Uzasadnienie
Wnioskiem z 15 listopada 2022 r. Starosta Powiatu Wrocławskiego wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego pomiędzy nim a Starostą Wschowskim poprzez wskazanie Starosty Wschowskiego jako organu właściwego do rozpoznania zawiadomienia P. Z. o zbyciu pojazdu, zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm., dalej: P.r.d.).
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że 11 października 2022 r. Starosta Wschowski przekazał według właściwości do Starosty Powiatu Wrocławskiego zawiadomienie w sprawie zbycia pojazdu, złożone na podstawie art. 78 ust.2 pkt.1 P.r.d. W ocenie wnioskodawcy przekazanie tego wniosku jest wadliwe i zostało dokonane z naruszeniem przepisów o właściwości. Powołując się na obowiązujące orzecznictwo wnioskodawca wskazał, że obowiązek właściciela w zakresie zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu dotyczy pojazdów zarejestrowanych, co z kolei uzasadnia przyjęcie, że sprawy o charakterze rejestrowym należą do zakresu właściwości organu rejestracji.
W odpowiedzi na wniosek Starosta Wschowski uznał zasadność wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Starostą Powiatu Wrocławskiego a Starostą Wschowskim.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlegał oddaleniu, albowiem przedłożony do rozstrzygnięcia negatywny spór o właściwość wykazuje poważne braki i niespójności w zakresie ustalenia podstawy faktycznej, uniemożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu stwierdzenie, że strony postępowania pozostają, w świetle art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), w realnym i aktualnym sporze – niezależnie od uznania przez Starostę Wschowskiego "zasadności wniosku" – co do sposobu rozumienia i stosowania relewantnej regulacji kompetencyjnej.
Przedmiotem sporu o właściwość lub sporu kompetencyjnego jest rozbieżność stanowisk co najmniej dwóch organów administracji publicznej w przedmiocie wykładni i stosowania regulacji wyznaczającej właściwość tych organów na tle tożsamej, konkretnej i indywidualnej sprawy administracyjnej, która stała się przedmiotem postępowania. Rozstrzygnięcie merytoryczne tego rodzaju sporu prawnego polega na wskazaniu adresata kompetencji do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej. Wniosek o rozstrzygnięcie tego rodzaju sporu nie może natomiast zmierzać do wyjaśnienia wątpliwości lub niepewności organów co do sposobu działania w sprawie na tle niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych regulacji kompetencyjnej, której treść organy rekonstruują jednakowo. Powstające między organami różnice poglądów co do sposobu stosowania danej regulacji kompetencyjnej, niebędące konsekwencją rozbieżności w wykładni tej regulacji, mogą świadczyć o określonych w brakach w zakresie ustalenia podstawy faktycznej lub prawnej załatwienia sprawy albo o niepodjęciu koniecznych czynności procesowych zmierzających do określenia przedmiotu postępowania.
Powstanie sporu o właściwość lub sporu kompetencyjnego musi być zatem poprzedzone precyzyjnym, wnikliwym i szczegółowym ustaleniem stanu prawnego i faktycznego sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w postępowaniu w sprawach sporów o właściwość i sporów kompetencyjnych Naczelny Sąd Administracyjny nie ustala samodzielnie stanu faktycznego sprawy, lecz orzeka – zgodnie z zasadą ogólną (art. 133 § 1 w zw. z art. 15 § 2 p.p.s.a.) – na podstawie akt sprawy. Ustalenie stanu faktycznego sprawy wywołanej sporem kompetencyjnym lub sporem o właściwość należy zatem do organów będących stronami postępowania. Dopiero pełne i wyczerpujące ustalenia faktyczne mogą stać się podstawą do dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny określenia prawidłowej wersji wykładni i zastosowania na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy administracyjnej regulacji kompetencyjnych, które stanowią przedmiot sporu organów administracji publicznej.
Wniosek o rozstrzygnięcie sporu nie może również zmierzać do wyjaśnienia wątpliwości lub niepewności organów co do sposobu działania w sprawie na tle niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych regulacji kompetencyjnej, której treść organy rekonstruują jednakowo. W sytuacji gdy stan faktyczny sprawy, na tle której zaistniał spór o rozgraniczenie kompetencji organów, nie został ustalony jednoznacznie (a zatem spór jest w istocie sporem co do faktów, a nie co do prawa), nie można mówić o powstaniu sporu w rozumieniu art. 4 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z 24 marca 2013 r., sygn. akt II GW 9/15; postanowienie NSA z 26 września 2014 r., sygn. akt II OW 64/14; postanowienie NSA z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GW 4/16).
Analiza przedłożonych przez wnioskodawcę akt sprawy dowodzi jednoznacznie, że rozstrzygnięcie pozytywne przedmiotowego sporu nie jest możliwe w świetle ustalonego przez organy stanu faktycznego.
Starosta Powiatu Wrocławskiego wniósł o wskazanie Starosty Wschowskiego jako organu właściwego w sprawie przyjęcia zbyciu pojazdu, podczas gdy ten ostatni organ – uznając "zasadność" powyższego wniosku – podniósł, że P. Zacharczuk jako dotychczasowy właściciel (zbywca pojazdu) zamieszkuje we Wrocławiu, co znajduje potwierdzenie w zawiadomieniu z 10 października 2022 r. o zbyciu pojazdu. Jeżeli natomiast powyższe dane zostałyby potwierdzone, to – wbrew stanowisku Starosty Wschowskiego – organ będący wnioskodawcą w niniejszej sprawie nie mógłby zostać uznany za organ właściwy do przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu, gdyż właściwość ta należałaby do Prezydenta Wrocławia
W tym stanie rzeczy wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość jako nieodnoszący się do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego musi zostać oceniony jako pozorny, co skutkuje jego oddaleniem.
Mając na względzie powyższe argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151 i art. 166 oraz w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek.