Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 997/16

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015r., sygn. akt II SA/Go 483/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Zielonej Górze z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry.

Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia [...] lutego 2015r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w Zielonej Górze, wymierzył S. B. (zwanemu dalej także: Skarżącym) karę pieniężną w kwocie 12.000 zł za urządzanie gier poza kasynem na automacie Apex Hot Magic Fruits nr [...], działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 z późn. zm., zwanej dalej O.p.) w związku z art. 2 ust. 5, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015r. poz. 612 z późn. zm., zwanej dalej u.g.h.). W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] sierpnia 2011r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Gorzowie Wielkopolskim w lokalu gastronomicznym [...] S. B. w Ł., należącym do S.., stwierdzili m.in. automat do gry typu symulator Apex Magic Fruits nr [...] włączony do sieci i gotowy do gry.

Dokonano oględzin powyższego urządzenia, przeprowadzono m.in. eksperyment procesowy na tym urządzeniu oraz sporządzono protokół oględzin. Do protokołu dołączono umowę o wspólnym przedsięwzięciu z dnia [...] października 2010r. oraz z dnia [...] czerwca 2011r. zawartą przez Skarżącego z A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Stwierdzono eksploatowanie automatu do gry bez wymaganego zezwolenia, gdyż z dokumentów uzyskanych w trakcie kontroli nie wynikało, aby Skarżący czy też spółka A. posiadali zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubuskiego.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie decyzją z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013r. poz. 1404 ze zm.), art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na opinię biegłego sądowego R. R., organ II instancji stwierdził, iż automat Apex Hot Magic Fruits nr [...] to urządzenie pozwalające na gry o charakterze losowym, a więc automat do gier w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. Wobec bezspornego użytkowania go poza kasynem gry bez wymaganego zezwolenia, organ II instancji uznał, iż zaistniała przesłanka do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w trybie art. 89 u.g.h.

Odnosząc się do sformułowanego w odwołaniu zarzutu braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych, organ II instancji wskazał, iż wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej TSUE z dnia 19 lipca 2012r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-2017/11 nie obejmował przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji tj. przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. Według organu tylko Trybunał Konstytucyjny uprawniony jest do derogowania przepisów ustawy. W wyroku z dnia 1 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt P 4/14, Trybunał orzekł o zgodności przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP.

Trybunał stwierdził ponadto, że notyfikacja, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. W ocenie organu nie doszło też do zarzucanego naruszenia przepisów art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, gdyż funkcjonariusze celni przeprowadzili oględziny spornego automatu, do czego upoważniała ich w/w norma art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej oraz przepisy ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji w związku z art. 89 u.g.h., art. 24 i art. 107 § 1 K.k.s. organ II instancji wskazał, iż postępowanie nie jest prowadzone wobec osoby fizycznej, toteż nie może w sprawie występować problem kumulacji odpowiedzialności karnoskarbowej i administracyjnej.

Od powyższej decyzji Skarżący złożył skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie:

