Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 977/21

Uzasadnienie

Wyrokiem z 16 października 2020 r. (sygn. akt VI SAB/Wa 50/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA") uwzględnił skargę Spółki A (dalej zwanej "Skarżącą") na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej zwanego "Prezesem UKE"): stwierdzając że organ ten dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia radiowego z [...] sierpnia 2016 r. (nr [...]) w zakresie częstotliwości 36000-3800 MHz (pkt 1 sentencji wyroku), stwierdzając, że bezczynność i przewlekłe postępowanie nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku), zobowiązując Prezesa UKE do wydania decyzji w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt 3 sentencji wyroku), a także zasądzając od Prezesa UKE na rzecz Skarżącej 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 5 sentencji wyroku). Ponadto WSA oddalił skargę Skarżącej w pozostałej części (pkt 4 sentencji wyroku).

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] stycznia 2020 r. Skarżąca złożyła do Prezesa UKE wniosek w sprawie zmiany pozwolenia radiowego nr [...] z [...] sierpnia 2016 r., w zakresie częstotliwości 3600-3800 MHz, w lokalizacji [...], działka nr [...]. Wniosek ten został następnie uzupełniony i pozbawiony braków formalnych pismem z [...] stycznia 2020 r., które wpłynęło do organu 15 stycznia 2020 r. W toku postępowania Prezes UKE informował Skarżącą o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie oraz wskazywał przyczynę zwłoki, a także wskazywał nowy termin na rozpatrzenie sprawy.

Pismem z 1 kwietnia 2020 r. Skarżąca złożyła do Prezesa UKE ponaglenie w związku z bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania. W odpowiedzi na ponaglenie Prezes UKE poinformował Skarżącą pismem z 16 kwietnia 2020 r. o przyczynach przesunięcia terminu na rozpoznanie wniosku.

Pismem z 5 czerwca 2020 r. Skarżąca złożyła do WSA skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Wskazała, że postępowanie powinno zakończyć się w ciągu 6 tygodni od momentu jego wszczęcia (a więc nie później niż 20 lutego 2020 r.), a w sprawach szczególnie skomplikowanych nie później niż 9 marca 2020 r. Tymczasem od złożenia wniosku upłynęło ponad pół roku, a sprawa nie została rozstrzygnięta, zatem organ pozostaje w bezczynności i postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wskazał w szczególności, że wniosek Skarżącej został złożony po wszczęciu przez organ z urzędu w dniu [...] października 2019 r. postępowania w sprawie cofnięcia Skarżącej rezerwacji częstotliwości z zakresów 3657-3671 MHz oraz 3757-3771 MHz, dokonanej na rzecz Skarżącej decyzją Prezesa UKE z [...] stycznia 2010 r., zmienioną następnie decyzją z [...] czerwca 2018 r. Prezes UKE stwierdził, że wydanie rozstrzygnięcia w sprawie z przedmiotowego wniosku Skarżącej było uzależnione bezpośrednio od wyniku wspomnianego postępowania w sprawie cofnięcia rezerwacji częstotliwości, bowiem Skarżąca wnioskowała o rozszerzenie swoich uprawnień do wykorzystywania częstotliwości przez dodanie w zmienianym pozwoleniu radiowym kanałów radiowych o numerach 17-20, objętych wspomnianą rezerwacją.

WSA uwzględnił skargę.

WSA uznał, że analiza akt wskazuje, że Prezes UKE dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania. WSA zaznaczył, że w realiach niniejsze sprawy do oceny działań Prezesa UKE zastosowanie znajduje sześciotygodniowy termin na rozpoznanie wniosku Skarżącej wynikający wprost z art. 143 ust. 6 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2460 ze zm.; dalej zwanej "Pt"). Tymczasem Prezes UKE od wpływu uzupełnionego wniosku w dniu 15 stycznia 2020 r. nie podjął żadnej czynności w sprawie. Zdaniem WSA, nie zaistniały przy tym usprawiedliwione powody do przekroczenia tego terminu, jak również Skarżąca nie przyczyniła się swoimi działami do wydłużenia postępowania.

Odnosząc się do stanowiska Prezesa UKE, wskazującego na związek postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżącej z postępowaniem w sprawie cofnięcia rezerwacji częstotliwości (które zakończyło się cofnięciem wspomnianej rezerwacji decyzją Prezesa UKE z [...] stycznia 2020 r., która została utrzymana w mocy decyzją tego organu z [...] czerwca 2020 r.), WSA zauważył, że wskazywana przez organ przyczyna nierozpoznania wniosku Skarżącej nie wynika w żaden sposób z akt sprawy, lecz została wskazana przez organ dopiero na etapie odpowiedzi na skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Przyczyna ta nie została zakomunikowana stronie na żadnym etapie prowadzonego postępowania, jak również nie została wskazana w żadnym z pism informujących o niezałatwieniu sprawy w terminie.

