Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2145/14, oddalił skargę M. H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia nieprawidłowości.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Inspektorzy Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w S. przeprowadzili w dniach [...] lipca 2013 r. kontrolę w świadczącym usługi hotelarskie obiekcie, mieszczącym się w S. przy [...], należącym do przedsiębiorcy M. H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w S. w zakresie legalności i prawidłowości działania skarżącej.
W wyniku kontroli stwierdzono następujące naruszenia:
- - świadczenie w wymienionym obiekcie usług hotelarskich przy użyciu oznaczenia M. H. na stronie oraz w domenie internetowej http [...], w ulotkach dostępnych w recepcji oraz na reklamie przy i na obiekcie (świadczenie usług hotelarskich używając oznaczeń, które mogą wprowadzić klientów w błąd co do rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego, stanowi wykroczenie z art. 60¹ § 4 pkt 2a ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks Wykroczeń (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1094 ze zm.; dalej: k.w.),
- - niedopełnienie zgłoszenia obiektu M. H. do ewidencji innych obiektów świadczących usługi hotelarskie (świadczenie usług hotelarskich w obiekcie niezgłoszonym do ewidencji stanowi wykroczenie z art. 60¹ § 4 pkt 3 k.w.),
- - nieokazanie dokumentów potwierdzających, że obiekt, w którym świadczone są usługi hotelarskie, spełnia wymagania przeciwpożarowe i budowlane (co wymagane jest przepisami § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie - Dz. U. z 2006 r. Nr 22, poz. 169 ze zm.),
- - braki w wyposażeniu kontrolowanych pokoi niezgodne z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia.
Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej (dalej także: WIIH) wystąpieniem pokontrolnym wezwał skarżącą do usunięcia nieprawidłowości.
Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie, pismem z [...] września 2013 r. poinformowała o usunięciu oznaczenia M. H. z reklam przy obiekcie przy [...], z samego obiektu oraz hangaru położonego w jego sąsiedztwie, jak również z ulotek dostępnych w recepcji. Jednak z uwagi na to, że nie jest właścicielem domeny internetowej [...], a właściciel tej domeny – [...] nie wyraził zgody na usunięcie tego oznaczenia, ta część zaleceń nie została wykonana.
Skarżąca podniosła, że jest jedynie dzierżawcą poddanego kontroli obiektu przy [...], jak i innego obiektu, mieszczącego się przy [...], które dzierżawi odpowiednio od [...] oraz M. H. z siedzibą w S.; ze względu na brak zgody wydzierżawiającego nie było możliwe usunięcie oznaczenia z budynku przy [...]. Jednocześnie skarżąca przedstawiła dowód zgłoszenia obiektu mieszczącego się przy [...] (wniosek z [...] sierpnia 2013 r. skierowany do Urzędu Miasta Szczecin) do ewidencji obiektów, w których świadczone są inne usługi hotelarskie.
WIIH pismem z [...] października 2013 r. podtrzymał stanowisko przedstawione w wystąpieniu pokontrolnym i wniósł o usunięcie wszystkich uchybień stwierdzonych podczas kontroli.
Następnie w okresie od [...] do [...] grudnia 2013 r. WIIH przeprowadził kontrolę w obiekcie przy [...] w zakresie legalności i prawidłowości działania skarżącej. W wyniku podjętych czynności stwierdzono, że skarżąca obok niedopełnienia obowiązku dotyczącego odpowiedniego wyposażenia pomieszczeń obiektu – prowadziła w nim działalność gospodarczą używając oznaczeń M. H. na stronie i w domenie internetowej [...] oraz na reklamie usytuowanej przy i na obiekcie, które mogą wprowadzić w błąd co do rodzaju obiektu hotelarskiego.
