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2009 r. nr 31, poz. 206), która w art. 2 pkt 2 lit. b stanowi, iż zadania administracji rządowej w województwie wykonują organy rządowej administracji zespolonej w województwie, w tym kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży. Uprawnieni do kontroli drogowej inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z przewozem karę pieniężną za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy.
Sąd podkreślił przy tym, iż, zgodnie z art. 93 ust. 1a, decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli. W świetle powyższych regulacji w ocenie Sądu zasadne jest zatem stanowisko organów orzekających w sprawie, iż podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z decyzji z [..] listopada 2009 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej jest [..] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, jako właściwy do orzekania organ l instancji.
W ocenie Sądu, należy zatem uznać, iż tytuł wykonawczy wystawiony przez ten organ spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a., a zaskarżone postanowienie nie narusza art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej. Zasadnie zdaniem Sądu pierwszej instancji organy przyjęły, iż w sprawie ma zastosowanie § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i akty wykonawcze do tej ustawy nie wprowadzają bowiem podziału na sposób powstania należności określając tylko i wyłącznie, że obowiązek przesłania upomnienia zobowiązanemu nie jest wymagany, gdy egzekucja dotyczy należności pieniężnej określonej w orzeczeniu.
W rozpoznawanej sprawie orzeczeniem tym jest decyzja [..] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] listopada 2009 r. nakładająca na [...] karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W tych okolicznościach zdaniem Sądu brak jest tym samym podstaw do twierdzenia, że doszło do naruszenia treści art. 15 u.p.e.a. jak również § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku doręczenia pełnomocnikowi strony tytułu wykonawczego Sąd wskazał, że tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego, został doręczony stronie [..] marca 2010 r. czego dowodzi kserokopia dowodu doręczenia przesyłki znajdująca się w aktach adm. Tymczasem pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu reprezentującego stronę zostało złożone dopiero razem z zarzutami, które nadane zostały w urzędzie pocztowym [..] marca 2010r.
W tym stanie rzeczy dopiero od momentu, w którym organ powziął wiadomość o zgłoszeniu się pełnomocnika obowiązany był do doręczania mu pism wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym. W tym kontekście (niezależnie od treści art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.) tytuł wykonawczy musiał być doręczony bezpośrednio zobowiązanemu, co w sprawie niniejszej miało miejsce, czego dowodzi również treść zarzutów, w których podważa się prawidłowość tytułu wykonawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podzielił także stanowisko organu odnoszące się do prawidłowości powołanej w tytule wykonawczym podstawy prowadzenia egzekucji.
Sąd pierwszej instancji wywiódł, że przez podstawę prawną prowadzenia egzekucji należy rozumieć przepisy, na mocy których dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych lub obowiązków o charakterze niepieniężnym. W tytule wykonawczym wystawionym w kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sprawie jako podstawę prawną prowadzenia egzekucji powołano art. 2 ust. 1 u.p.e.a. W ocenie Sądu powołanie tego przepisu bez wskazania jego konkretnej jednostki redakcyjnej (punktu) nie stanowi – wbrew twierdzeniom skarżącej –wadliwości tytułu wykonawczego, która skutkowałaby koniecznością zwrotu tego tytułu wierzycielowi przez organ egzekucyjny.
Sąd zaakcentował, że tak określona podstawa prowadzenia egzekucji podana jest wręcz w samej treści tytułu wykonawczego, w związku z czym dodatkowe podanie w rubryce [..]określonej jako "inna podstawa prawna egzekucji administracyjnej" przez wierzyciela wspomnianej podstawy prawnej bez wątpienia nie jest błędem. Zatem w ocenie Sądu egzekucja na podstawie wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego była dopuszczalna jako prowadzona w oparciu o wskazaną w tytule wykonawczym podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, tj. decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] listopada 2009 r., z mocy której na zobowiązanym(określonym identycznie w tytule jak i w orzeczeniu, na podstawie którego ten tytuł wystawiono) ciążył egzekwowany obowiązek. Nie było więc uzasadnionych wątpliwości co do charakteru i rodzaju egzekucji jaka na podstawie tego tytułu miała być prowadzona.