Zdaniem WSA, skoro organ uznawał, że rozpatrzenie przedmiotowej sprawy było zależne od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czyli ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia rezerwacji częstotliwości, to był zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego z wniosku Skarżącej na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

WSA stwierdził, że dokonując oceny, czy organ dopuścił się rażącej bezczynności, nie uwzględnił okresu od 14 marca 2020 r. do 16 maja 2020 r., w którym obowiązywał art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.; dalej zwanej "ustawą COVID-19"). Zdaniem WSA, okoliczność obowiązywania tego przepisu nie miała jednak żadnego wpływu na postępowanie prowadzone na skutek wniosku Skarżącej w sprawie zmiany pozwolenia radiowego. WSA podkreślił bowiem, że Prezes UKE pozostawał w bezczynności od dnia złożenia uzupełnionego wniosku i stan ten trwa do chwili orzekania przez Sąd.

Prezes UKE złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w części, tj. w zakresie jego punktów 1, 2, 3 i 5 sentencji. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi (ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA o ponownego rozpoznania), a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Prezes UKE zarzucił wyrokowi WSA naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. a. art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 52 § 1 i 2 i art. 53 § 2b ppsa oraz art. 15zzs ust. 10 pkt 1 i ust. 11 ustawy COVID-19 w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r. do 16 maja 2020 r., przez zaniechanie odrzucenia skargi Skarżącej, pomimo tego że Skarżąca w istocie nie wyczerpała środków zaskarżenia przed wniesieniem tej skargi;
2. b. art. 149 § 1 ppsa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt oraz art. 35 § 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej zwanej "kpa") przez uznanie, że postępowanie administracyjne z wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia radiowego cechowało się przewlekłością, a Prezes UKE pozostawał w bezczynności;
3. c. art. 149 § 1 ppsa w związku z art. 206 ust. 1 Pt oraz art. 35 § 5 i art. 97 § 1 pkt 4 kpa przez uznanie, że postępowanie z wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia radiowego z [...] sierpnia 2016 r. winno być zawieszone do czasu zakończenia prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia rezerwacji częstotliwości z zakresów 3657-3671 MHz oraz 3757-3771 MHz, dokonanej na rzecz Skarżącej decyzją Prezesa UKE nr [...] z [...] stycznia 2010 r., zmienioną następnie decyzją nr [...] z [...] czerwca 2018 r.;
4. d. art. 141 § 4 ppsa przez całkowite pominięcie stanowiska organu co do odrzucenia skargi Skarżącej, a także przedstawienie stanu sprawy w sposób niezgodny z aktami sprawy.

W uzasadnieniu Prezes UKE wskazał argumenty mające świadczyć o trafności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi Skarżąca (zastępowana przez radcę prawnego) wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym koszów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wymaganych elementów, a więc gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 ppsa. W uzasadnieniu tym WSA wskazał argumenty, z powodu których przyjął, że należało uwzględnić skargę Skarżącej. Przyjęcie przez WSA takiej oceny oznacza, że WSA nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi, czego domagał się Prezes UKE w odpowiedzi na skargę. W takiej sytuacji uzasadnienie zaskarżonego wyroku zarówno pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia WSA, jak i nie uniemożliwia zakwestionowania przez Prezesa UKE rozstrzygnięcia o uwzględnianiu skargi, w tym przez podniesienie zarzutów, że skarga podlegała odrzuceniu, co też organ w skardze kasacyjnej uczynił. Nie ulega również wątpliwości, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku został przedstawiony stan sprawy. Kwestionowanie przez Prezesa UKE zgodności przestawionego stanu sprawy z aktami sprawy nie jest możliwe w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa, gdyż przepis ten wymaga jedynie zawarcia w uzasadnieniu wskazanych elementów. Taka argumentacja Prezesa UKE mogłaby co najwyżej stanowić uzasadnienie dla zarzutu naruszenia art. 133 § 1 ppsa, jednak zarzut taki w skardze kasacyjnej nie został podniesiony.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 ppsa w zw. z art. 52 § 1 i 2 i art. 53 § 2b ppsa oraz art. 15zzs ust. 10 pkt 1 i ust. 11 ustawy COVID-19 w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r. do 16 maja 2020 r., które miało polegać na nieodrzuceniu skargi, pomimo tego że Skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, skoro złożone przez nią ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, nie było skuteczne z uwagi na treść wskazanych przepisów ustawy COVID-19.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei z art. 52 § 1 i 2 ppsa wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Natomiast art. 53 § 2b ppsa stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z kolei z art. 15zzs ust. 10 pkt 1 i ust. 11 ustawy COVID-19 w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2020 r. do 16 maja 2020 r. wynikało, że: 1) w okresie, o którym mowa w ust. 1 (czyli w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID) przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się oraz że 2) zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Wbrew twierdzeniom Prezesa UKE, uregulowanie zawarte w art. 15zzs ust. 10 pkt 1 i ust. 11 ustawy COVID-19 w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2020 r. do 16 maja 2020 r. nie wyłączyło możliwości złożenia na podstawie art. 37 § 1 kpa ponaglenia dotyczącego bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały wystąpić przed 1 kwietnia 2020 r., jak to miało miejsce w okolicznościach tej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia tego Sądu z 24 marca 2021 r. (sygn. akt II GSK 339/21), zgodnie z którym pojęcie "przepisy o bezczynności" użyte w art. 15zzs ust. 10 ustawy COVID-19 nie obejmuje całokształtu regulacji zawartych w rozdziale 7 kpa. Wyłączenie stosowania przepisów wymienionych w art. 15zzs ust. 10 ustawy COVID-19 w istocie sprowadzało się do wyłączenia obowiązku podejmowania przez organy - w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID (a faktycznie w czasie obowiązywania tego przepisu, czyli od 1 kwietnia d o16 maja 2020 r.) - czynności w terminach określonych prawem, natomiast nie mogło być utożsamiane z niedopuszczalnością wnoszenia środków prawnych dotyczących bezczynności czy przewlekłości, która istniała przed 1 kwietnia 2020 r. Art. 15zzs ust. 10 pkt 1 ustawy COVID, stwierdzający niestosowanie przepisów o bezczynności organu lub niezałatwieniu sprawy, nie może być bowiem odnoszony do bezczynności, która zaistniała przed okresem określonym w art. 15zzs ust. 1 tej ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2021 r. o sygn. akt II GSK 399/21).

