Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 4 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 979/12

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę R. M. prowadzącego Indywidualną Specjalistyczną Praktykę Lekarską "C. M." w B. na negatywną ocenę wniosku Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia 28 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu dotyczącego adaptacji i kompleksowego wyposażenia budynku będących szansą na wprowadzenie innowacyjnych usług i stworzenie nowoczesnego centrum medycznego.

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

R. M. złożył w dniu 8 lipca 2011 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego wniosek o dofinansowanie realizacji projektu "Adaptacja i kompleksowe wyposażenie budynku szansą na wprowadzenie innowacyjnych usług i stworzenie nowoczesnego centrum medycznego w województwie podlaskim", w ramach Osi priorytetowej I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4. Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, Poddziałanie 1.4.1 Mikroprzedsiębiorstwa. We wniosku wnioskodawca wskazał, że dzięki projektowi zamierza rozbudować prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo poprzez wprowadzenie 25 nowych specjalistycznych usług, w tym 5 innowacyjnych na skalę regionu. Inwestycja została podzielona na 5 działań związanych z założonymi celami projektowymi. Realizację całego projektu założono na okres od 11 lipca 2011 r. do 31 maja 2013 r.

Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej projektu, pismem z 20 grudnia 2011 r. poinformowano wnioskodawcę o odrzuceniu wniosku.

Skarżący nie zgodził się z wynikami oceny i wniósł protest, który został negatywnie rozpatrzony przez Urząd Marszałkowski Województwa Podlaskiego - Departament Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym.

Instytucja rozpatrująca sprawę w drugiej instancji odwoławczej, w zaskarżonym piśmie poinformowała skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu tego wniosku.

Odnosząc się do kryterium wiarygodności uzasadnienia konieczności realizacji projektu oraz związku założonych w nim celów z celami osi/działania Instytucja Zarządzająca wskazała, że działania inwestycyjne rozpoczęto przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. W tym zakresie Instytucja Zarządzająca zauważyła, że wnioskodawca, jako cel główny projektu wskazał rozbudowę przedsiębiorstwa poprzez adaptację i kompleksowe wyposażenie posiadanej nieruchomości, co w konsekwencji ma umożliwić wprowadzenie na rynek nowych, specjalistycznych usług medycznych. Zaplanowane zakupy inwestycyjne znalazły odzwierciedlenie w trzech wybranych przez wnioskodawcę wskaźnikach rezultatu: Wartość zakupionych środków trwałych/wartości niematerialnych i prawnych służących wdrożeniu projektu - 3.559.135,01 PLN, liczba zakupionych środków trwałych/wartości niematerialnych i prawnych służących wdrożeniu projektu - (88 szt.) oraz liczba zakupionych środków trwałych - 87 szt.

Z budżetu projektu wynika, że wszystkie koszty kwalifikowalne były bezpośrednio powiązane z założonymi do osiągnięcia celami, zaś nakłady na wszystkie działania wyliczono na kwotę 4.985.945,02 PLN. Zgodnie z definicją wskaźnika zamieszczoną w załączniku nr 5 do dokumentacji konkursowej "przez wartość zakupionych środków należy rozumieć wartość wynikającą z ewidencji środka trwałego w zakresie wydatków dotyczących projektu i zadeklarowanych we wniosku o dofinansowanie". W ocenie instytucji zarządzającej powyższe oznacza, że koszty związane z adaptację budynku i wykonaniem niezbędnych instalacji, objętych Działaniem nr 1 w kwocie 1.426.860,01 PLN nie zostały w tym wskaźniku uwzględnione.

Zarząd województwa podzielił również wątpliwości eksperta w odniesieniu do prawidłowości zakwalifikowania systemu medycznego "Endoalfa" do kategorii "wartości niematerialne i prawne". Jako całość nie spełnia, bowiem wymogów przypisanych do praw majątkowych, jakimi są wartości niematerialne i prawne.

W odniesieniu do kryterium zgodności wydatków kwalifikowanych projektu z zasadami działania oraz ich racjonalności instytucja zarządzająca rozpatrująca sprawę w drugiej instancji odwoławczej również uznała, że jego ocena została przeprowadzona w sposób prawidłowy i była w pełni uzasadniona. Obydwaj eksperci odpowiedzieli negatywnie na pierwsze z pytań przypisanych do kryterium, uznając, że wydatki kwalifikowane projektu nie są zgodne z zasadami finansowania projektu w ramach Działania 1.4. Stanowisko takie wynikało z faktu rozpoczęcia realizacji projektu przed datą złożenia wniosku o dofinansowanie.