Kontrolerzy przesłuchali prezesa zarządu skarżącej M. R., który oświadczył, że obejmując stanowisko w spółce w sierpniu 2012 r. zastał oznaczenie M. H. na budynku oraz na stronie internetowej w takiej postaci, jak stwierdzono to podczas czynności kontrolnych. Właścicielem domeny [...] oraz strony internetowej jest spółka [...], z którą skarżącej nie łączy żadna umowa. Natomiast właścicielem budynku przy [...] jest [...]. Wnętrze budynku dzierżawi spółka [...], od której z kolei skarżąca dzierżawi pomieszczenia. Skarżąca nie może zatem ingerować w konstrukcję budynku na zewnątrz.
WIIH wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli.
Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej decyzją – zarządzeniem pokontrolnym z [...] lutego 2014 r. zarządził wobec spółki, prowadzącej działalność gospodarczą w obiektach przy [...] oraz [...] w S., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości polegających na używaniu oznaczeń, które mogą wprowadzać klientów w błąd co do rodzaju obiektu hotelarskiego oraz zobowiązał skarżącą do powiadomienia o sposobie usunięcia tych nieprawidłowości w terminie 7 dni od daty usunięcia.
Skarżąca wniosła odwołanie.
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK) decyzją z [...] kwietnia 2014 r.:
- I. uchylił zaskarżoną decyzję - zarządzenie pokontrolne WIIH z [...] lutego 2014 r. oraz
- II. zobowiązał skarżącą prowadzącą działalność gospodarczą w obiektach przy [...] oraz [...] do:
- 1. usunięcia nieprawidłowości polegających na:
- a. prowadzeniu działalności gospodarczej w budynku, który jest oznaczony w sposób mogący wprowadzać w błąd konsumenta co do rodzaju obiektu,
- b. korzystaniu z domeny i strony internetowej zawierającej nazwę mogącą wprowadzać w błąd konsumenta co do rodzaju obiektu;
- 2. poinformowania Prezesa UOKiK o sposobie wykonania zobowiązań zawartych w pkt II. 1 decyzji w terminie 7 dni od daty usunięcia nieprawidłowości.
W uzasadnieniu Prezes UOKiK podniósł między innymi, że w jego ocenie konsument dokonując zakupu usługi w obiekcie M. H. może mieć przeświadczenie, iż korzysta z lokalu wchodzącego w skład kilku obiektów będących hotelami i spełniających wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 196 ze zm., dalej: ustawa o usługach turystycznych), a przypisane do hoteli. Organ odwoławczy podzielił stanowisko WIIH, że oznakowanie, znajdujące się przy i na obiekcie mieszczącym się przy [...] w [...], w którym są prowadzone usługi hotelarskie, jak również informacja zawarta w domenie [...] i na stronie internetowej, może wprowadzać konsumentów w błąd co do rodzaju obiektu. Jednakże WIIH nieprawidłowo nakazał stronie usunięcie nieprawidłowości polegających na używaniu oznaczeń, o których mowa powyżej, ponieważ – jak słusznie podniosła strona – na niektóre działania nie ma ona wpływu, dlatego też organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję – zarządzenie pokontrolne.
Prezes UOKiK podkreślił, że obowiązkiem przedsiębiorcy prowadzącego usługi turystyczne jest respektowanie obowiązujących przepisów prawa, w tym ustawy o usługach turystycznych. Jeżeli obiekt, w którym przedsiębiorca zamierza prowadzić usługi hotelarskie, poprzez swoje oznaczenie może wprowadzać konsumentów w błąd co do rodzaju obiektu, to w efekcie przedsiębiorca, który podejmie się prowadzenia działalności w takim obiekcie ponosi wszelkie konsekwencje prawne wynikające z niewłaściwego oznakowania. W interesie przedsiębiorcy jest podejmowanie takich czynności prawnych lub faktycznych, które umożliwią mu prowadzenie działalności zgodnie z przepisami prawa.
