Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2016 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między nim a Prezydentem Miasta B.-B. w przez wskazanie Przezydenta Miasta B.-B. jako organu właściwego do wydania decyzji administracyjnej w sprawie z wniosku M. M. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K., o wydanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu z drogi powiatowej nr [...](ul. W.) do działki nr [...] położonej w m. B.-Bi. celem zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenu obejmującego działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], na których planowana jest budowa obiektu handlowo-usługowego z parkingiem na 171 samochodów.
W dniu [...] lipca 2016 r. pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad cofnął wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wskazując, że przedmiotowy odcinek drogi leży w obszarze skrzyżowania z drogą ekspresową. Podkreślił, że wniosek spółki dotyczy przebudowy zjazdu zlokalizowanego w obszarze skrzyżowania (węzła), zatem organem właściwym do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy o drogach publicznych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Potwierdzeniem przedstawionego stanowiska jest uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2015 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1989/15), gdzie wprost wskazano, że przedmiotowy zjazd znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), do rozstrzygania sporów, o których mowa w art. 4, oraz do rozpoznawania innych spraw należących do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy odrębnych ustaw stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku mają odpowiednio zastosowanie przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W myśl art. 60 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. strona może cofnąć skargę lub złożony wniosek. Cofnięcie takich środków prawnych wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi lub wniosku za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę lub wniosek, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość.
W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki niedopuszczalności cofnięcia wniosku, o których mowa w art. 60 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał cofnięcie wniosku za skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 w zw. z art. 15 § 2 oraz art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od wniosku orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.