Odnosząc się do kryterium wykonalności technicznej projektu Instytucja Zarządzająca nie zgodziła się ze skarżącym, że wydłużenie terminu, gwarantuje dotrzymanie założonego we wniosku o dofinansowanie terminu realizacji przedsięwzięcia. Przyjęte w projekcie terminy realizacji kolejnych działań nie zostały właściwie uzasadnione, przez co ich racjonalność została uznana za wątpliwą. Podważył ją także ogólny charakter opisów, przedstawionych przy kolejnych działaniach (zwłaszcza dot. adaptacji obiektu) oraz nieproporcjonalność przedziałów czasowych, założonych na realizację kolejnych etapów. Zdaniem instytucji zarządzającej negatywna ocena technicznej wykonalności projektu została, więc przeprowadzona prawidłowo i była w pełni uzasadniona.

Instytucja zarządzająca potwierdziła również rzetelność oceny kryterium badającego spełnienie przez projekt warunku pomocy na nową inwestycję. Jej zdaniem projekt nie spełnił wymogów przypisanych do pojęcia "nowej inwestycji" w rozumieniu przepisów krajowych i wspólnotowych w zakresie pomocy publicznej. Oznacza to, że ewentualne udzielenie pomocy finansowej w ramach RPOWP nie skutkowałoby wystąpieniem "efektu zachęty", o którym mowa w art. 8 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych), Dz. U. UE L 214 z 9 sierpnia 2008 r. str. 3.

Zdaniem instytucji wnioskodawca nie uzasadnił w sposób wiarygodny, że roboty budowlane i adaptacyjne, które były rozpoczęte w styczniu 2011 r. i trwały przez blisko pół roku, stanowiły zamkniętą, niezależną całość oraz, że wybór dalszego ich zakresu był uwarunkowany uzyskaniem dotacji ze środków RPOWP. Zarówno charakter, jak też specyfika robót, wykonanych w pierwszej połowie 2011 r. jednoznacznie wskazują, że prace adaptacyjne i wykończeniowe, przypisane do Działania nr 1, wymienione w części budżetowej wniosku o dofinansowanie a także w biznes planie oraz w zał. nr 9 - Wyciąg z dokumentacji technicznej - są nimi uwarunkowane i stanowią ich kontynuację.

Ponadto, z informacji zamieszczonych we wniosku o dofinansowanie i załącznikach do niego nie wynika, na czym polegałyby ewentualne różnice w pracach adaptacyjnych i wykończeniowych budynku, gdyby wnioskodawca świadczył w nim usługi medyczne o innej specjalizacji niż związanej w leczeniem chorób płuc, na co wskazuje w uzasadnieniu do złożonego środka odwoławczego.

Sąd I instancji podkreślił, że objęty wnioskiem skarżącego projekt pt. "Adaptacja i kompleksowe wyposażenie budynku szansą na wprowadzenie innowacyjnych usług i stworzenie nowoczesnego centrum medycznego w województwie podlaskim" w ramach Osi priorytetowej I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4. Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, Poddziałanie 1.4.1 Mikroprzedsiębiorstwa, zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 spełniać powinien zasadę efektu zachęty.

W preambule do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 (pkt 28), podkreśla się, iż jego przepisy nie powinny mieć zastosowania do pomocy dla działalności, którą beneficjent mógłby prowadzić w istniejących warunkach rynkowych oraz wskazuje się, że w przypadku jakiejkolwiek pomocy objętej rozporządzeniem i przyznanej MŚP należy przyjąć, że efekt zachęty występuje, jeżeli przed rozpoczęciem jakichkolwiek działań dotyczących realizacji projektu lub działań objętych pomocą małe lub średnie przedsiębiorstwa złożą wniosek pomocowy. Podobnie w art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 wskazano, że pomoc przyznana MŚP, wywołuje "efekt zachęty", jeśli beneficjent przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem złożył do danego państwa członkowskiego wniosek o przyznanie pomocy.