1. 1. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust 1 i 2 oraz art. 91 w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu Skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji w Komisji Europejskiej projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r. nr 201 poz. 1540) wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm., zwanej dalej dyrektywą 98/34/WE) i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do Skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.,
2. 2. art. 122 § 1 w związku z art. 187 § 1 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie przez organ w swoich ustaleniach istotnej okoliczności, tj. rozważenia uznania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i skutków płynących z takiego zakwalifikowania tych przepisów, przy uwzględnieniu sprzężenia normy sankcjonowanej wyrażonej w art. 14 u.g.h. oraz normy sankcjonującej wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a tym samym prowadzenia postępowania w sposób budzący wątpliwości strony, tj. z naruszeniem art. 121 §1 O.p.,
3. 3. art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 4 u.g.h., poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h.,
4. 4. art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 5 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię dokonaną wbrew dyrektywie płynącej z zasady per non est oraz zasady racjonalnego ustawodawcy, której zastosowanie prowadziłoby do zrównania pod względem znaczenia odmiennych pojęć użytych przez ustawodawcę w definicjach wskazanych w przepisach art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 5 u.g.h., a w konsekwencji do zbędności jednego ze wskazanych pojęć i ostatecznie oparcie rozstrzygnięcia na błędnie zrekonstruowanej normie prawnej i tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości strony, tj. z naruszeniem art. 121 § 1 i 2 O.p.,
5. 5. art. 121 § 1 O.p. wyrażającego zasadę in dubio pro tributario, zgodnie z którą obowiązkiem organu podatkowego jest rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości faktycznych, a także co do wykładni prawa na korzyść podatnika, w niniejszej sprawie szczególnie uzasadnionym wobec braku legalnych definicji pojęć ustawowych takich jak "element losowości" oraz "charakter losowy" zawartych w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h., budzących poważne wątpliwości interpretacyjne i mających kapitalne znaczenie dla możliwości kwalifikacji gry na konkretnym urządzeniu jako gry hazardowej, a tym samym podstawy do zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. polegające na dokonaniu przez organ wykładni najmniej korzystnej dla strony,
6. 6. art. 121 § 2 oraz art. 124 O.p., poprzez niewyjaśnienie stronie przesłanek, którymi kierował się organ uznając gry na kwestionowanym urządzeniu za gry posiadające charakter losowy według normy w art. 2 ust. 5 u.g.h., tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości strony tj. z naruszeniem art. 121 §1 O.p.,
7. 7. art. 191 O.p., poprzez błędne przyjęcie, iż zastopowanie przez gracza symboli w grze ma charakter przypadkowy podczas, gdy analiza dowodów zaoferowanych przez stronę w postaci ekspertyzy technicznej biegłego sądowego inż. J. K. dotyczącej sposobu funkcjonowania urządzenia do gier zręcznościowych identycznego z objętym niniejszym postępowaniem, opinii prawnej prof. M. C. oraz ekspertyzy prawnej prof. dr hab. S. P. w zakresie oceny funkcjonowania zakwestionowanego urządzenia prowadzi do wniosków przeciwnych od wyprowadzanych przez Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie w zaskarżonej decyzji,
8. 8. art. 180 § 1, art. 181, art. 187 oraz art. 191 O.p. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na wnioskach zawartych w recypowanej do niniejszego postępowania opinii biegłego sądowego R. R. sporządzonej na potrzeby postępowania karnoskarbowego, pomimo oczywistej wadliwości formalnej oraz merytorycznej wymienionej opinii z punktu widzenia właściwych przepisów postępowania karnego dyskwalifikującej wskazaną opinię w świetle przydatności dla wyjaśnienia sprawy, co zostało uzasadnione w opinii prawnej dr hab. J. K. z dnia [...] maja 2011r.,
9. 9. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., przez błędne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przyjęcie, że przepis art. 89 cyt. wyżej ustawy znajduje zastosowanie także do urządzania gier na symulatorze zręcznościowym nie objętym przepisami art. 2 ust. 3 oraz art. 2 ust. 5 u.g.h.,
10. 10. art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 u.g.h. i art. 24 i art. 107 § 1 k.k.s., poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 u.g.h. zakładającym wymierzenie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, co zagrożony grzywną pieniężną czyn penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w związku z art. 24 k.k.s.,
11. 11. art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, poprzez oparcie ustaleń m.in. na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym wyżej przepisem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, Sąd I instancji uznał, że organy orzekające prawidłowo ustaliły stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie w zakresie obejmującym ustalenie charakteru gier urządzanych na skontrolowanym automacie, jak i też podmiotu urządzającego te gry. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż Skarżący wydzierżawił powierzchnię lokalową i uzyskiwał zgodnie z umową o wspólnym przedsięwzięciu przychód z urządzania gier na w/w automacie. Świadczy o tym treść umów o wspólnym przedsięwzięciu zawartych między Skarżącym a A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.. Za prawidłowe Sąd uznał też ustalenie organów orzekających w sprawie w zakresie tego, iż poddane kontroli urządzenie umożliwiało grę na automatach w rozumieniu u.g.h. Wskazują na to ustalenia i wnioski zawarte w opinii biegłego. Wprawdzie opinia ta została wydana w sprawie karno-skarbowej, jednakże zgodnie z art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być również materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 191 O.p. poprzez błędne przyjęcie, iż zastopowanie przez gracza symboli w grze ma charakter przypadkowy, bowiem ekspertyzy przedstawione przez Skarżącego prowadzą do wniosków przeciwnych do jego twierdzeń. Sąd wskazał, że w toku postępowania przedmiotem badania zarówno funkcjonariuszy celnych w toku prowadzonego eksperymentu był automat do gry Apex Hot Magic Fruits nr [...]. Także opinia biegłego z zakresu informatyki i telekomunikacji przy Sądzie Okręgowym w C. mgr inż. R. dotycząca sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2012r. została wydana w oparciu o przeprowadzone badania tego konkretnego automatu będącego przedmiotem sporu.

