Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 9 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 141/21, oddalił skargę U.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku w całości, ponieważ w jej ocenie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków mając na uwadze stan majątkowy skarżącej oraz wysokość nałożonej kary. Skarżąca wskazała, że nie dysponuje oszczędnościami ani możliwościami finansowymi umożliwiającymi zaspokojenie należności finansowych zgodnie z zaskarżoną decyzją. Ewentualna egzekucja należności może być prowadzona z jedynego wartościowego składnika majątku skarżącej, jakim jest dom, w którym mieszka skarżąca wraz z rodziną. Powyższa nieruchomość zaspokaja potrzeby mieszkaniowe skarżącej, oraz jest w złym stanie technicznym wymagającym remontu, który nie jest przeprowadzony z uwagi na brak środków finansowych. Pozbawienie skarżącej jedynej nieruchomości, służącej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Unormowanie zawarte art. 61 § 3 dotyczy zatem wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będącym przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania orzeczenia (wyroku lub postanowienia) wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrok ten jest wszak nieprawomocny.
Brak jest również innych przepisów w p.p.s.a., jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepisy przewidują jedynie możliwość wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego w wypadku wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 284 p.p.s.a.) – (por. postanowienie NSA I OSK 1158/21 z 14 stycznia 2022 r.).
Powyższe czyni wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku niedopuszczalnym, bowiem żądanie strony skarżącej nie ma oparcia w przepisach prawa.
Nawet gdyby przyjąć, że twierdzenie o braku oszczędności i możliwości finansowych umożliwiających zaspokojenie należności finansowych zgodnie z zaskarżoną decyzją wskazuje, że wolą strony było wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji - wniosek taki także należy uznać za niezasadny, zgodnie z treścią art. 61 § 6 p.p.s.a, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę;
2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zatem biorąc pod uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 7 lipca, sygn. akt II SA/Lu 141/21 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, a zapadły wyrok Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie w dniu 9 grudnia 2021 r. oddalał skargę - należało uznać, że wydane postanowienie WSA w zakresie wtrzymania zakażonej decyzji nie utraciło mocy. Wobec czego wniosek w tym zakresie podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.