Tym samym wykonanie części prac budowlanych związanych z adaptacją posiadanej nieruchomości na cele Centrum Medycznego, objętych pierwszym etapem inwestycji (działania), przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy wskazuje, że wnioskowana pomoc nie spełnia kryterium efektu zachęty, o którym mowa w przepisach prawa wspólnotowego.

O nowej inwestycji można mówić, bowiem wyłącznie, gdy dla danego projektu został spełniony efekt zachęty tj., gdy prace związane z jego realizacją nie zostały rozpoczęte przed złożeniem wniosku o dofinansowanie.

Przechodząc do oceny naruszenia § 7 ust. 1 pkt 1 lit. b), § 19 ust. 1, ust. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego, podniesionego w skardze z uwagi na uznanie, iż objęta wnioskiem inwestycja nie jest nową inwestycją, zauważyć należy, że w myśl §19 ust.1 oraz ust.3 wspomnianego rozporządzenia, prace inwestycyjne związane z realizacją nowej inwestycji, rozumiane jako podjęcie prac budowlanych lub złożenia pierwszego oświadczenia woli dotyczącego nabycia ruchomych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych mogą rozpocząć się dopiero po złożeniu przez przedsiębiorcę wniosku. Co prawda w § 20 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego wskazano, że prace przygotowawcze i usługi doradcze związane z przygotowaniem nowej inwestycji mogą rozpocząć się przed złożeniem przez przedsiębiorcę wniosku. Jednakże z uwagi na wskazanie w § 9 ust.1 pkt 4 wspomnianego rozporządzenia, zakresu "prac przygotowawczych" obejmującego: wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie, wykonanie niwelacji terenu, zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów, wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy, prac polegających na wykonaniu robót budowlanych w budynku adaptowanym na potrzeby Centrum Medycznego nie można uznać za prace przygotowawcze na terenie budowy.

Z wpisów w dzienniku budowy wynika, że w ramach pierwszego z działań opisanego jako: adaptacja budynku i wykonanie niezbędnych instalacji, wykonano prace związane adaptacją posiadanej nieruchomości na potrzeby Centrum Medycznego takie jak: zbrojenie schodów, wykucie posadzek w miejscach, gdzie będzie przechodziła winda oraz nowa klatka schodowa, wybicie pasów posadzek w miejscach posadowienia ścianek działowych, wykonanie ram podpierających strop na poziomie parteru, wykonanie wszelkich przeróbek konstrukcyjnych oraz, że prace prowadzone były w okresie styczeń-czerwiec 2011 r. Tym samym nie można inwestycji objętej wnioskiem o dofinansowanie uznać za nową. Zapisy w dzienniku budowy przeczą tym samym twierdzeniom skarżącego, że w prace w ramach pierwszego etapu działań polegające na adaptacji budynku i wykonaniu niezbędnych instalacji rozpoczęto w dniu 3 sierpnia 2011 r. tj. po złożeniu wniosku.

Tym samym tylko część prac związanych z wykonaniem instalacji rozpoczęto po złożeniu wniosku. Ponadto z informacji zamieszczonych we wniosku o dofinansowanie i załącznikach do niego nie wynika, na czym polegałyby ewentualne różnice w pracach adaptacyjnych i wykończeniowych budynku, gdyby wnioskodawca świadczył w nim usługi medyczne o innej specjalizacji niż związanej w leczeniem chorób płuc w warunkach szpitalnych.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że instytucja zarządzająca, oceniając projekt zadość uczyniła ww. wymaganiom oraz, że projekt został oceniony zgodnie z regulaminem konkursu, na podstawie prawidłowo zastosowanych kryteriów wyboru, co oznacza, że ocena przedmiotowego wniosku była prawidłowa i uwzględniała przedłożoną dokumentację, która wskazywała, iż prace budowlane związane z adaptacja budynku rozpoczęto jeszcze przed złożeniem wniosku. Tym samym nie było podstaw do przyjęcia, iż instytucja zarządzająca oceniła wniosek w sposób nieprawidłowy.