Natomiast przedkładane przez Skarżącego dokumenty, m.in. zaświadczenie od producenta urządzenia, ekspertyzy prawne prof. dr hab. S. P., opinia biegłego [...] J. K., opinia prawna prof. dr C., nie dotyczą bezpośrednio automatu Apex Hot Magic Fruits nr [...]. Zasadnie zostały one uznane za dokumenty przedstawiające stanowisko Skarżącego. Dokumenty te nie mogą być natomiast uznane za dowód z opinii biegłego, bowiem zostały sporządzone na zlecenie Skarżącego.

Zdaniem Sądu dowody na podstawie których Skarżący formułuje swoje zarzuty, organ poddał swobodnej ocenie, czym zadośćuczynił normie określonej w art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W ocenie Sądu wskazywane przez Skarżącego wady opinii nie dyskredytują wykonanej opinii, nie stanowią również podstaw do jej podważenia. Za niezasadne uznał Sąd twierdzenia Skarżącego, że biegły nie posiadał wymaganej specjalizacji do wykonania opinii, bowiem był specjalistą z zakresu informatyki, telekomunikacji, a nie z zakresu mechaniki i elektromechaniki oraz elektroniki. Dla wykonanej opinii bowiem istotne jest, aby podmiot wykonujący opinię posiadał wiedzę specjalistyczną z danej dziedziny.

Natomiast o tym nie przesądza fakt wpisania danego podmiotu na listę biegłych sądowych z określonej dziedziny. Biegły ten wykonuje opinie dotyczące automatów do gier w wielu sprawach toczących się przed sądami powszechnymi, przez co należy przyjąć, iż wiedzę specjalistyczną w tym zakresie posiada. Wskazane zaś przez Skarżącego dziedziny wiedzy zazębiają się ze sobą, toteż nie ma podstaw do kwestionowania, iż podmiot dysponujący wiedzą z zakresu informatyki nie posiada wiedzy specjalistycznej z zakresu elektroniki, dotyczącej badanego urządzenia. Zdaniem Sądu, nie podważa również wniosków wskazanej opinii, zarzut naruszenia ustawowego zakresu sporządzania opinii, czy też wady formalne opinii, bowiem jak wynika z uzasadnienia skargi, Skarżący w tej mierze powołuje się na przepisy Kodeksu postępowania karnego, które w sprawie nie miały zastosowania.

Za chybiony Sąd uznał zarzut zmierzający do zakwestionowania trybu ustalania charakteru gier urządzanych na skontrolowanych urządzeniach. W zadaniach Służby Celnej mieści się bowiem m.in. wykonywanie całościowej kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej). Brak jest zatem podstaw, by stosować tryb przewidziany w art. 2 ust. 6 u.g.h.

Sąd za prawidłowe uznał też ustalenia organów, że Skarżący nie legitymował się koncesją o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 u.g.h. Skarżący jako osoba fizyczna nie posiadał zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, wydanego na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r. nr 4, poz. 27 ze zm., zwanej dalej u.g.z.w.), czy też wydanego na podstawie obowiązujących przepisów u.g.z.

