Uzasadnienie
Wnioskiem z 5 października 2020 r. Starosta Toruński wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, zaistniałego pomiędzy Starostą Toruńskim a Prezydentem Miasta Bydgoszczy, w przedmiocie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dla S.K.(dalej: uczestnik).
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wobec uczestnika Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z 22 sierpnia 2019 r. o sygn. akt II K 1019/19 orzekł łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat. Wyrok ten został przekazany Staroście Toruńskiemu przez Urząd Miasta Bydgoszczy Wydział Uprawnień Komunikacyjnych. Na wniosek Starosty Toruńskiego Sąd Rejonowy w Toruniu IX Wydział Wykonywania Orzeczeń Karnych ustalił, że ostatnim miejscem zamieszkania uczestnika była Bydgoszcz. Na tej podstawie Starosta Toruński (dalej też: wnioskodawca) wniósł o "ustalenie, czy właściwym do załatwienia spraw dotyczących naliczenia powyższych wyroków jest Starosta Toruński czy Prezydent Miasta Bydgoszczy". Prezydent Miasta Bydgoszczy nie wniósł odpowiedzi na wniosek.
Postanowieniem z 28 października 2020 r., sygn. akt II SO/Bd 8/20, WSA w Bydgoszczy, działając zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej cyt. jako: p.p.s.a.) przekazał powyższy wniosek Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wskazując, że w myśl art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Zarządzeniem z 8 stycznia 2021 r. Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej NSA, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a., wezwała pełnomocnika wnioskodawcy D.G., w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia wniosku, o nadesłanie 1 odpisu wniosku (poświadczonego za zgodność z oryginałem) oraz do złożenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Starosty Toruńskiego w postępowaniu przed NSA, poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Ponadto na podstawie art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a. oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł w kasie Sądu lub na wskazany rachunek bankowy Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 27 stycznia 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 14 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlegał odrzuceniu, ponieważ w wyznaczonym w wezwaniu terminie siedmiu dni Starosta Toruński nie uzupełnił braków formalnych wniosku. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 27 stycznia 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 14 akt sądowych). Wyznaczony termin upłynął zatem z dniem 3 lutego 2021 r. Pomimo upływu terminu wnioskodawca nie nadesłał odpisu wniosku, poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz pełnomocnictwa procesowego, poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, pełnomocnictwa procesowego udzielonego D.G. - Naczelnikowi Wydziału Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym w Toruniu do reprezentowania Starosty Toruńskiego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wnioskodawca nie uiścił również wpisu od wniosku.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Nieuiszczenie należnej opłaty od pisma obliguje przewodniczącego do skierowania do podmiotu składającego podanie wezwania do wpłacenia opłaty sądowej w wyznaczonym terminie, przy czym wpis stały od wniosku o wszczęcie postępowania, bez względu na przedmiot sprawy, wynosi 100 zł (§ 4 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość niewątpliwie jest wnioskiem, o którym mowa we wskazanym przepisie, a zatem wezwanie do uiszczenia opłaty w wysokości 100 złotych było prawidłowe. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W myśl art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Takim wnioskiem jest wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Z tych względów nieuiszczenie należnego wpisu – mimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu – skutkuje odrzuceniem wniosku.
Z kolei stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przy czym – zgodnie z 64 § 3 p.p.s.a. – do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W rozpatrywanym przypadku ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis takiego pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o ich uzupełnienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednym z braków formalnych, o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., a który uniemożliwia nadanie skardze biegu, jest brak dokumentu właściwie określającego umocowanie do wniesienia skargi. Niezłożenie, mimo prawidłowego wcześniejszego wezwania Sądu, oryginału lub odpisu pełnomocnictwa udzielonego D.G.
Naczelnikowi Wydziału Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym w Toruniu do reprezentowania Starosty Toruńskiego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, było zatem brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu.
Zgodnie zaś z art. 47 § 1 p.p.s.a., także niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, było brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze/wnioskowi prawidłowego biegu, który nie mógł być usunięty przez sporządzenie odpisów pisma przez sąd (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, opubl. ONSAiWSA z 2014 r. nr 3 poz. 39). Zgodnie z dokonaną w cytowanej uchwale wykładnią art. 49 § 1 i art. 47 § 1 p.p.s.a. – która znajduje zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie – nieprzedłożenie wymaganych przez art. 47 § 1 p.p.s.a. odpisów wniesionego pisma jest brakiem istotnym, tj. takim, który uniemożliwia nadanie danemu pismu dalszego prawidłowego biegu.
W tych okolicznościach wniosek Starosty Toruńskiego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość podlegał odrzuceniu, gdyż mimo prawidłowego wezwania i pouczenia, wniosek nie został opłacony i nie uzupełniono jego braków formalnych w wyznaczonym terminie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. art. 64 § 3, art. 15 § 2 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.