Za niezasadne Sąd uznał, tym samym także zarzuty naruszenia art.26 ust.2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji Nr 800/2008 oraz § 7 ust. 1 pkt 1 lit. b, § 19 ust. 1 i ust.4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji R. M. zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.:

1. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: a) § 7 ust. 1 pkt 1 ppkt b, § 19 ust. l, 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. (dalej jako Rozporządzenie MRR) poprzez uznanie, iż objęta wnioskiem inwestycja nie jest nową inwestycją, podczas, gdy opisana we wniosku inwestycja polegającą na adaptacja budynku polegająca na wykonaniu instalacji oraz innych prac wykończeniowych (szczegółowo opisane w pkt. C.6. Biznes Planu) została rozpoczęta została rozpoczęta zgodnie z dziennikiem budowy w dniu 3 sierpnia 2011 r., i należy ją uznać za nową inwestycję - przygotowanie istniejącego już budynku do potrzeb tworzonego nowoczesnego Centrum Medycznego - szpitala (stacjonarnego zakładu opieki zdrowotnej) specjalizującego się w leczeniu schorzeń układu oddechowego opartego na najnowocześniejszej wiedzy medycznej z wykorzystaniem najnowszych technologii i medycyny opartej na faktach;
2. b) art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji WE Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (dalej jako Rozporządzenie 800/2008) poprzez uznanie, że projekt nie spełnia efektu zachęty, podczas, gdy wniosek został złożony przed rozpoczęciem prac nad projektem;
3. c) przepisów Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. (Dz. U. 2011 r., nr 31, poz. 158) w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej, poprzez ich nieuwzględnienie w niniejszej sprawie;
4. d) art.
5. 26. ust. 2, 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, będące konsekwencją nie stwierdzenia nieprawidłowości w działaniu organów, mimo naruszenia przez te instytucje zasady równego dostępu do pomocy w ramach programu i niezapełnienia Skarżącemu przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie Projektu, a zwłaszcza niefachową ocenę, nie spełniającą wymogów oceny eksperckiej.

1. 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nieuwzględnienie wszystkich naruszeń prawa mających miejsce w toku oceny Projektu.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy podkreślić, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej.

Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć.

Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost między innymi art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji, wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną poprzez wyraźne wskazanie zarzutów składających się na podstawy kasacyjne, określając tym samym granice skargi kasacyjnej, poza które Naczelny Sąd Administracyjny nie wychodzi.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a.

W zakresie odnoszącym się do przedstawionych wyżej podstaw kasacyjnych przypomnieć należy, że stosownie do treści art.176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zatem do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd zaskarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych.

W świetle treści powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż w zakresie odnoszącym się do wskazanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjnej wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia opisanych wyżej wymogów. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika jakie konkretnie przepisy postępowania zostały naruszone przez Sąd I instancji a także brak jest wykazania, iż naruszenie przepisów postępowania przez Sąd I instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy. W omawianym zakresie z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie strony skarżącej Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących oceny spełnienia kryterium wykonalności technicznej projektu. Brak jest podstaw do przyjęcia, że podnoszona okoliczność miała istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, gdy strona skarżąca tej okoliczności nie wykazała, a nadto gdy Sąd I instancji jednoznacznie uznał, że złożony przez wnioskodawcę projekt nie spełnia kryterium efektu zachęty jak również, że projekt nie spełnia warunków pomocy na nową inwestycję.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej wskazanych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. należy na wstępie przypomnieć, iż ustawodawca przyjął, że ta podstawa kasacyjna może polegać na błędnej wykładni przepisu prawa materialnego lub jego niewłaściwym zastosowaniu. Błędna wykładnia oznacza wadliwe odczytanie treści przepisu, natomiast niewłaściwe zastosowanie przepisu, to dokonanie wadliwej jego subsumpcji do ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie należy przypomnieć, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może prowadzić do podważenia ustaleń faktycznych.

W tym miejscu należy także podkreślić, że jeśli strona skarżąca buduje konstrukcję swego zarzutu, osadzając ją na ściśle wskazanym przepisie prawa materialnego, to tym samym wytycza granice stanu faktycznego sprawy, który stanowi również podstawę faktyczną samego żądania. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny sprawy nie został skutecznie zakwestionowany. W tym stanie rzeczy w ocenie NSA zarzuty zawarte w punkcie 1a,b,c,d petitum skargi kasacyjnej nie są trafne. Poza sporem winna pozostawać okoliczność związana z datą złożenia wniosku (8 lipca 2011 roku) oraz datą rozpoczęcia robót budowlanych i adaptacyjnych w nieruchomości objętej wnioskiem (od stycznia 2011 roku przez okres 6 miesięcy). Oznacza to, że zasadnie Sąd I instancji ocenił, iż wnioskodawca składając projekt pod tytułem "Adaptacja i kompleksowe wyposażenie budynku szansą na wprowadzenie innowacyjnych usług i stworzenie nowoczesnego centrum medycznego w województwie podlaskim" w ramach Osi priorytetowej I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, Poddziałanie 1.4.1 Mikroprzedsiębiorstwa, stosownie do treści art.8 ust.2 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 800/2008 winien spełnić kryterium efektu zachęty.