Mimo prawidłowości powyższych ustaleń organów orzekających w sprawie, Sąd I instancji stwierdził, że nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Kara wymierzona została w oparciu o przepis art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., w ocenie zaś Sądu stan faktyczny sprawy wyczerpuje dyspozycję art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., stanowiącego sankcję za naruszenie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 u.g.h. Podmiot bowiem, który nie legitymuje się zezwoleniem albo koncesją, działa nielegalnie i podlega karze pieniężnej, która wynosi 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej nielegalnie gry (art. 89 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.). Organy do ustalonego stanu faktycznego sprawy zastosowały zatem jako podstawę orzeczenia kary normę, która jest skierowana do podmiotów mających koncesję na prowadzenie kasyna w sytuacji, gdy zastosowanie powinna znaleźć norma z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

Skoro bowiem nielegalne działanie podmiotu sankcjonowane jest w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., to przyjąć należy, że kara za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., dotyczy urządzającego te gry legalnie, lecz z naruszeniem warunków prowadzenia działalności w tym zakresie. Zdaniem Sądu, za konstatacją taką przemawia także ustalenie w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. kary za delikt opisany w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, która umożliwia, podmiotowi urządzającemu grę na automacie poza kasynem gry, zachowanie przychodu z tej gry ponad kwotę kary.

Nie sposób przyjąć, aby podmiot działający nielegalnie mógł być premiowany w ten sposób, gdyż pozostawałoby to w sprzeczności z zasadą równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W opinii Sądu, stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego, przez niewłaściwą kwalifikację deliktu do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. zamiast do art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., miało wpływ na wynik sprawy, gdyż zaistniała konieczność ustalenia innej wysokości kary. W postępowaniu dotychczas przeprowadzonym przez organy nie zostały poczynione żadne ustalenia dotyczące wysokości osiągniętego przychodu z kontrolowanych automatów, dlatego to postępowanie musi być w tym zakresie uzupełnione.

Sąd uznał, że nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty Skarżącego o bezskuteczności przepisów art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wobec braku notyfikacji projektu u.g.h Komisji Europejskiej. Sąd wskazał bowiem, że delikt administracyjny opisany w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., nie ma powiązania z art. 14 ust. 1 u.g.h., gdyż obejmuje on katalog czynów, które nie pozostają w związku z nakazami lub zakazami ujętymi w art. 14 ust. 1 u.g.h., a więc z miejscem urządzania gier, lecz dotyczy urządzania gier hazardowych bez stosownego upoważnienia, jak też bez zarejestrowania automatu lub urządzenia. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. pozostaje natomiast w związku z art. 6 ust. 1 u.g.h. Oceniając zaś charakter przepisu art. 6 ust. 1 u.g.h.

Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 17 września 2015r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1711/15 - w zakresie zawartej w nim oceny o braku "techniczności" tego przepisu i niemożności traktowania go na równi z przepisem art. 14 ust.1 u.g.h., któremu Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 19 lipca 2012r. przypisał bezpośrednio charakter techniczny. Zdaniem Sądu, istnieje istotna różnica o charakterze "treściowym" i "jakościowym" pomiędzy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. Oba te przepisy należy bowiem postrzegać jako uzupełniające się, ale też jako zawierające dwie odrębne normy prawne, ustanawiające dwa różne zakazy, powiązane w art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 z dwoma różnymi deliktami administracyjnymi, zagrożonymi dwiema różnymi karami administracyjnymi.

Sąd stwierdził, że uznanie braku "techniczności" przepisu sankcjonowanego (art. 6 ust. 1 u.g.h.) wpływa też na ocenę "techniczności" przepisu sankcjonującego tj. art. 89 ust.1 pkt 1 i ust 2 pkt 1 u.g.h. W konsekwencji więc problem skutków braku notyfikacji "technicznych" przepisów ustawy o grach hazardowych w rozpatrywanej sprawie nie wystąpił.

Sąd I instancji zauważył także, że katalog podmiotów podlegających karom pieniężnym na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. został rozszerzony, na mocy art. 1 pkt 27 ustawy z dnia 26 maja 2011r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 134, poz. 779), o "urządzających gry hazardowe bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry". Jak wynika z uzasadnienia projektu powołanej ustawy, została ona poddana notyfikacji Komisji Europejskiej w dniu [...] września 2010r. Oznacza to, że nawet przy przyjęciu poglądu o bezskuteczności przepisów u.g.h. nienotyfikowanych w Komisji Europejskiej, w okolicznościach niniejszej sprawy istnieje skuteczny przepis u.g.h., stanowiący podstawę do wymierzenia kary pieniężnej, którym jest art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w brzmieniu "karze podlega urządzający gry hazardowe bez wymaganej rejestracji automatu". Przepis ten, w takim brzmieniu, był notyfikowany Komisji Europejskiej i może stanowić samodzielną podstawę nałożenia kary.

