Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1806/10 – po rozpoznaniu skargi A. W. i A. W. – wspólników "S." s.c. (dawniej: W. S. S.C. A. W., A. W.) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne – uchylił zaskarżone postanowienie oraz zasądził na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania, z następującym uzasadnieniem.
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na podmiot wykonujący przewóz drogowy W. S. A. W. A. W. s.c. (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.
W dniu 26 lutego 2010 r. ww. organ wystawił tytuł wykonawczy nr X – wskazując w podstawie prawnej należności ww. decyzję.
Na tej podstawie w dniu [...] marca 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego skarżących.
Pismem z dnia 29 marca 2010 r. skarżący na podstawie art. 33 ust. 1 – 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.) wnieśli do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego nr Y wystawionego przez [...] Inspektora Transportu Drogowego na podstawie decyzji nr [...].
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] (wydanym w trybie art. 34 ust. 1 u.p.e.a.) wierzyciel – [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał zarzut naruszenia art. 33 ust. 3 i 4 u.p.e.a., dotyczący prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nr X za bezzasadny, wskazując, że nieposiadanie przez spółkę cywilną, której wspólnicy są przedsiębiorcami, osobowości prawnej nie wyłącza możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz prowadzenia egzekucji wobec dłużnika. Powołano art. 1a pkt 20 ustawy, zgodnie z którym zobowiązanym może być osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego – po rozpatrzeniu zażalenia dłużników – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie – uznając zarzuty zobowiązanych za niezasadne i stwierdzając, ze tytuł wykonawczy nr X czyni zadość wymogom (art. 27 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy).
Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w swych rozważaniach stwierdził, że w piśmie zawierającym zarzuty twierdzono, że dotyczą one prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr Y. W uzasadnieniu zarzutów, odnośnie do naruszenia art. 33 ust. 3 i 4 u.p.e.a wskazano, że dotyczą one egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr X; postanowienie organu I instancji odnosiło się tylko do zarzutu odnoszącego się do tego tytułu wykonawczego.
Sąd podał, że znany mu jest z urzędu fakty, że zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr X, wniesione innym pismem z 29 marca 2010 r. zostały uznane za bezzasadne postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. – ale o numerze [...] – utrzymanym w mocy postanowieniem GITD nr [...].
Zarzuty wniesione w sprawie zakończonej ww. postanowieniem oraz zarzuty w rozpoznawanej sprawie były identyczne (w niniejszej sprawie dotyczyły tytułu wykonawczego nr Y, poza zarzutem III dotyczącym tytułu nr X). Zdaniem Sądu, ponieważ zarzut III, którego dotyczyło postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] został rozpoznany dwukrotnie, w dwóch postępowaniach, które toczyły się równolegle, to dlatego jedno z postępowań należało uznać za bezprzedmiotowe. Sąd uznał, że wyeliminować z obrotu prawnego należy postanowienie rozstrzygające tylko jeden zarzut dotyczący tytułu wykonawczego nr X, a nie postanowienie rozstrzygające o wszystkich czterech wniesionych zarzutach i dlatego uchylił zaskarżone postanowienie.
WSA stwierdził też, że skargę wniesioną na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r., w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2080/10.
Sąd I instancji zalecił, aby orzekając w sprawie ponownie Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i umorzył postępowanie I instancji.
Sąd wskazał nadto, że z urzędu wiadome mu jest także, że zarzuty dotyczące prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr Y wystawionego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zostały wniesione również w sprawie zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], odnoszącym się do zarzutów dotyczących tytułu wykonawczego nr Y. W aktach administracyjnych tamtej sprawy znajduje się kserokopia tytułu wykonawczego nr Y. Sprawa została rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1731/10, oddalającym skargę.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie.
Skargą kasacyjną A. W. i A. W. – wspólnicy spółki cywilnej "S." zaskarżyli powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu.
Wyrokowi zarzucono na podstawie:
- • art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw z związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej oraz art. 51 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego przeciwko skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, pochodzi od uprawnionego do jego złożenia organu;
- • art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. w zw. 33 pkt 6 u.p.e.a., poprzez oddalenie skargi na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji w skarżonym wyroku, iż egzekucja administracyjna przeciwko skarżącej jest dopuszczalna, wobec niedoręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi skarżących, co miało wpływ na wynik postępowania bowiem mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę i z tym wyrokiem nie można się zgodzić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest w sposób oczywisty bezzasadna.
Przede wszystkim – wbrew twierdzeniom jej autora – zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji nie oddalił skargi wniesionej przez A. W. i A. W. – wspólników spółki cywilnej "S.". Sentencja zaskarżonego wyroku oraz jego uzasadnienie nie pozostawiają cienia wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1806/10 uchylił zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne i stosownie do wyniku tego postępowania orzekł o zwrocie kosztów postępowania.
Ponadto z treści uzasadnienia wyroku wynika w sposób jednoznaczny, że jako podstawę prawną wyroku uwzględniającego skargę Sąd I instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – z uwagi na stwierdzenie naruszenia art. 105 § 1 k.p.a.
Podstawy skargi kasacyjnej – którymi stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany – nie tylko nie podważają, ale nadto nie odnoszą się do podstawy prawnej wyroku. Sformułowane zarzuty dotyczą naruszenia prawa materialnego (przez "błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie" – nie precyzując sposobu naruszenia przepisów) jak i naruszenia przepisów postępowania – których Sąd I instancji w sprawie nie stosował.
Z tych wszystkich względów skarga podlega oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.