Prezes UOKiK uznał, że skarżąca podejmując się prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług hotelarskich w obiekcie przy [...] w S., w chwili podpisania umowy dzierżawy, tj. [...] września 2012 r., wiedziała o oznakowaniu jakie znajdowało się na tym obiekcie, a także decydując się na współpracę z [...] z siedzibą w S. (właścicielem domeny internetowej http:[...]), miała pełną świadomość co do znajdujących się tam oznaczeń, które z uwagi na prowadzony przez nią rodzaj obiektu, mogą stanowić informację wprowadzającą konsumentów w błąd.
Ponadto organ odwoławczy, mając na uwadze zmianę danych w KRS [...] (aktualizacja: [...] marzec 2014 r.) odnośnie reprezentacji [...] (REGON [...]), zgodnie z którą prezesem zarządu został prezes zarządu strony skarżącej, stwierdził, że argument odnośnie do braku uprawnień czy możliwości decydowania o treściach znajdujących się na stronie internetowej staje się dyskusyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uznał, że decyzja Prezesa UOKiK z [...] kwietnia 2014 r. nie narusza prawa.
Sąd podniósł, że kryteria rozpoczęcia i wykonywania/świadczenia usług hotelarskich zostały określone w przepisach rozdziału 5 ustawy o usługach turystycznych (art. 35 i nast. ustawy). W przepisach tych m.in. zdefiniowano rodzaje i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich, które podlegając ochronie prawnej mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu do obiektów hotelarskich w rozumieniu tej ustawy (art. 43 ust.1); m.in. taką nazwą rodzajową jest nazwa "hotel" zastrzeżone dla obiektów, w odniesieniu do których marszałek województwa właściwy ze względu na położenie obiektu hotelarskiego wydał, stosownie do art. 38 ust.1 ustawy o usługach turystycznych, decyzję o zaszeregowaniu obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii obiektów hotelarskich, co oznacza że obiekt ten może w swoim oznaczeniu posługiwać się określeniem "hotel", bo tylko wówczas jest hotelem w rozumieniu ustawy. W innym przypadku oznaczenie to wprowadza w błąd co do rodzaju obiektu, wywołując mylne wrażenie, że konsumenci korzystają z hotelu w rozumieniu przepisów ustawy o usługach turystycznych.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji w sprawie nie jest sporne, że skarżąca prowadzi działalność hotelarską w obiekcie/budynku przy [...] w S. nie będącym hotelem w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych, jednak oznaczonym w sposób wykorzystujący w oznaczeniu (M. H) prawnie chronioną nazwę rodzajową "hotel/hotele", co sugeruje, że jest to obiekt odpowiadający wymaganiom stawianym hotelom. Prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącą w obiekcie tak oznaczonym/oznakowanym jest, w ocenie WSA, nieprawidłowe, gdyż wprowadza konsumentów/klientów w błąd co do rodzaju obiektu, a w konsekwencji także i charakteru prowadzonej w nim działalności. W szczególności konsument dokonując zakupu usługi w obiekcie oznakowanym M. H. może mieć przeświadczenie o korzystaniu z lokalu wchodzącego w skład obiektów będących hotelami w rozumieniu przepisów ustawy o usługach turystycznych, spełniających wszystkie wynikające z przepisów tej ustawy wymagania przypisane do hoteli.
Konsument poszukujący usług o standardzie hotelowym, kierując się nazwą obiektu oraz informacją zamieszczoną w domenie [...], będzie przekonany, że obiekt przy [...] w [...] spełnia wymagania dla hoteli określone w przepisach ustawowych, co w rzeczywistości nie ma miejsca.
Sąd pierwszej instancji uznał za niezasadny zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 k.p.a. w związku z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez wykroczenie poza granice sprawy wyznaczonej przez organ pierwszej instancji, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Sądu, Prezes UOKiK wydał decyzję w tej samej sprawie, którą wcześniej rozstrzygnął organ pierwszej instancji. Zasadniczą kwestią, zdaniem Sądu, jest tożsamość przedmiotowa sprawy, gdyż jej tożsamość podmiotowa nigdy nie budziła wątpliwości. Sąd stwierdził, że organy obu instancji orzekały na tej samej podstawie prawnej w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli, zatem przedmiot sprawy, tj. obowiązek usunięcia nieprawidłowości pozostawał bez zmian, co oznacza, że tożsamość przedmiotowa została w sprawie zachowana.