Z treści tegoż przepisu prawa jednoznacznie wynika, że pomoc przyznana MŚP i objęta tym rozporządzeniem wywołuje efekt zachęty, jeśli beneficjent przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem złożył do danego państwa członkowskiego wniosek o przyznanie pomocy. Słusznie także wskazuje Sąd I instancji, że to stanowisko zostało potwierdzone w preambule do w/w rozporządzenia, gdzie wskazuje się, że w przypadku pomocy objętej tym rozporządzeniem i przyznanej MŚP należy przyjąć, iż efekt zachęty występuje, jeżeli przed rozpoczęciem jakichkolwiek działań dotyczących realizacji projektu lub działań objętych pomocą małe lub średnie przedsiębiorstwa złożą wniosek pomocowy. Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko podmiotów dokonujących oceny projektu, iż wniosek o przyznanie pomocy został złożony po rozpoczęciu działań dotyczących realizacji projektu. Świadczą o tym zapisy w dzienniku budowy z okresu styczeń-czerwiec 2011 roku.

Również w zakresie odnoszącym się do interpretacji pojęcia "nowej inwestycji" należy uznać za trafne stanowisko Sądu I instancji. Przepis § 7 ust.1 lit. a,b,c,d, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 15 grudnia 2010 roku w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych, wskazuje co należy rozumieć pod pojęciem "nowej inwestycji". Stosownie do treści § 7 ust.1 lit.b w/w rozporządzenia nowa inwestycja obejmuje także rozbudowę istniejącego przedsiębiorstwa. Natomiast z treści § 19 ust.1 w/w rozporządzenia wynika wprost, że prace inwestycyjne związane z realizacja nowej inwestycji (w tym rozbudową istniejącego przedsiębiorstwa) mogą rozpocząć się po złożeniu wniosku.

Dalej ustawodawca w § 19 ust.3 i ust.5 rozporządzenia wskazuje, ze rozpoczęcie prac inwestycyjnych związanych z realizacją nowej inwestycji następuje z chwilą rozpoczęcia prac budowlanych lub złożenia pierwszego oświadczenia woli dotyczącego nabycia ruchomych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, w tym w szczególności zawarcia umowy sprzedaży, leasingu, najmu, dzierżawy. Natomiast § 19 ust.5 wyjaśnia co należy rozumieć przez podjęcie prac budowlanych. W tym stanie rzeczy uznać należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania wskazanych wyżej przepisów prawa.

Jednocześnie należy także przypomnieć, że podmiotem odpowiedzialnym za prawidłową realizację programu jest, w przypadku regionalnego programu operacyjnego, zarząd danego województwa jako instytucja zarządzająca tym programem i jego wykonaniem. Wykonanie przez instytucję zarządzającą programu operacyjnego następuje w oparciu o określony ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju system zadań, a zgodnie z art. 26 ust. 2 tego aktu ich realizacja ma przebiegać przy uwzględnieniu zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Powinność ta stanowi podstawową regułę, która wiąże instytucję zarządzającą w całym procesie zarządzania i realizacji programu operacyjnego, także w procesie wyboru poszczególnych operacji (działań), a następnie projektów do finansowania. Trafnie Sąd I instancji ocenił, że wykonanie opisanych wyżej zadań przez instytucję zarządzającą nastąpiło z zachowaniem reguł związanych ze szczegółowym opisem priorytetów programu oraz jego zmian (art. 26 ust. 1 pkt 2), wyboru zgłoszonych w ramach programu projektów do dofinansowania na podstawie kryteriów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący (art. 26 ust. 1 pkt 3 i 4) oraz określenia systemu realizacji programu operacyjnego, na który składają się zasady i procedury obowiązujące w trakcie realizacji strategii rozwoju, także środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcom w trakcie naboru projektów (art. 26 ust. 1 pkt 8).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.