Uzasadnienie
Prezydent Miasta Poznania pismem z 29 października 2021 r. wniósł o rozpoznanie sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Oświęcim przez wskazanie Prezydenta Miasta Oświęcim jako organu właściwego do rozpatrzenia wniosku Zespołu Opieki Zdrowotnej [...] w [...] o potwierdzenie prawa [...] do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta Oświęcim poinformował, że decyzją z [...] grudnia 2021 r. potwierdził prawo [...] do świadczeń opieki zdrowotnej i wniósł o umorzenie postępowania o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Poznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z art. 4 tej ustawy z zastrzeżeniem art. 22 § 1 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w powyższych przepisach, należy zaś rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
W niniejszej sprawie, po złożeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Prezydenta Miasta Poznania wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, Prezydent Miasta Oświęcim uznał swoją właściwość w sprawie i potwierdził prawo wymienionej we wniosku osoby do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Wobec tego spór o właściwość przestał istnieć, a w konsekwencji nie ma również podstawy do rozstrzygnięcia sporu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.