Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r., odrzucił skargę R. B. i W. W. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] października 2015 r., w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że orzeczeniem z [...] maja 2015 r., Regionalna Komisja Orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w K., uznała R. B. odpowiedzialnym za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, określone w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz.168, dalej jako: "u.d.f.p.") oraz W. W. odpowiedzialną za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, określone w art. 13 pkt 6 ustawy. Za czyny wymierzono każdemu ze skarżących karę upomnienia i obciążono ich obowiązkiem zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania w wysokości po 291.71 zł.
W wyniku wniesionego przez skarżących odwołania, orzeczeniem z [...] października 2015 r. o nr [...] Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych uchyliła zaskarżone orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Sąd I instancji odrzucając skargę na to rozstrzygnięcie stwierdził, że była ona niedopuszczalna.
Sąd wskazał przywołując treść art. 169 §1 u.d.f.p., że kontroli sądów administracyjnych poddane zostały nie wszystkie orzeczenia i postanowienia Głównej Komisji Orzekającej, ale tylko te, które są prawomocne i kończą postępowanie. Prawomocne zaś są te rozstrzygnięcia, stosowanie do art. 141 – 142 ustawy, które nie zostały zaskarżone lub wobec których środek zaskarżenia został skutecznie cofnięty, a także postanowienia i orzeczenia GKO kończące postępowanie. Wskazał również, że ustawowe określenie "postanowienie lub orzeczenie kończące postępowanie w sprawie" oznacza rozstrzygnięcia utrzymujące w mocy orzeczenie lub postanowienie wydane w pierwszej instancji lub rozstrzygnięcia umarzające postępowanie na skutek zaistnienia negatywnej przesłanki postępowania wymienionej w art. 78 ust. 1 u.d.f.p. W przypadku zwrotu sprawy do ponownego rozpoznania następuje zakończenie postępowania w drugiej instancji, lecz całe postępowanie trwa nadal, gdyż nie został osiągnięty jego podstawowy cel, jakim jest ocena zasadności zarzutu i podstaw pociągnięcia obwinionego do odpowiedzialności.
Sąd podkreślił, że zaskarżone orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej uchyliło orzeczenie wydane przez Regionalną Komisję Orzekającą przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w K. i przekazało jej sprawę do ponownego rozpoznania. Tym samym zaskarżone orzeczenie nie było orzeczeniem kończącym postępowanie i zgodnie z brzmieniem art.169 u.d.f.p. nie przysługiwała na nie skarga do sądu administracyjnego.
W podstawie prawnej postanowienia Sąd I instancji podał art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Skargą kasacyjną R. B. i W. W. zaskarżyli postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 u.d.f.p. oraz w zw. z art. 58 § 1 ust. 6 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że postanowienie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] października 2015 r., nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, od którego przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a w konsekwencji odrzucenie wniesionej przez skarżących skargi na to postanowienie.
Podnosząc ten zarzut skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.
Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych, wydane na podstawie art. 147 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 168). Jak uznał Sąd I instancji, orzeczenie GKO nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wyrażone w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji stanowisko jest prawidłowe. Natomiast zarzuty pomieszczone w skardze kasacyjnej, a szczegółowo przytoczone wyżej, są niezasadne.
Na wstępie należy zauważyć, iż ustawa o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, określając m.in. zasady postępowania w tego rodzaju sprawach, przyjęła jako regułę dwuinstancyjność postępowania, które to w istocie rzeczy przebiega w trzech etapach, a mianowicie jako mające charakter wstępny postępowanie wyjaśniające i właściwe postępowanie instancyjne, tj. postępowanie przed komisją orzekającą i postępowanie przed Główną Komisją Orzekającą (art. 72 ust. 1 i 2 ustawy). Organami orzekającymi w postępowaniu instancyjnym są odpowiednio komisje orzekające do spraw naruszenia dyscypliny finansów publicznych (komisje orzekające) oraz Główna Komisja Orzekająca, które prowadząc sprawę o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, mogą wydawać postanowienia i orzeczenia. Stosownie do zasady dwuinstancyjności, postanowienia i orzeczenia komisji orzekającej, na które nie został wniesiony środek zaskarżenia (zażalenie lub odwołanie) stają się prawomocne w dniu upływu terminu wniesienia środka zaskarżenia (art. 141 ust. 1 ustawy) lub z dniem cofnięcia zażalenia lub odwołania (ust. 2).
Z kolei, stosownie do art. 142 tej ustawy, postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowanie stają się prawomocne w dniu ich wydania i przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego o czym stanowi art. 169 tej ustawy. Przepis ten reguluje w sposób szczególny prawo do skargi, bowiem nie pozwala na złożenie skargi do sądu administracyjnego od każdego orzeczenia wydanego przez GKO jako organ drugiej instancji, lecz jedynie od tego orzeczenia, które kończy postępowanie w sprawie odpowiedzialności za naruszenie finansów publicznych. Co wymaga podkreślenia omawiana regulacja dotyczy wyłącznie postanowień i orzeczeń określonego organu, tj. działającej jako organ II instancji GKO i nie może znaleźć zastosowania do żadnych innych rozstrzygnięć przewidzianych tą ustawą.
Poddane kontroli Sądu I instancji orzeczenie wydane zostało przez GKO na podstawie art. 147 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Jak stanowi wskazany przepis GKO w wyniku rozpoznania odwołania na rozprawie wydaje orzeczenie, w którym uchyla orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez komisję orzekającą (pkt 3 ust. 1 art. 147 ustawy).
Nie sposób nie zgodzić się ze składającymi skargę kasacyjną, że wydane na podstawie art. 147 ust. 1 pkt 3 ustawy orzeczenie kończy postępowanie w sprawie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, a jeśli tak, to należy uznać, że nie kwalifikuje się ono do kręgu postanowień kontrolowanych przez sąd administracyjny zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., tzn. postanowień kończących postępowanie w sprawie. Podkreślić także należy, iż skarżący kasacyjnie błędnie wskazali w skardze kasacyjnej art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jako naruszony, choć odnosi się on do decyzji administracyjnych. Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w analizowanej sprawie niewadliwie uznał, iż zaskarżone orzeczenie nie podlega kontroli sądu administracyjnego w wyniku czego zasadnie zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.