Skargą kasacyjną pełnomocnik [...] zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
W oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", zarzucono wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 10 ustawy o egzekucji w postępowaniu administracyjnym w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw z związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej oraz art. 51 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy na podstawie, którego przeciwko skarżącym prowadzone jest postępowanie egzekucyjne pochodzi od uprawnionego do jego złożenia organu.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono wyrokowi naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a z zw. 33 pkt 6 ustawy o egzekucji w administracji poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, iż egzekucja administracyjna przeciwko skarżącym jest dopuszczalna, wobec niedoręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi skarżących, co miało wpływ na wynik postępowania bowiem mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zawarł argumenty na poparcie powyższych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 173 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia podstawowe wymogi określone w art. 174, 175 §1, 176 oraz 177 §1 tej ustawy, a to oznacza, że zaistniały podstawy do jej merytorycznego rozpoznania.
Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy. W sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Należy też zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też snucia domysłów co do tego, jakie są rzeczywiste intencje i interes strony wnoszącej kasację. Z tych powodów istotne jest stosowne, precyzyjne uzasadnienie podstaw kasacyjnych, bez których niemożliwa jest rzetelna ocena zasadności podniesionych zarzutów.
Strona skarżąca zakwestionowała ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. opierając skargę kasacyjną na obu wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstawach, zarzucając naruszenie zarówno prawa materialnego (pkt 1), jak i przepisów postępowania (pkt. 2).
W takiej sytuacji ocena zasadności skargi kasacyjnej wymagałaby wpierw rozważenia zasadności zarzutów o charakterze procesowym, odnoszących się do ustaleń faktycznych Sądu, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być zweryfikowane tylko w odniesieniu do określonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego.
Powołując się na drugą podstawę kasacyjną z art. 174 p.p.s.a. (tj. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy) autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie "art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a z zw. 33 pkt 6 ustawy o egzekucji w administracji poprzez błędne przyjęcie, iż egzekucja administracyjna przeciwko skarżącym jest dopuszczalna, wobec niedoręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi skarżących, co miało wpływ na wynik postępowania bowiem mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego".
Jednakże, po pierwsze, taki – niezwykle ogólnikowy i niekonkretny – sposób sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania w istocie całkowicie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku w tym zakresie i dokonanie oceny prawidłowości działania Sądu I instancji. Po drugie, poza ogólnikowym (zacytowanym wyżej in extenso) stwierdzeniem zawartym w petitum skargi kasacyjnej, zarzut ten w ogóle nie został uzasadniony.
Dlatego też – uznając ten zarzut za całkowicie bezzasadny – Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że artykuł. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. stanowią, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt a), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt c). Generalnie rzecz biorąc, o naruszeniu tych przepisów można by mówić wówczas, gdyby Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie uchylił zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a zatem prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. i oddalił skargę.
Natomiast jeśli chodzi o powołany w tym samym punkcie petitum skargi kasacyjnej przepis art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że "Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być... niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego", przede wszystkim należy zauważyć, że całkowicie niezrozumiałe jest (oderwane od okoliczności niniejszej sprawy) towarzyszące mu uzasadnienie. Otóż, autor skargi kasacyjnej, formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania w związku z art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podnosi, że do naruszenia doszło "poprzez błędne przyjęcie, iż egzekucja administracyjna przeciwko skarżącym jest dopuszczalna, wobec niedoręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi skarżących". Tymczasem z analizy akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, że kwestia ta (doręczenia/niedoręczenia/wadliwego doręczenia tytułu wykonawczego) w ogóle nie była podnoszona ani w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, ani w toku postępowania administracyjnego przed organami obu instancji, a ponadto, na marginesie (bo i ten aspekt nie był objęty zakresem skargi kasacyjnej), zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie występowały również jakiekolwiek przesłanki, które wskazywałyby na potrzebę analizowania przez Sąd I instancji tej kwestii (doręczenia/niedoręczenia tytułu wykonawczego) niezależnie od zawartych w skardze zarzutów i wniosków oraz powołanej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Ponad to, co już zostało stwierdzone powyżej, dodatkowo należy też podkreślić, że w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca obowiązana jest nie tylko dokładnie określić (wskazać) naruszony przepis, ale również wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym w sposób jednoznaczny stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Z tych wszystkich - wskazanych powyżej - względów sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania należało uznać za całkowicie nieuzasadniony, albowiem strona skarżąca nie wskazała, o jakie konkretnie przepisy chodzi, w niezwykle lakonicznym uzasadnieniu tego zarzutu (zamieszczonym jedynie w petitum skargi kasacyjnej) powołała się na okoliczność zupełnie niezrozumiałą i niemającą odzwierciedlenia w aktach sprawy, jak również nie wykazała, aby ewentualne naruszenie tych przepisów mogło mieć jakikolwiek wpływ, a tym bardziej istotny wpływ, na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.
