Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. o sygn. akt III SA/Wr 758/13, wydanym w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 29 lipca 2013 r. Nr. w przedmiocie kary pieniężnej, oddalił skargę.
W sprawie poczyniono następujące ustalenia:
W dniach 20 kwietnia 2010 r. do 26 kwietnia 2010 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w W. przeprowadzili czynności kontrolne w lokalu "B.", w P. w zakresie działalności dotyczącej urządzania gier na automatach, udokumentowaną protokołami kontroli z dnia 20 kwietnia 2010 r. (nr.) i z dnia 26 kwietnia 2010 r. (nr.). W wyniku kontroli stwierdzono, iż zachodzi podejrzenie prowadzenia w w/w miejscu gier na dwóch automatach do gry A.nr fabryczny. M.nr fabryczny. (nr poświadczenia rejestracyjnego.), mimo iż w stosunku do jednego z nich upłynął termin ważności udzielonego zezwolenia, a w stosunku do drugiego zgłoszono zawieszenie jego eksploatacji. Właścicielem wspomnianych urządzeń do gier jest F.sp. z o.o. w W., dalej "spółka".
W postępowaniu administracyjnym, jak ustalono, na jednym z automatów kontrolowanych w dniach 20 i 26 kwietnia 2010 r. tj. automacie A.. nr fabryczny PLD.(nr poświadczenia rejestracyjnego.), spółka urządzała gry mimo upływu ważności posiadanego uprzednio zezwolenia. Gry rozgrywane na zatrzymanym urządzeniu mają charakter losowy, a grający nie ma wpływu na wynik końcowy. Ponadto gry są organizowane w celach komercyjnych, gdyż gra jest możliwa po zakredytowaniu automatu wybraną kwotą pieniędzy, a automat umożliwia wygrane pieniężne lub wygrane rzeczowe w postaci możliwości rozgrywania nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w grze poprzedniej. Spółka nie posiadała zezwolenia na prowadzenie kasyna gry. Tym samym urządzanie gier odbywało się poza kasynem gry.
Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia 25 lutego 2013 r. nr., nakładającą na spółkę karę pieniężną w kwocie 12.000 zł w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry.
Podstawę prawną decyzji stanowił przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej "ugh"). W myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Zgodnie z art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh, wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 wynosi 12.000 zł od każdego automatu.
Według ustaleń organu decyzją z dnia 23 grudnia 2003 r. udzielono spółce zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 186 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa dolnośląskiego. Zezwolenie to wygasło z dniem 23 grudnia 2009 r.
Mimo wygaśnięcia wspomnianego zezwolenia i nie posiadania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry spółka nadal urządzała gry na automacie A. nr fabryczny (nr poświadczenia rejestracyjnego), na co wskazują ustalenia omawianej kontroli w dniach 20 kwietnia 2010 r. do 26 kwietnia 2010 r.
Z powyższych względów organ odwoławczy nie znalazł podstaw dla uwzględnienia odwołania spółki od decyzji organu pierwszej instancji, nakładającej na spółkę wspomnianą karę pieniężną.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę spółki na powyższą decyzję, nie dopatrując się naruszenia prawa w działaniach organów celnych.
Spółka wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W., ewentualnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W., a także zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej we W. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa), tj. art. 1 pkt 4 w związku z art. 1 pkt 11 oraz w związku z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/we z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. 98.204.37) w zw. z art. 14 ust. 1 ugh i w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegającą na przyjęciu, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, stanowiący przepis sankcjonujący, nie jest przepisem przejściowym, który zdaniem Sądu ewentualnie uzasadniałby odmowę jego zastosowania, podczas gdy właściwa interpretacja tego przepisu musi być dokonana przy uwzględnieniu pozostałych przepisów zawartych w ustawie o grach hazardowych oraz z zastosowaniem wykładni funkcjonalnej i celowościowej prowadzącej do oczywistego wniosku, że skoro rzeczony przepis uprawnia do nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry zaś norma sankcjonowana art. 14 ust. 1 ugh stanowi o tym, że urządzenie do gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry, to wobec faktu braku notyfikacji przepisu art. 14 ust. 1 ugh (z uwagi na jego techniczny charakter, o czym TSUE przesądził wprost w pkt 25 wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. wydanego w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11) zarówno Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak i organy obowiązane są odmówić jego zastosowania, co w konsekwencji powoduje, że brak jest podstawy do nałożenia kary na podstawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, co w sprawie ma miejsce, wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 ppsa, te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, które stanowiły podstawę subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Dlatego obowiązujące są w sprawie zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia organów celnych o prowadzeniu przez spółkę działalności w zakresie gier hazardowych na wspomnianym automacie A.nr fabryczny PLD. (nr poświadczenia rejestracyjnego.), bez wymaganego zezwolenia i poza kasynem gry, co mieści się w hipotezie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, sankcjonującym taką działalność karą pieniężną w wysokości 12.000 zł.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa problematyka legalności tych przepisów była przedmiotem bogatego orzecznictwa. Na uwagę zasługuje tutaj wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14, w myśl którego art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh są zgodne zarówno z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji RP, jak i art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
Ponadto, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy (pkt 1 sentencji uchwały,).
W świetle pkt. 2 tej uchwały, urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh Uchwała ta wiąże Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, stosownie do przepisu art. 269 § 1 ppsa
W tym stanie sprawy skarga kasacyjna na podstawie art.184 ppsa nie zasługuje na uwzględnienie, jako prezentująca stanowisko sprzeczne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt P 4/14), a także z wspomnianą uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 jak również z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym.