Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 marca 2011 r. na podstawie art. 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Prezydent Miasta R. złożył wniosek o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego między nim a Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w R., w przedmiocie prowadzenia egzekucji na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącego administracyjnej kary pieniężnej wymierzonej zobowiązanemu decyzją nr [...] P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego na podstawie ustawy o drogach publicznych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osi na drogach.
W uzasadnieniu wniosku Prezydent Miasta R. podniósł, iż nie jest właściwy do egzekucji kar pieniężnych przewidzianych w art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej: u.d.p., ponieważ żaden przepis nie upoważnia go do ich nakładania (określania lub ustalania). Dlatego jego zdaniem art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm), dalej u.p.e.a., nie może znaleźć w tej sprawie zastosowania. Wskazał, że dochody z tytułu kar Prezydent tylko pobiera, jako organ wykonawczy Gminy Miasta R., gdyż kary są dochodem Gminy i w związku z tym Prezydent może mieć status wyłącznie wierzyciela. Organem egzekucyjnym jest natomiast Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. na podstawie art. 19 § 1 u.p.e.a.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. w odpowiedzi na wniosek wniósł o jego uwzględnienie i rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego przez wskazanie, że organem właściwym do prowadzenia egzekucji należności pieniężnych z tytułu omawianych kar pieniężnych wymierzonych przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jest Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. Wskazał, że wprawdzie postanowieniem z 30 września 2009 r. przekazał tytuł wykonawczy Prezydentowi Miasta R. jako organowi właściwemu do prowadzenia egzekucji ale obecnie zweryfikował swoje stanowisko i uznaje swoją właściwość w tym zakresie. Podkreślił, że w sprawie nałożenia kary pieniężnej zastosowanie miał przepis art. 40 c) u.d.p. Wskazał, że kara nałożona została decyzją wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a zatem nieuzasadnione było jego wcześniejsze stanowisko że, Prezydent Miasta R., jako zarządca drogi wykonywał swoje obowiązki poprzez wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 166 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej spory kompetencyjne między organami samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej rozstrzygają sądy administracyjne. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach odnoszących się do sporów kompetencyjnych przewiduje również art. 22 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Stosownie do art. 15 § 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest sądem właściwym do rozstrzygania sporów kompetencyjnych pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. Rozstrzygnięcie sporu powstałego pomiędzy tymi organami polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy.
O sporze kompetencyjnym można mówić wtedy, gdy dwa lub więcej organów podejmuje działania zmierzające do rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej (spór pozytywny) lub gdy żaden z organów nie uważa się za właściwy do rozstrzygnięcia sprawy (spór negatywny).
Wniosek złożony w rozpoznawanej sprawie dotyczył sporu negatywnego. Wnioskodawca rozstrzygnięcia sporu - Prezydent Miasta R. - uznając swą niewłaściwość do prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego dotyczącego egzekucji kary pieniężnej wskazywał na właściwość Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. Jednakże ten ostatni organ także uznawał się za niewłaściwy. Istniał więc spór kompetencyjny negatywny, którego wyrazem było w szczególności postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. z 30 grudnia 2009 r., wydane w trybie art. 65 § 1 k.p.a. o przekazaniu omawianego tytułu wykonawczego z powrotem Prezydentowi Miasta R. jako właściwemu organowi egzekucyjnemu. Postanowienie to zostało następnie uchylone.
Wskazać należy, że jeżeli jeden z organów pozostających w negatywnym sporze kompetencyjnym, tak jak to jest w rozpoznawanej sprawie, zweryfikował swoje pierwotne stanowisko i uznał swoja właściwość- a uczynił tak Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. - to spór kompetencyjny przestał być aktualny, a wszczęte postępowanie o rozstrzygnięcie sporu, które stało się bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 15 § 2 p.p.s.a.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 15 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.