Równie chybiony, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest podniesiony jako pierwszy (w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) zarzut naruszenia prawa materialnego, "poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 10 ustawy o egzekucji w postępowaniu administracyjnym w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw z związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej oraz art. 51 ustawy o transporcie drogowym". - poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy na podstawie, którego przeciwko skarżącym prowadzone jest postępowanie egzekucyjne pochodzi od uprawnionego do jego złożenia organu".
Odnosząc się do tego zarzutu niezbędne wydaje się na wstępie przypomnienie generalnej zasady, że o naruszeniu prawa materialnego można mówić wtedy, jeżeli przy konsekwentnych i jednoznacznie określonych przez sąd ustaleniach faktycznych sąd albo zastosował niewłaściwy przepis, albo stosując przepis właściwy, dokonał jego błędnej wykładni. Trzeba również przypomnieć, że w świetle art. 174 pkt 1 p.p.s.a. "błędna wykładnia" i "niewłaściwe zastosowanie" stanowią dwie odrębne przesłanki, dwa samodzielne zarzuty, które w podstawach skargi kasacyjnej mogą pojawić się łącznie bądź oddzielnie, lecz zawsze powinny być uzupełnione o wskazanie, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie w okolicznościach danej sprawy. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak jest takiego rozróżnienia i brak jest też argumentów (uzasadnienia), które można byłoby odnieść oddzielnie do każdej z przesłanek.
Już tylko z tego powodu w ten sposób sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, należałoby uznać za nieuzasadniony. Jednakże, gdyby nawet pominąć owe "formalizmy" odnoszące się do wymogów skargi kasacyjnej i obydwie wynikające z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przesłanki potraktować – jak to uczyniono w skardze kasacyjnej – "globalnie" i przemiennie, to i tak podniesiony w niej zarzut naruszenia prawa materialnego należałoby uznać za niezasadny. Sąd I instancji dokonał bowiem prawidłowej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw (...) oraz art. 51 ustawy o transporcie drogowym i w niewadliwie ustalonych okolicznościach tej sprawy prawidłowo je zastosował, uznając, że [..] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego był organem uprawnionym do wystawienia tytułu wykonawczego.
Zgodnie z art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pojęcie "wierzyciel" oznacza podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Z kolei art. 5 § 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 (w tym dotyczących kar pieniężnych wymierzanych przez organy administracji publicznej – pkt 1) jest właściwy do orzekania organ I instancji. Wprowadzona przez art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw (...) zmiana art. 51 ustawy o transporcie drogowym w istocie – w zakresie rozpoznawanej sprawy – nic nie zmieniła. Jasno to wynika z (niezmienionych) przepisów art. 51 ust. 2 oraz ust. 6 ww. ustawy o transporcie drogowym, które stanowią, że organy wymienione w ust. 1 wykonują zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie z kompetencjami określonymi w ustawie i przepisach odrębnych (ust.
2) oraz że "w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego – Główny Inspektor" (ust. 6).
W świetle powyższych przepisów, jak również uwzględniając przepisy kompetencyjne odnoszące się m.in. do nakładania kar pieniężnych (art. 93 ust. 1 i ust. 1a, art. 89 ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym), należy stwierdzić, że pomimo zmian wprowadzonych do ustawy o transporcie drogowym, wojewódzki inspektor transportu drogowego nadal może wydawać decyzje i dochodzić ich wykonania, a zatem miejscowo właściwy [..] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego był uprawniony do wystawienia tytułu wykonawczego.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i stosownie do art. 184 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.