W ocenie Sądu pierwszej instancji nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 32 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 148; dalej ustawa o Inspekcji Handlowej) poprzez zobowiązanie skarżącej do usunięcia nieprawidłowości, podczas gdy to nie ona posługuje się oznaczeniami M. H., które zdaniem organu wprowadzają w błąd oraz niewskazania, w jaki sposób skarżąca ma te nieprawidłowości usunąć, co nadal czyni decyzję niewykonalną. Sąd stwierdził, że prawną konsekwencją prowadzenia usług hotelarskich w obiekcie oznakowanym w sposób naruszający przepisy jest obowiązek usunięcia tej nieprawidłowości. Prezes UOKiK pozostawił skarżącej wybór środka (sposobu) przywrócenia stanu zgodnego z prawem, wskazując, jaki cel powinna osiągnąć.
Nie można więc zgodzić się ze skarżącą, że decyzja Prezesa UOKiK jest niewykonalna, w ostateczności bowiem skarżąca może zrezygnować ze świadczenia usług hotelarskich w obiekcie przy [...], o ile nie znajdzie innego sposobu na prowadzenie tam działalności gospodarczej w sposób nienaruszający prawa (tj. w sposób niewprowadzający w błąd konsumentów co do rodzaju obiektu).
Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się również,w rozstrzygnięciu organu, działania na niekorzyść strony skarżącej, czyli działania brew zakazowi reformationis in peius przewidzianemu w art. 139 k.p.a. Niekorzyść ta obiektywnie wyraża się, w pogorszeniu sytuacji prawnej w zestawieniu sentencji decyzji organu pierwszej instancji z sentencją decyzji organu odwoławczego. Prezes UOKiK orzekł w sprawie o tym samym co organ pierwszej instancji obowiązku skarżącej, to jest o obowiązku usunięcia nieprawidłowości w prowadzonej działalności gospodarczej. W rozstrzygnięciu inaczej została sprecyzowana nieprawidłowość, a to w kontekście i na potrzeby wykonalności podjętego rozstrzygnięcia, co pozostało jednak bez wpływu na określenie istoty tej nieprawidłowości, a w konsekwencji na obowiązek strony do jej usunięcia. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie nałożył na skarżącą żadnego nowego czy dodatkowego obowiązku, tylko rozstrzygnął o obowiązku objętym już postępowaniem i rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, modyfikując jedynie, dla celów wykonawczych, treść tego obowiązku, przy zachowaniu jego istoty, a w konsekwencji nie ma podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia zakazu określonego w art. 139 k.p.a.
M. H. Sp. z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna w S. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca zarzuciła wyrokowi Sądu pierwszej instancji 1.naruszenie prawa procesowego, a to art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo, że decyzja organu jest niewykonalna, a jej niewykonalność ma charakter trwały, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie powołanych przepisów.
2. z ostrożności procesowej, naruszenie prawa procesowego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sporawy, a to:
a). art. 15 w związku z art. 127 § k.p.a. poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy w sposób wykraczający poza przedmiotowe granice sprawy wyznaczone przez organ pierwszej instancji, co spowodowało naruszenie zasady dwuinstancyjności;
b). art. 32 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez zobowiązanie przedsiębiorcy do usunięcia nieprawidłowości, podczas gdy to nie przedsiębiorca posługuje się oznaczeniami M. H., które zdaniem organu wprowadzają w błąd, ponadto zaskarżona decyzja nie wskazuje, w jaki sposób przedsiębiorca ma te nieprawidłowości usunąć.
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia.
Jeżeli chodzi o formułowanie zarzutów skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06).
Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony.
Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w przedstawionym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie opiera się ona na usprawiedliwionych podstawach.
Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Według skarżącej Sąd pierwszej instancji błędnie oddalił skargę, mimo że zaskarżona decyzja jest niewykonalna, a jej niewykonalność ma charakter trwały, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności.