W konsekwencji nie ma podstaw do przyjęcia, że WSA powinien był odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, skoro Skarżąca wyczerpała środki zaskarżenia (czego wymaga art. 52 § 1 ppsa), gdyż złożyła do właściwego organu ponaglenie, a dopiero potem wniosła do WSA skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 53 § 2b ppsa).

Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia art. 149 § 1 ppsa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt oraz art. 35 § 5 kpa – także w związku z art. 97 § 1 pkt 4 kpa - przez uznanie, że postępowanie administracyjne z wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia radiowego cechowało się przewlekłością, a Prezes UKE pozostawał w bezczynności, a także przez uznanie, że postępowanie z wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia radiowego z [...] sierpnia 2016 r. powinno być zawieszone do czasu zakończenia prowadzonego przez Prezesa UKE postępowania w sprawie cofnięcia rezerwacji częstotliwości dokonanej na rzecz Skarżącej decyzją z [...] stycznia 2010 r.

Zgodnie z art. 206 ust. 1 Pt postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z kolei art. 35 § 5 kpa stanowi, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.

Natomiast z art. 149 § 1 ppsa wynika, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

1. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
2. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z art. 97 § 1 pkt 4 kpa wynika zaś, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, że Prezes UKE – zgodnie z art. 143 ust. 6 Pt - miał sześć tygodni na rozpoznanie wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia radiowego. Skoro wniosek Skarżącej został (po uzupełnieniu) złożony 15 stycznia 2020 r., to wskazany termin na rozpoznanie tegoż wniosku upływał 26 lutego 2020 r. Nie ulega wątpliwości, że ani w tym terminie, ani do czasu wniesienia ponaglenia, ani też do momentu wniesienia skargi wniosek Skarżącej nie tylko nie został rozpoznany, ale nawet nie zostały przez Prezesa UKE podjęte żadne czynności zmierzające do jego rozpoznania. Z akt sprawy nie wynika, że wystąpiły usprawiedliwione przeszkody w rozpoznaniu wskazanego wniosku, ani że Skarżąca swoim działaniem przyczyniła się do wydłużenia postępowania. W tych okolicznościach WSA prawidłowo ocenił, że Prezes UKE dopuścił się zarówno bezczynności, jak i przewlekłości postępowania w sprawie wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest również stanowisko WSA, że zaistniałej w tej sprawie bezczynności i przewlekłości postępowania nie usprawiedliwia argument wskazujący na równolegle toczące się postępowanie w sprawie cofnięcia rezerwacji częstotliwości. Zasadne jest stanowisko WSA, z którego wynika, że skoro Prezes UKE przyjmował, że rozpoznanie sprawy z wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia zależy od toczącego się równolegle postępowanie w sprawie cofnięcia rezerwacji częstotliwości, to – żeby nie pozostawać w bezczynności – powinien był traktować to drugie postępowanie jako zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie uzasadniałoby zawieszenie postępowanie w sprawie z wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia.

Niezasadne jest stanowisko Prezesa UKE, że WSA uznał w tej sprawie, że postępowanie z wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia radiowego powinno być zawieszone do czasu zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia rezerwacji częstotliwości. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał jedynie, że skoro Prezes UKE uzależniał rozstrzygnięcie sprawy od wyniku innego postępowania, to konsekwencją takich działań powinno być zawieszenie postępowania. Nie oznacza to jednak, że WSA uznał, że w tej sprawie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania określona w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, gdyż przedmiotem postępowania przed WSA nie było postanowienie o zawieszeniu postępowania, lecz kwestia bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.

Natomiast jeżeli Prezes UKE twierdzi w skardze kasacyjnej, że w postępowaniu z wniosku Skarżącej o zmianę pozwolenia radiowego nie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania, a przy tym nie podejmował żadnych czynności w celu rozpoznania wniosku, to tym bardziej uzasadniona była ocena WSA, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym Prezes UKE dopuścił się bezczynności i prowadził to postępowanie przewlekle.

Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265, ze zm.), zasądzając od Prezesa UKE na rzecz Skarżącej 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA.

PG