Brak też było – zdaniem Sądu - podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 u.g.h., art. 24 i art. 107 § 1 K.k.s. Zagadnienie to było przedmiotem pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach co do zgodności z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przepisów art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tego samego podmiotu, za ten sam czyn kary pieniężnej i posiłkowej odpowiedzialności karno-skarbowej za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 K.k.s.

Trybunał Konstytucyjny w dniu 21 października 2015r. orzekł, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenia skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Poza tym Skarżący nie wykazał również aby dotychczas poniósł odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 K.k.s.

W ocenie Sądu, nie było więc podstaw zarówno do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, jak również uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny powyższego pytania prawnego.

Sąd wskazał również, że wnioski dowodowe Skarżącego nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości występujących w sprawie w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. i zmierzają do podważenia ustaleń faktycznych poczynionych przez organ i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a przed sądem administracyjnym jest to niedopuszczalne.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie, domagając się jego uchylenia i oddalenia skargi, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), zarzucił naruszenie:

1. 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
2. a) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji pomimo tego, iż w sprawie nie doszło do naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa uzasadniających takie rozstrzygnięcie;
3. b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 181 oraz 191 O.p. polegające na uznaniu, iż organ winien w niniejszej sprawie dokonać ustaleń jaki przychód strona skarżąca uzyskała z urządzanej gry na danym automacie;
4. c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 134 § 2 p.p.s.a. polegające na naruszeniu zasady reformationis in peius, poprzez uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej jej decyzji z powodu niewłaściwego zastosowania art. 89 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, z jednoczesnym zaleceniem rozpatrzenia sprawy według dyspozycji art. 89 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, co będzie prowadzić do znacznego pogorszenia sytuacji Skarżącej wskutek zwiększenia dotychczasowej kary pieniężnej do 100% przychodu uzyskanego z urządzania gry;
5. 2) przepisów prawa materialnego:
6. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 89 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., poprzez niewłaściwe zastosowanie, bowiem w stanie faktycznym sprawy, tj. urządzaniem gry na automacie poza kasynem gry winien znaleźć zastosowanie art. 89 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;
7. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez błędna wykładnię i przyjęcie, iż w przypadku braku u urządzającego gry hazardowe koncesji, zezwolenia, braku zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry, przepis ten nie znajdzie zastosowania i w skutek takiego przyjęcia niezastosowanie przywołanego przepisu przez Sąd podczas gdy w stanie faktycznym sprawy, tj. urządzaniem gry na automacie poza kasynem gry przepis ten winien znaleźć zastosowanie.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że zestawienie treści art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. prowadzi do wniosku, iż pkt 2 stanowi prawo szczególne w stosunku do pkt 1, gdyż dotyczy on tylko jednej z możliwych gier hazardowych, o których mowa w pkt 1, czyli gry na automatach. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, takie zawężenie wynikało z faktu, iż w praktyce nie jest możliwe ustalenie ile wynosi przychód z automatu poza kasynem gry. Samo urządzenie bowiem nie zapisuje obrotów jakie zostały na nim wykonane (wpłaty i wypłaty). Danymi takimi przynajmniej oficjalnie nie dysponuje także urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Dlatego ustawodawca zdecydował się na uproszczenie sankcji poprzez wprowadzenie stałej co do wysokości kary, tj. 12.000 zł od jednego automatu.