Naczelny Sąd Administracyjny w nawiązaniu do przedstawionego zarzutu zauważa, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Skarżąca upatruje podstawy prawnej stwierdzenia nieważności decyzji z powodu jej niewykonalności, która ma charakter trwały, w treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wobec tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jest on wewnętrznie sprzeczny. Wskazany przez skarżącą sposób naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz uzasadnienie omawianego zarzutu pozostają w oczywistej sprzeczności z treścią powołanego przepisu.
Jak już wspomniano Naczelny Sąd Administracyjny nie jest upoważniony do precyzowania zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, ani domyślania się intencji jej autora. Dodać także należy, że obowiązkiem strony, która stawia zarzut naruszenia przepisów postępowania jest wyjaśnienie, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie oraz wykazanie, że był to wpływ istotny. Tego podstawowego warunku nie spełnia analizowany zarzut.
W związku z tym stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na istotne wady, jakimi jest dotknięty, uchylał się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Niezasadny jest także zgłoszony "z ostrożności procesowej" zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja narusza w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy art. 15 w związku z art. 127 § 1 k.p.a. oraz art. 32 ustawy o Inspekcji Handlowej.
Naruszenie art. 15 k.p.a, który stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne w związku z art. 127 § 1 k.p.a., w myśl którego od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, miało polegać według skarżącej na rozpatrzeniu przez Prezesa UOKiK sprawy z naruszeniem jej granic przedmiotowych.
Naczelny Sąd Administracyjny w związku z tak postawionym zarzutem zauważa, że zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania, każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji.
Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że organy obu instancji rozpoznały sprawę tożsamą pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści praw i obowiązków, których adresem jest strona oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że organy obu instancji rozpatrywały sprawę mając na względzie ten sam stan faktyczny i prawny. Organ odwoławczy nie wykroczył poza granice przedmiotowe sprawy i podobnie jak WIIH orzekał w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzonych przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w dniach [...] lipca 2013 r. oraz [...] grudnia 2013 r. u skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą w obiektach przy [...] i [...] w [...]. Prezes UOKiK uchylił decyzję organu pierwszej instancji wyłącznie z tego powodu, że nieprawidłowo został w niej określony obowiązek skarżącej w zakresie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i w związku z tym konieczne było jego doprecyzowanie, tak by wykonanie obowiązku było możliwe.
Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) nie wiązało się z nałożeniem nowych obowiązków i pogorszeniem sytuacji prawnej skarżącej. W przypadku rozpoznania i rozstrzygnięcia przez organy obu instancji sprawy tożsamej podmiotowo i przedmiotowo, sformułowanie przez organ odwoławczy osnowy decyzji w sposób odmienny niż uczynił to organ pierwszej instancji, nie może być traktowane jako naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania.
Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia art. 32 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez zobowiązanie przedsiębiorcy do usunięcia nieprawidłowości, podczas gdy to nie przedsiębiorca posługuje się oznaczeniami M. H., które zdaniem organu wprowadzają błąd, a ponadto zaskarżona decyzja nie wskazuje, w jaki sposób przedsiębiorca ma te nieprawidłowości usunąć.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie został w ogóle uzasadniony, a tym samym nie spełnia on warunku określonego w art. 176 p.p.s.a., co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W skardze kasacyjnej skarżąca nawiązała do art. 32 ustawy o Inspekcji Handlowej wyłącznie w kontekście uprawnień organu odwoławczego. Spółka nie podała natomiast żadnych argumentów wspierających zarzut naruszenia art. 32 ustawy o Inspekcji Handlowej w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej. W związku z tym należy jedynie zauważyć, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się szczegółowo zarówno do kwestii możliwości wydania przez Prezesa UOKiK decyzji reformatoryjnej, jak i zagadnienia wykonalności obowiązku nałożonego kwestionowaną przez skarżącą decyzją.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 490).