Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 3082/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (spółka, skarżąca, strona skarżąca) na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, oddalił skargę.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej spółka zawarła wniosek "o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku" z uwagi na grożącą skarżącej niepowetowaną szkodę związaną z pobraniem należności publicznoprawnej w znacznie zawyżonej wysokości, co może spowodować utratę środków do prowadzenia działalności gospodarczej, a w ślad za tym spowodować trudne do odwrócenia skutki. Strona skarżąca podniosła, wskazując na "bilans zysków" spółki, że nie posiada wystarczających środków na uiszczenie opłaty. Taki stan, w ocenie strony, może prowadzić do egzekucji majątku spółki - jej mienia. Strona podniosła również, że w sposób wyczerpujący wykazała (przedstawiając dokumenty bilansów finansowych spółki, jak i zaświadczenia odnośnie zakresu przyznanej pomocy publicznej), iż nie posiada dostatecznych środków na pokrycie wpisu od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności, wobec złożenia przez stronę skarżącą nieprzewidzianego przez przepisy prawa wniosku o "wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku" sądu administracyjnego pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest suspensywnym środkiem zaskarżenia od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych (zob. art. 173 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że jej wniesienie, jeżeli jest dopuszczalne, wstrzymuje nie tylko uprawomocnienie się – co do zasady w zakresie objętym zaskarżeniem (zob. art. 168 § 1 i § 3 p.p.s.a.) – orzeczenia sądu pierwszej instancji, lecz także jego szeroko i autonomicznie rozumianą wykonalność.
W związku z tym niedopuszczalny i bezprzedmiotowy jest wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej i przedmiotowego wniosku wskazuje jednak, że pomimo użycia błędnej terminologii strona skarżąca zwróciła się w istocie o wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co – zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 – jest dopuszczalne także w postępowaniu kasacyjnym.
Przyjmując zatem, że w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny poddał powyższy wniosek ocenie w świetle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd od momentu otrzymania skargi od organu aż do zakończenia postępowania w danej instancji (w przypadku NSA – do momentu wydania orzeczenia kończącego postępowanie) może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który może dotyczyć także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przesłanki wstrzymania wykonalności przedmiotu zaskarżenia przez sąd administracyjny odwołują się do takich okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi ponadto wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając treść złożonego wniosku oraz dowody i argumenty wskazane już przez stronę skarżącą w poprzednio złożonym wniosku, który został prawomocnie oddalony przez Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 2 czerwca 2022 r. (postępowanie zażaleniowe przed NSA zostało umorzone postanowieniem z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt II GZ 463/22), stwierdza, że strona skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności lub przesłanek, które mogłyby stać się podstawą do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Podniesione ponownie we wniosku tożsame kwestie związane z trudną sytuacją finansową spółki (w tym także na tle sprawozdania finansowego spółki za rok 2021, w tym treści bilansu oraz rachunku zysków i strat za ten okres) oraz brakiem wystarczających środków na uiszczenie nałożonej zaskarżoną decyzją opłaty były już przedmiotem oceny prawnej Sądu Wojewódzkiego i ocena ta zachowuje do chwili obecnej moc wiążącą.
W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.