W opinii skarżącego kasacyjnie, zestawienie dwóch omawianych przepisów w żadnej mierze nie może prowadzić do wniosku, że pkt 1 dotyczy tylko sytuacji nielegalnego działania podmiotu zaś w pkt 2 działania legalnego lecz z naruszeniem warunków prowadzenia działalności w tym zakresie. Racjonalny ustawodawca sankcjonując działanie podmiotu, który ma koncesję lub zezwolenie, lecz działa wbrew posiadanej koncesji lub zezwoleniu, wprost bowiem taką sytuację by opisał. Ponieważ jednak ustawodawca wskazał, iż karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, to należy przyjąć, iż dotyczy to każdej sytuacji - czyli zarówno takiej gdy urządzający ma koncesję, zezwolenie, dokonał zgłoszenia i wymaganej rejestracji, jak również takiej gdy urządzający tych wymogów nie spełnił (nie ma zezwolenia, koncesji, nie dokonał zgłoszenia czy też rejestracji). Bez względu bowiem na to, która sytuacja by wystąpiła to i tak urządzający nie miałby prawa urządzać gier na automatach poza kasynem gry.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, taka konstrukcja przepisu art. 89 ust. 2 pkt 2 związku z art 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozwala na znaczne uproszczenie postępowania. Kontrolujący organ nie musi bowiem sprawdzać, czy kontrolowany legitymuje się zezwoleniem, koncesją czy dokonał zgłoszenia czy też rejestracji. Kontrolujący nie jest także zobligowany do prowadzenia długiego i trudnego postępowania w kierunku ustalenia przychodu z jednego automatu (co - jak wskazano wyżej - nie jest możliwe). Dla spełnienia przesłanki do zastosowania stałej co do wysokości sankcji wystarczające jest więc to, iż gra na automacie jest urządzana poza kasynem gry.

Skarżący kasacyjnie uważa zatem, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. usankcjonowane zostało nielegalne działanie podmiotu, zaś w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. działanie legalne, lecz z naruszeniem warunków prowadzenia działalności w tym zakresie. W konsekwencji błędnej wykładni art. 89 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd przepisu tego nie zastosował. Błędnie zaś zastosował art. 89 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

W ocenie skarżącego kasacyjnie organu Sąd I instancji naruszył także wynikający z art. 134 § 2 p.p.s.a. zakaz reformationis in peius, uznał bowiem, że kara ma wynosić 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry, co będzie prowadzić do znacznego pogorszenia sytuacji skarżącego.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wniósł również S. B., jednak pismem z dnia [...] stycznia 2018r. ją cofnął. Równocześnie w tym samym piśmie Skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie jako niezasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, a w przypadku uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania - o odstąpienie od zasądzania kosztów sądowych ze względów słusznościowych. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie nie znajduje uzasadnionych podstaw w świetle zarzutów w niej zawartych, chociaż wyrok Sądu I instancji jest wadliwy z innego powodu, a mianowicie dlatego, że czynności Skarżącego nie powinny zostać zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zdaniem Skarżącego, doszło zatem do naruszenia art. 3 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegającego na niewłaściwej kontroli przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji przez zaniechanie dogłębnej i wszechstronnej analizy stanu faktycznego w zakresie czynności podejmowanych przez Skarżącego w stosunku do kwestionowanych urządzeń.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega bowiem zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a komplementarny charakter podniesionych w niej zarzutów kasacyjnych naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego uzasadnia ich łączne rozpoznanie.

Kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji uchylający decyzję organu odwoławczego o poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd I instancji uznał, że kontrolowane decyzje naruszają prawo materialne, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych przez jego zastosowanie i art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przez jego niezastosowanie.

Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty kwestionujące to stanowisko Sądu I instancji, uznać należy za zasadne.

Zgodnie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. W takim przypadku – w myśl art. 89 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy – wysokość wymierzanej kary wynosi 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry. Z kolei stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w takich przypadkach wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Treść przytoczonych uregulowań wskazuje, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowią dwie odrębne i niezależne od siebie podstawy prawne do nałożenia kary pieniężnej w sytuacjach objętych hipotezami tych przepisów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – wbrew stanowisku Sądu I instancji – prawidłowe było przyjęcie przez organy jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a w konsekwencji art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zajęte przez Sąd I instancji stanowisko było prezentowane, acz niejednolicie, w orzecznictwie sądów administracyjnych. W związku z pojawieniem się rozbieżności w orzecznictwie, Prezes Naczelnego Administracyjnego wystąpił z wnioskiem o podjęcie w składzie siedmiu sędziów uchwały wyjaśniającej, obejmującej m.in. zagadnienie "czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy".

Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r., w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16, podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów, przewidującą w punkcie 2, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Przepis ten - jak podkreślono w przywołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego - jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany urządza gry na automatach. Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież - jak to wynika z art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych - nie może uzyskać, ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać.

Na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych penalizowane jest bowiem zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach.

Uchwałą tą skład orzekający rozpoznający niniejszą sprawą jest związany mocą art. 269 § 1 p.p.s.a., nie znajdując podstaw do jej kwestionowania w trybie art. 269 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1518/14).

W tej sytuacji za usprawiedliwione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h., poprzez błędną ich wykładnię, a w efekcie niewłaściwe ich zastosowanie (punkty 2 a i 2 b skargi kasacyjnej). W konsekwencji, zasadne są też zarzuty naruszenia przepisów postępowania (punkty 1 a, 1 b, 1 c skargi kasacyjnej), Sąd I instancji nie miał bowiem podstaw, by uznać, że w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia stosownych czynności dowodowych celem ustalenia wysokości kary odpowiadającej wysokości 100% przychodu uzyskanego z gry. Niezasadnie jedynie wskazuje skarżący kasacyjnie organ, że poprzez uchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z powodu niewłaściwej kwalifikacji prawnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 zamiast pkt 1 u.g.h., doszło do naruszenia wynikającego z art. 134 § 2 p.p.s.a. zakazu reformationis in peius.

Wobec braku jakichkolwiek ustaleń dotyczących wysokości uzyskanego przez skarżącego przychodu z gry, nie ma bowiem uzasadnionych podstaw twierdzenie organu, że zastosowanie w sprawie kwalifikacji z art. 89 ust. 1 u.g.h. zamiast art. 89 ust. 2 u.g.h. "prowadzić będzie do znacznego pogorszenia sytuacji skarżącej wskutek zwiększenia dotychczasowej kary pieniężnej do 100% przychodu uzyskanego z gry".

Mając powyższe na uwadze, wobec oparcia skargi kasacyjnej na usprawiedliwionych zarzutach, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok.

Jednocześnie uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżącego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.. Jak już bowiem wcześniej wskazano, istotne elementy stanu faktycznego uprawniały do przyjęcia, że skarżący urządzał gry na automacie do gry poza kasynem gry, a tym samym podlegał sankcji administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Okoliczności te nie zostały zakwestionowane, Skarżący cofnął swoją skargę kasacyjną, a argumenty powołane przez niego w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, nie mogły przynieść oczekiwanego przez niego rezultatu. Wysokość nałożonej kary odpowiadała treści art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

Należy mieć przy tym na względzie, że Naczelny Sąd Administracyjny powołaną wyżej uchwałą przesądził również, że "Artykuł 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 1998.204.37 ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy, i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy".

W tym stanie rzeczy skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie mogła zostać uwzględniona i podlegała oddaleniu.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, orzekając w pkt. 1 i 2 sentencji wyroku na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a.

Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 wyroku) wydano na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 i art. 207 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie dla pełnomocnika organu za sporządzenie skargi kasacyjnej w wysokości 1000 zł. Miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika organu, Sąd kierował się dyspozycją art. 207 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może w szczególnie uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Ustalając, czy w danej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu ww. przepisu, zbadać należy m.in. nakład pracy pełnomocnika oraz stopień zawiłości sprawy.

Zasądzając wynagrodzenie pełnomocnika, Sąd wziął pod uwagę znany mu z urzędu fakt, że do Sądu wniesiono wiele analogicznej treści skarg kasacyjnych w tożsamych rodzajowo sprawach, w których zarzuty oraz argumentacja są zbieżne z powodu powtarzalności występującego w nich zagadnienia. Z tego powodu sporządzenie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika organu mniejszego niż normalnie nakładu pracy, co uzasadnia przyznanie wynagrodzenia w wysokości niższej od podstawowej.

Cofnięcie skargi kasacyjnej przez Skarżącego skutkowało umorzeniem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z jego skargi kasacyjnej, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku).

O zwrocie Skarżącemu wpisu od skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 5 sentencji wyroku).